tag:blogger.com,1999:blog-144485692012-02-09T17:42:41.484+02:00neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.comBlogger1341100tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-70063610449046689032010-12-16T19:37:00.001+02:002010-12-16T19:39:38.209+02:00Ο εαυτός μου ξεντύνεται από τον φόβο, βγάζει νωχελικά από πάνω του την αγωνία, πετάει νευρικά τις προσδοκίες στο πάτωμα και γυμνός ονειρεύεται την πραγματική του αλήθεια.<br /><br />Τον νιώθω στα σωθικά μου που κλυδωνίζεται, που συντονίζεται με παράξενες δονήσεις. Αισθάνομαι πιο μικρή και ασήμαντη από ποτέ. Αγνοώ αυτό που ο εαυτός μου ξέρει. Αγνοώ τις δονήσεις που μοιάζουν να είναι ενός ήλιου που ξεκινάει να γεννηθεί.<br /><br />Είναι άραγε θέμα ικανότητας? Διαίσθησης? Μπορεί το λογικό μου να χωρέσει όλη αυτήν την αλήθεια?<br /><br />Παραπαίω ακόμα μια φορά – δεν υπάρχει κάτι στέρεο να με κρατήσει. Η δύνη έχει ανοίξει και είναι πολύχρωμη. Το ότι θα με καταπιεί φαίνεται απειλητικό. Μήπως όμως αυτό είναι που με καλεί ο εαυτός μου να κάνω?<br /><br /><i><span class="Apple-style-span" >«Πρέπει να πέσω, μα που είναι το κενό?»</span></i><br /><br />Σαν κάθε μετακίνηση από το καθορισμένο με την απειλή των κακών εξελίξεων στο κατόπι της σκέψης.<br /><br />Δεν πρέπει να μασήσω.<br /><br />Έχω φτάσει μέχρι εδώ μόνο γιατί άφησα τον εαυτό μου να με οδηγήσει.<br /><br />Ο εαυτός μου ξέρει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-7006361044904668903?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-78841361298977125342010-11-19T12:05:00.000+02:002010-11-19T12:06:43.151+02:00<span style="font-weight:bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">Πού ανήκει, λοιπόν, η ψυχή μου<br />εκτός σώματος διατρέχοντας τον κόσμο,<br />αφήνοντας πίσω ίχνη<br />όπως τα πουλιά που ταξιδεύουν<br />με προορισμό να μην εμπιστεύονται<br />το κενό που τα στηρίζει;<br /></span></span><br /><br />ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-7884136129897712534?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-68136206728800316012010-10-24T15:12:00.000+03:002010-10-24T15:14:30.413+03:00Εκεί που φαίνομαι λάθος, η αλήθεια είναι ότι είμαι κιόλας. Όπου μου φαίνομαι πως λανθάνω, όπως ας πούμε απόψε, που κοκκίνισα βίαια το πρόσωπό μου και μετά βγήκα να πιω κόκκινο κρασί, είναι βέβαιο ότι κάτι δεν κάνω καλά. Κάποιος θα σχολίαζε «<i>άσε με να κάνω λάθος</i>» ενώ κάποιος άλλος «<i>χωρίς λάθη η ζωή είναι άνοστη</i>». Όσο για μένα, εγώ λέω να συνεχίσω να πίνω το κόκκινο κρασί μου τις Κυριακές τα βράδια, με ή χωρίς κόκκινη μούρη, γιατί βρε αδερφέ, αύριο θα με πάρει από τα μούτρα (κόκκινα ή μη) αυτή η αχώνευτη Δευτέρα.<br /><br />Ναι, έχω κέφια, θα μπορούσα να περπατήσω από το κέντρο μέχρι το Φάληρο, μόνο για να δω και να μυρίσω λίγη θάλασσα, αρκεί να έβρισκα τρόπο να κουβαλώ το κρασάκι μου στην ζώνη μου και να αγνοήσω τα στυγνά νυχτερινά φώτα της πόλης και όλους τους σιχαμερά ηλίθιους οδηγούς.<br /><br />Θέλω να πω, ακόμα είναι <span class="Apple-style-span" >καλοκαίρι </span>και αρνούμαι να φορέσω κάλτσες ή να στρώσω με χαλιά το σπίτι. Μπορεί να μην κάνει καύσωνα (γι αυτό δεν μπορώ να πιω ούζο) όμως τα μπράτσα μου είναι γυμνά και τα μαλλιά μου με χαϊδεύουν σε κάθε μου κίνηση. Άρα είναι ακόμα <span class="Apple-style-span" >καλοκαίρι</span>. Και σαν <span class="Apple-style-span" >καλοκαίρι </span>θέλω να περάσω αυτόν το χειμώνα που αρχίζει να αχνοφαίνεται στο βάθος του χρόνου.<br /><br />Σαν <span class="Apple-style-span" >καλοκαίρι </span>και τίποτα λιγότερο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-6813620672880031601?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-24516123255930216552010-10-10T21:19:00.000+03:002010-10-10T21:20:16.222+03:00Είναι την ώρα που κλείνω τα μάτια – δεν είναι ότι κοιμάμαι – όχι απαραίτητα. Είναι ο τρόπος μου να αποφεύγω την ασχήμια, την αντιαισθητική πραγματικότητα που θέλει να με συνθλίψει. Επιζητώ κάθε στιγμή αυτή την διαφυγή γιατί <span style="font-weight:bold;"><span class="Apple-style-span" >θέλω να είμαι χαρούμενη</span></span><span class="Apple-style-span" >.</span> Είναι το σίγουρο απάγκιο μου, ξέρω σίγουρα ότι κάθε φορά ξεδιπλώνονται μέσα στο νου μου άνθρωποι και μέρη και εικόνες και αισθήσεις που σβήνουν κατακόρυφα την δίψα της επιθυμίας μου.<br /><br />Κλείνω τα μάτια για να δω τα σημαντικά του κόσμου μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-2451612325593021655?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-35610166536410974652010-10-03T14:33:00.002+03:002010-10-03T14:34:31.942+03:00Ο κόσμος φαντάζει τόσο άδειος χωρίς εσένα. Κοιτώ τους ανθρώπους που στοιβάζονται στα πεζοδρόμια, πάντα βιαστικοί, τόσο άδειοι. Κανένας δεν έχει ενδιαφέρον, για κανένα δεν αναρωτιέμαι από που έρχεται και τι να σκέφτεται τη στιγμή που διασχίζει το φανάρι, τρέχοντας γιατί άναψε το κόκκινο. <br /><br />Κι εδώ στην άκρη του δρόμου που στέκομαι, και όταν βγαίνω κλεφτά στο μπαλκόνι και κοιτώ τους περαστικούς, και όταν μέσα στο αυτοκίνητο χαζεύω τους πεζούς να λικνίζονται μπροστά στα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα, βλέπω εικόνες αδιάφορες, τίποτα δεν μπορεί να ταράξει την ακινησία της έκπληξης μου, αυτής της ευχάριστης που τόσο αδημονώ να με κατακλύσει.<br /><br />Λείπεις εσύ.<br /><br />Που είσαι?<br /><br />Η ματιά μου έχει γεμίσει από την σκόνη των αδιάφορων ανθρώπων, ίσως φταίει που είμαι εδώ και δεν κινώ να σε αναζητήσω. Το πιο πιθανό να είσαι σε κάποιο μονοπάτι πλάι στα πλατάνια και να χαζολογάς με τα ζουζούνια περπατώντας προς το βουνό. Ή να είσαι πλάι στη θάλασσα, ακόμα και τώρα που είναι Οκτώβρης, και τσαλαβουτάς τα πόδια σαν να είναι Ιούλιος, σαν να ζεματιέσαι από τον καύσωνα.<br /><br />Που είσαι?<br /><br />Όσο και πληγώνονται τα μάτια μου από το άχαρο παρόν, από το σκηνικό της αδιαφορίας και από την ερημιά των αγνώστων στο πλάι μου, να θυμάσαι ότι σε αναζητώ. Ότι κρατώ την ελπίδα να σε ανταμώσω, κάπου ξαφνικά, μάλλον θα είσαι στο απέναντι πεζοδρόμιο ή θα κατηφορίζεις την Αλεξάνδρας οδηγώντας, ή θα πέσεις κατά λάθος επάνω μου όταν διασχίζεις το φανάρι στην πλατεία Κάνιγγος, ή πάλι θα έρθεις κάτω από το μπαλκόνι μου και θα παίξεις με τα γατάκια.<br /><br />‘Η τίποτα από όλα αυτά.<br /><br />Με πληγώνει η δροσιά του Οκτώβρη και ο χειμώνας που έρχεται. Για αυτό σε έχω ανάγκη τώρα περισσότερο από ποτέ. Και εύχομαι όταν έρθεις να σε έχω ανάγκη ακόμα περισσότερο και κάθε στιγμή κοντά σου η ανάγκη μου να θεριεύει ακόμα πιο πολύ. <br /><br />Είναι που λιγοστεύει ο ήλιος μέρα με την μέρα, και οι αισθήσεις μου αισθάνομαι να πέφτουν σε θανατική ακινησία. Και φοβάμαι, φοβάμαι πολύ ότι δεν θα βλέπω καθώς οι μέρες συρρικνώνονται και τα ηλιοβασιλέματα πεθαίνουν όλο και νωρίτερα. Φοβάμαι το σκοτάδι. Κι όταν δε θα βλέπω πως θα μπορώ να ανασαίνω? <br /><br />Πρέπει να έρθεις. Έχει έρθει η στιγμή. Η ελπίδα μου με ξεκουφαίνει κάθε άδικο πρωί, κάθε μεσημέρι της κάψας, κάθε κουρασμένο απόγευμα. Όλα γύρω μου είναι σαν να υφαίνουν τον αφανισμό μου. Πρέπει να έρθεις. Πρέπει να έχω νόημα που μένω ακόμα εδώ, που παραμένω, ενώ τίποτα δεν είναι αρκετό να γεμίσει τα μάτια μου. Πρέπει να σε δω. Η ψυχή μου μοιρολογεί τα ανύπαρκτα χάδια σου. Το κορμί μου ζαρώνει και κλείνεται στην γωνία του καναπέ. Πρέπει να με αγγίξεις.<br /><br />Που είσαι?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-3561016653641097465?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-50745136234904506952010-09-15T12:38:00.002+03:002010-09-15T12:43:56.384+03:00<span class="Apple-style-span"><b><i>Αναδημοσίευση από το </i></b></span><a href="http://www.poiein.gr/archives/11258/index.html"><span class="Apple-style-span"><b><i>Ποιείν</i></b></span></a><br /><br /><blockquote>Σήμερα έβγαλα μαχαίρι<br />μαχαίρι βουτύρου.<br /><b>Πολεμά κανείς μ’ ότι έχει,<br />αρκεί να πολεμά.</b><br />Μια μπάλα, μια λάμπα, μια τρεχάλα.<br />Όλα σπάνε και φθείρονται και φωσφορίζουν.<br />Τα κορίτσια ανθίστανται καθώς ανθίζουν,<br />και περιμένουν από σένα μεταφορικές χρήσεις της κυριολεξίας.<br /><br />Το παρελθόν, μια διαρκής κρίση.<br />Το μέλλον, μια κρίσιμη διάρκεια.<br /><br />Κι εγώ έχω μάλλον ένα χάρισμα<br />να φυτρώνω εκεί που δε με σπέρνουν,<br />σαν τις τρίχες στο πάνω χείλος μου.<br /><br /><b>Κυβερνώ το στρατό μου από <span class="Apple-style-span">δράκους</span>,<br />δράκους που τους διατάζω,<br />απλά να κάτσουν στη θέση τους, να αδρανήσουν δίπλα μου,<br />να αραχνιάσουν, να χαλάσουν και να χαλαστούν δίπλα μου,<br />να αυτοακρωτηριαστούν στο τέλος<br />και για ένα διάστημα πιο μυθικό κι απ’ το μύθο,<br />να με προστατεύουν καθώς γρονθοκοπώ το πληκτρολόγιο,<br />κι ο προγναθισμός αναδεικνύει<br />τους κυνόδοντές μου.</b></blockquote><br /><br /><b><span class="Apple-style-span" >Ο εξαιρετικός Στ. Ψ.</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-5074513623490450695?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-65731570902023689972010-07-30T14:22:00.002+03:002010-07-30T14:25:01.128+03:00Μόλις ανακάλυψα ότι δεν μπορώ να κάτσω στην τουαλέτα του γραφείου και να βάλω τα κλάματα με την ησυχία μου, γιατί το μαλακισμένο κάλυμα της λεκάνης είναι φτηνιάρικο πλαστικό και θα το σπάσω αν κάτσω επάνω του για πάνω από 1 δεύτερο.<div><br /></div><div>Το όλο θέμα μου φάνηκε πολύ αστείο και τελικά δεν θέλω να βάλω τα κλάματα. Θα πάω κάτω για τσιγάρο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-6573157090202368997?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-53060431133103113482010-05-06T09:38:00.000+03:002010-05-06T09:40:06.713+03:00Η ζωή μας είναι σουγιάδες<br />σε βρώμικα αδιέξοδα<br />σάπια δόντια ξεθωριασμένα συνθήματα<br />μπάσσο βεστιάριο<br />μυρουδιές από κάτουρα αντισηπτικά<br />και χαλασμένα σπέρματα. Ξεσκισμένες αφίσες.<br />Πάνω-κάτω. Πάνω-κάτω, η Πατισίων.<br />Η ζωή μας είναι η Πατισίων.<br />(Το ROL που δεν ρυπαίνει τη θάλασσα<br />κι ο Μητροπάνος μπήκε στη ζωή μας<br />μας τον έφαγε η Δεξαμενή κι αυτόν<br />σαν τις ψηλοκώλες.)<br />Εμείς εκεί.<br />Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε<br />την ίδια διαδρομή.<br />Ξεφτίλα-μοναξιά-απελπισία.Κι ανάποδα.<br />Εντάξει. Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε.<br />Μονάχα όταν βρέχει<br />βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας. Και καπνίζουμε.<br />Η ζωή μας είναι<br />άσκοπα λαχανητά<br />σε κανονισμένες απεργίες<br />ρουφιάνους και περιπολικά.<br /><span style="font-weight:bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Γι'αυτό σου λέω.<br />Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε<br />να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε.<br />Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.</span></span><br />(Μη. Βρέχει. Δως μου τσιγάρο.)<br /><div><br /></div><div><b>Κατερίνα Γώγου</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-5306043113310311348?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-659849083636271262010-04-29T00:13:00.002+03:002010-04-29T00:17:22.849+03:00Δεν υπάρχει λόγος να παραπονιέμαι, να αρχίζω πάλι τις ίδιες γκρίνιες. Το ξέρω ότι δεν μου έχεις δείξει κανένα σημάδι αδυναμίας - για την ακρίβεια η δύναμή σου με παραλύει. <br /><br />Δεν θέλω να σου έχω καμία υποχρέωση, μα την αλήθεια. Και όχι, δε σου ζητάω τίποτα και να το ξέρεις, δε θέλω ούτε εσύ να αισθάνεσαι υποχρεωμένος.<br /><br />Τίποτα δε μένει το ίδιο, κανείς άλλωστε δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Εσύ μπορείς να ισχυριστείς ότι πολύ θα ήθελες να μην σκέφτεσαι τέτοια πράγματα, αν μπορούσες, αν μπορούσες να αντικρούσεις τον εαυτό σου, έρμαιο των σκέψεων αυτών. Όχι. Αλήθεια, δεν χρειάζεται να το πολυσκέφτεσαι.<br /><br />Τι θες? Τα χέρια μου? Να τα βλέπεις? Να σου χαϊδέψω το πρόσωπο... Μάλιστα. Όμορφα. Και τι άλλο θέλεις? Να σου πω ότι σε αγαπώ? Εσένα και μόνο εσένα? Στο λέω κάθε βράδυ που έρχεσαι απρόσκλητος (?) στα όνειρά μου. Και τώρα τελευταία με φιλάς κιόλας, σαν να το εννοείς, και είναι η αίσθηση τόσο όμορφη, τόσο τέλεια ερωτική που να το ξέρεις, θα έρθω μια μέρα και θα σε φιλήσω, έτσι στα καλά καθούμενα, πρέπει να ξέρω αν η αίσθηση στο όνειρο είναι αληθινή, γιατί αν είναι, θα καταλάβω γιατί σε αναζητώ παντού και μιλάω για σένα στο φεγγάρι.<br /><br />Θέλω πολύ να σε αγγίξω, νομίζω ότι η ενέργεια θα μας παραλύσει αν ενωθούν τα χέρια μας. Θέλω να αγγίξω το πρόσωπό σου, να το λατρέψω με τα χέρια μου. Τα χέρια μου. Έχουν από χρόνια συνηθίσει να γίνονται μικρές γροθιές και σαν ακούν Rage against the machine να υψώνονται αγωνιστικά στον αέρα, έτσι για να δείξουν ότι (και καλά) δεν είναι έρμαιο κι αυτά μιας απόλυτα γκρίζας πραγματικότητας. Και καλά. <br /><br />Θέλω να ανοίξω μια τεράστια τρύπα σε σένα, που θα έχει το μέγεθος της γροθιάς μου. Πως λένε τη γροθιά στα γαλλικά? Le coup de poing. Μάλιστα, οι Γάλλοι είναι ηλίθιοι. Μια τρύπα στο κορμί σου με το μέγεθος της γροθιάς μου, θα μάθω τα μέσα σου, θα φαίνονται όλα, ακόμα και τα «τίποτα» σου. <br /><br />Ναι, το είπαμε, τίποτα δε μένει το ίδιο, και πάντα συμβαίνουν πράγματα διαφορετικά, μπορεί να μοιάζουν αλλά είναι διαφορετικά, και είναι αυτό. Και ήταν αυτό από πάντα. Δεν ήταν εδώ στο δωμάτιο αυτό, ήταν σε άλλο σπίτι, δεν ήταν Απρίλιος, ήταν Οκτώβριος και πιο πριν Μάιος, δεν υπήρχε καν διαφωνία και το σκηνικό κάθε φορά και αλλιώτικο. Δεν βάζω μέσα την μέρα που σε είδα στο αντίθετο ρεύμα, σταματημένο στο κόκκινο και έκλεψα την εικόνα σου για λίγα δευτερόλεπτα, αρκούσε αυτό να χοροπηδάω από την χαρά μου όλη μέρα. Μπορεί όμως και να φυσήξει ένας άνεμος και να τα πάρει όλα μακριά, και τα καλά και τα άσχημα, όλα τα υπαρκτά θα γίνουν ανύπαρκτα. Το είπαμε, τίποτα δε μένει το ίδιο.<br /><br />Ακούω μακρινές κραυγές μέσα στην νύχτα, την ώρα που τα όνειρά σου με ξυπνούν με αυτή την βία της έκπληξης που ακολουθείται μαθηματικά από την ανυπόφορη αίσθηση της απώλειας. Είμαι σίγουρη ότι κάποιος έφαγε μια σφαίρα στην κοιλιά. Ακόμα και στη καρδιά. Δεν θα είναι δα και τίποτα πρωτότυπο.<br /><br />Αν ξέρω που πάμε? Δεν έχω ιδέα και μα την αλήθεια, δεν θέλω να ξέρω. Κάτι μου λέει ότι δεν μας περιμένει το happy end στη γωνία. Όλα βγάζουν νόημα, αρκεί να ανοίξεις τα μάτια σου, σωστά? Εγώ πάντως, όταν ρωτάω το φεγγάρι, του αναφέρω ρητά ότι, μόνο αν είναι να γίνει έτσι, τότε μόνο να γίνει και σε καμία άλλη περίπτωση. Μόνο αν είναι να έρθεις να μου χτυπήσεις την πόρτα και αν έρθεις μέσα να καθίσεις στον καναπέ μου, μόνο τότε θα σου γεμίσω το ποτήρι κρασί, και το δικό μου, θα ανάψω τσιγάρο και θα σε κοιτάω μόνο, δεν θα σε προσβάλω με καμία μου λέξη.<br /><br />Και αν γύρεις και αποκοιμηθείς να ξέρεις θα μου λείψεις. Όπως μου λείπεις τώρα. Όπως τώρα θα ήθελα να σε χαζεύω αμίλητη στον καναπέ μου. Να γύρω κοντά σου δειλά, να καταργήσω τα έτη φωτός που μας χωρίζουν για να σμίξουν οι χρυσές – μωβ σφαίρες μας, να πάρει μυρωδιά η ενέργεια μου από την δική σου. Να γύρω κοντά σου δειλά, όχι από ντροπή, μα από ταπεινότητα. Στην υπέρλαμπρη εικόνα που μου προκαλείς, που με υποβάλεις σε μια ερωτική λάμψη τόσο απίστευτη, σχεδόν ονειρική. Να γιατί στο όνειρο φαίνονται όλα τόσο πραγματικά.<br /><br />Ας κάνουμε μια συμφωνία: θα παραδεχτώ ότι είσαι πανέμορφος και εσύ θα μου πεις ότι δεν έχω γεράσει και τόσο πολύ πια. Ναι, ξέρω. Δεν υπάρχει λόγος να παραπονιέμαι. Είμαι ακόμα εγώ, και δεν είμαι κανένας άλλος. Πάντα θα είμαι εγώ, έτσι? Δεν ξέρω αν πάντα θα είσαι εσύ.<br /><br />Πάρε τα χέρια μου. Θέλω να αγγίξω το πρόσωπό σου. Θέλω να σε αγγίξω. Θέλω να σε φιλήσω. Πρέπει να βρω την αλήθεια μας. <br /><br />Αν όλα αυτά βγάζουν οποιουδήποτε είδους νόημα, αυτό το νόημα είναι υπεύθυνο για την φυλάκισή μου σε μια βάρβαρη και γκρίζα ζωή. Απλά τα πράγματα. Αν δεν κατάλαβες δεν πειράζει. Κάποια άλλη μέρα, μέρα που θα έρθει, θα καταφέρω να σου εξηγήσω το μέγεθος της κατά φαντασίαν αγάπης μου σε σένα. Κάποια άλλη μέρα. <br /><br /><br /><br /><br />Για όλα αυτά φταίνε αυτοί εδώ οι τύποι: <br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TEbnAEQFNuY&hl=en_US&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/TEbnAEQFNuY&hl=en_US&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-65984908363627126?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-5281580544852134652010-01-28T00:42:00.005+02:002010-01-28T01:15:38.895+02:00Ξεκινώ μετά από τόσο καιρό να γράψω κάποια από τις γνωστές μου αοριστείες, ενώ πονάει το δόντι(?) ο λαιμός (?) κάτι στο άνω μέρος του κορμιού μου, τέλος πάντων, και διάφοροι θόρυβοι ξεχύνονται από όλες τις γωνίες του διαμερίσματος, πλυντήρια που πλένουν ρούχα αργά τη νύχτα, το ανσανσέρ που μεταφέρει ανθρώπους πάνω κάτω στους ορόφους, το βόμβισμα του υπολογιστή, το κλακ κλακ του πληκτρολογίου. Φτάνει αυτή η πρόταση, τώρα θα ανάψω ένα τσιγάρο.<br /><br />[...]<br /><br />Τώρα που το σκέφτομαι, το κλακ κλακ του πληκτρολογίου δε θα έπρεπε να με προβληματίζει, όχι τουλάχιστον τόσο όσο να το γράψω. Γιατί χωρίς κλακ κλακ δεν γίνεται δουλειά, πως να γράψει κανείς, που λέει ο λόγος. Ναι, ξέρω, υπάρχουν και κάτι μαραφέτια που τους μιλάς και παράγουν το κείμενο, αλλά δεν θέλω δα και τόση τεχνολογία στη ζωή μου, μου φτάνουν τα τόσα κοινωνικά δίκτυα (αυτό το web2.0 φταίει για όλα, είμαι σίγουρη).<br /><br />Ήρθε η ώρα για το κλισέ της βραδιάς: Με τέτοιο κρύο εκεί έξω καταλαβαίνω γιατί οι αρκούδες πέφτουν σε χειμερία νάρκη. Όπως δηλαδή κάθε χειμώνα, μάλλον όπως κάθε που κάνει κρύο, ακόμα και αν είναι άνοιξη. Γιατί υπάρχουν και κάτι μήνες ανοιξιάτικοι που μόνο χιόνι έχουν να προσφέρουν και είναι γνωστό της πάσσης ότι το χιόνι το απεχθάνομαι. Και θέλω επιτέλους να μπορώ να κυκλοφορώ ξυπόλητη, δηλαδή μια θερμοκρασία τουλάχιστον 25 βαθμών. Δεν χωρεί αμφιβολία περί τούτου, κύριε.<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι γράφω με τύψεις. Γιατί βλέπω την αοριστεία να γίνεται επικίνδυνα ρηχή και εγώ να συνεχίζω τα κλακ κλακ, γεμίζοντας με λέξεις την οθόνη με τον κίνδυνο να το διαβάσει κάποιος άτυχος άνθρωπος. Ζητώ προκαταβολικά και υπερβολικά συγνώμη. Γιατί ξέρω τι σκουπίδι κυκλοφορεί εκεί έξω και, να, τώρα εγώ τα ίδια κάνω. Έχει αρχίσει να μου αρέσει το κλακ κλακ, όμως. Πλάκα έχει. Τελικά θα αδιαφορήσω για την τύψη. Προτιμώ να ανάψω ακόμα ένα τσιγάρο. Ίσως μάλλον απλώσω και τα ρούχα από το πλυντήριο, αλλά σίγουρα δε θα προλάβω να κάνω τις ασκήσεις στα γαλλικά. <br /><br />[...]<br /><br />Bonne nuit!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-528158054485213465?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-13487177108110380282009-12-02T03:31:00.003+02:002009-12-09T03:21:06.609+02:00<div style="text-align: center;"><object width="350" height="283"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/E2D-5GKGWkA&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/E2D-5GKGWkA&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="350" height="283"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-1348717710811038028?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-20022833424750661622009-11-25T11:54:00.003+02:002009-11-30T00:27:54.257+02:00<blockquote>Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω<br />ποτέ, θαρρώ. Μερικά λόγια, ένα πλησίασμα<br />όπως στο μπαρ προχθές, και τίποτε άλλο.<br />Είναι, δεν λέγω, λύπη. Aλλά εμείς της Τέχνης<br />κάποτε μ’ έντασι του νου, και βέβαια μόνο<br />για λίγην ώρα, δημιουργούμεν ηδονήν<br />η οποία σχεδόν σαν υλική φαντάζει.<br />Έτσι στο μπαρ προχθές —βοηθώντας κιόλας<br />πολύ ο ευσπλαχνικός αλκολισμός—<br />είχα μισή ώρα τέλεια ερωτική.<br />Και το κατάλαβες με φαίνεται,<br />κ’ έμεινες κάτι περισσότερον επίτηδες.<br />Ήταν πολλή ανάγκη αυτό. Γιατί<br />μ’ όλην την φαντασία, και με το μάγο οινόπνευμα,<br />χρειάζονταν να βλέπω και τα χείλη σου,<br />χρειάζονταν να ’ναι το σώμα σου κοντά. </blockquote><br /><br />Μισή ώρα, Κωνσταντίνος Καβάφης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-2002283342475066162?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-45806049320017253102009-11-22T23:26:00.000+02:002009-11-22T23:27:20.943+02:00Η κάθε μέρα να αποτελείται από προσδόκιμες ευκαιρίες, από ανάσες και χαρές – λεπτές φέτες ευτυχίας. Μουσική, χορό και κίνηση. Αλκοόλ, τσιγάρα και καφέδες. Φίλους και βόλτες με αυτοκίνητα στην παραλιακή, σε κάθε παραλιακή. Ελπίδες για το αύριο να κουβαλάει την εκπλήρωση των επιθυμιών, ευχές να είναι καλά αυτοί που αγαπάμε. Μια δόση αδρεναλίνης να ταρακουνήσει το ανεπιθύμητο βάλτωμα της καθημερινότητας. Ένα χαμόγελο και μια έξυπνη ατάκα από κάποιον άγνωστο στον δρόμο. Έμπνευση να πούμε την κατάλληλη κουβέντα στην κατάλληλη στιγμή. Αυτή τη κουβέντα που θα ανακουφίσει και εμάς και αυτόν που θα την ακούσει. Μουσική και τραγούδια να λιώσει τον πόνο μας. Μουσική και ρυθμό να κατακλύζει τη ψυχή μας. Ανθρώπους να νιώθουμε δίπλα τους ότι μπορούμε να ανασάνουμε ελεύθερα – να μην αισθανόμαστε την ανάσα ως απαγορευμένη. Να πέσουν τα τείχη και τα κάστρα μας και να δούμε τον ουρανό όπως είναι πραγματικά, σκέτος γαλάζιος, γκρίζος, φωτεινός, αλλά πάντα τεράστιος όπως ο ορίζοντας. Να νιώσουμε άνθρωποι, να δώσουμε αγάπη, να κλείσουμε το μάτι στην ανυπόμονη φύση μας που πάντα τρέμει για την ώρα που περνά και δεν συμβαίνει το εξαιρετικό που αναπολούμε από πάντα. Η έκπληξη ότι αυτοί που νομίζαμε μικρούς ή μεγάλους, είναι το ίδιο άνθρωποι όπως εμείς, ότι τα ζώα ξέρουν να είναι ειλικρινά χαρούμενα όταν τα πλησιάζουμε με την χαρά μας. Να δώσουμε τα χέρια και να το εννοούμε, να δώσουμε και να πάρουμε αγκαλιές, να δώσουμε και να πάρουμε φιλιά. Και η καρδιά μας να χτυπάει, κανονικά και γρήγορα. Και να ξημερώσει άλλη μια μέρα που είμαστε χαρούμενοι που ζούμε, που βλέπουμε τον ήλιο να ξυπνάει και να φωτίζει κάθε τι εδώ κάτω, δίπλα μας. Να θυμόμαστε τους φίλους μας που έφυγαν και αυτούς που δεν έφυγαν αλλά δε τους μιλάμε πια. Να ζήσουμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-4580604932001725310?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-15728693323380989972009-11-21T10:39:00.003+02:002009-11-21T11:10:01.530+02:00Όταν ανοίγει ο καιρός και αλαφρώνει η ψυχή από της χρυσής λιακάδας τα χάδια, την άνεση των κοντομάνικων και την υπόσχεση της άνοιξης, δεν μπορώ να κλειστώ στη φυλακή μου. Παίρνω το κλειδί και ανοίγω όλες τις πόρτες και τα παράθυρα και αρχίζω πάλι να ελπίζω ότι υπάρχουν μονοπάτια που καταλήγουν εδώ και πάνω τους διαβαίνεις εσύ που στα όνειρά μου έχεις υποσχεθεί να με σώσεις από τον λήθαργο και την μη-ζωή που έχω πλεξει γύρω μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-1572869332338098997?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-44604046386620488532009-10-10T14:26:00.001+03:002009-10-10T14:26:45.071+03:00Αυτό που θέλω να γραφτεί ίσως έχει γραφτεί και έτσι ψάχνω να το βρω στις δίνες των τυπωμένων γραμμάτων πάνω στις πρώην λευκές σελίδες, αυτές τις μυρωδάτες που νοστιμίζουν την νοσταλγία των παραμυθιών και των λυτρωτικών ηρώων - από μηχανής θεών - που έχουν μόνο σκοπό τη συνέχιση του happy end. <br /><br />Εκατομμύρια γράμματα, χαρτιά, βιβλία, τώρα πια ηλεκτρονικά στίγματα, αποτυπώσεις φανταστικών και πραγματικών συναισθημάτων - πάντα συναισθημάτων - ακόμα και εκεί που φαίνεται ότι δεν υπάρχουν ή δε χωράνε. Δεν υπάρχει άλλωστε καμία τελική διάγνωση. Αυτό θα σήμαινε ότι τελειώνει και δε μπορεί η κατάθεση συναισθημάτων ποτέ να τελειώσει - αν έρθει αυτό το τέλος μάλλον δεν υπάρχουν πια άνθρωποι. Έτσι κι αλλιώς αυτά πάνε μαζί.<br /><br />Το άγριο θηρίο που φοράει τη μάσκα του ανθρώπου δε θα πάψει να αισθάνεται, να πληγώνεται και να ελπίζει: στον καθαρό ουρανό, τη γαλάζια θάλασσα και τις ανάσες που γεμίζουν τη ψυχή καθαρό αέρα.<br /><br />Αυτήν την εξέλιξη επιθυμώ. Θέλω άνεμος που θα με χαϊδεύει να είναι ζεστός, να είναι αληθινός και παρήγορος. <br /><br />Όλοι νομίζω λαχταρούν μια τέτοια εξέλιξη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-4460404638662048853?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-25243803987632156472009-09-11T13:01:00.000+03:002009-09-11T13:03:02.992+03:00Στα 9 χρόνια εργασιακής εμπειρίας που πέρασα στην προηγούμενη δουλειά μου, είχα ένα μεγάλο γραφείο (δωμάτιο) με τρία γραφεία (έπιπλα) από τα οποία το ένα ήταν το δικό μου και τα άλλα δύο ήταν κυρίως έρημα. Την περασμένη άνοιξη προχώρησα παρακάτω, βρέθηκα εδώ που είμαι σήμερα και τώρα εργάζομαι σε ένα γραφείο (δωμάτιο) όσο μεγάλο και το προηγούμενο αλλά δυστυχώς με 15 ακόμα ανθρώπους, στιβαγμένους ανά 4 σε 4 γραφεία (έπιπλα) χωρισμένα. Είμαστε κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο. <br /><br />Όπως θα φανταζόταν κανείς, οι περισσότεροι είναι ξινοί και δυσκοίλιοι, όπως άλλωστε και εγώ όταν μπαίνω το πρωί και μέχρι να φύγω το απόγευμα. Έχουν περάσει αρκετοί μήνες, μεταξύ των οποίων και οι καλοκαιρινοί όπου έλλειπαν οι περισσότεροι και ήταν καλά για την περίοδο προσαρμογής μου. Ωστόσο ακόμα η συνήθεια δεν έχει εγκατασταθεί καλά στη λογική μου. Γιατί ναι, όλα είναι θέμα συνήθειας, και ναι, όλα συνηθίζονται, και τα άσχημα και τα όμορφα. <br /><br />Ο λόγος που τα γράφω όλα αυτά είναι για να κάνω την εισαγωγή σε μια ευχή που σκέφτηκα χτες, όταν ξεχαρμάνιαζα και ξενταλκάδιαζα με τσίπουρα, όμορφες πενιές, τραγούδι και όμορφους ανθρώπους: Εύχομαι όλοι να είναι εξίσου όμορφοι όταν φεύγουν από δω. Ή να ομορφαίνουν και να σκέφτονται το παράπονο όπως ακριβώς και εγώ. Θα με ανακούφιζε πολύ αν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Και ας μην φαίνεται τα δύσκολα πρωινά και τα πιεστικά μεσημέρια, αλλά να, να είναι μια πραγματικότητα πέρα από την πρώτη ματιά. <br /><br />Με όλη τη καλή ενέργεια που ρούφηξα χτες, ντύνω την ευχή αυτή. Δεν θέλω να πλέω σε ένα κόσμο όπου όλοι μας αργοπεθαίνουμε μέσα στο γκρίζο. Θέλω να σκέφτομαι την φωτεινή πλευρά του σύμπαντος. <br /><br />Όπως είπε χτες και ένας φίλος: Είμαστε όλοι φως. Αυτό κρατάω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-2524380398763215647?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-13397280111779147022009-09-09T22:58:00.001+03:002009-09-09T22:59:47.244+03:00Το έλαβα με e-mail. Δεν αναφέρει πουθενά τον/την συγγραφέα. Πάντως όποιος το έγραψε ΈΓΡΑΨΕ'!<br /><br /><span style="font-style:italic;"><br />Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου..<br /><br />Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.<br /> <br />Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: 'Τι είναι το κρυφτό;'<br /><br />Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:<br /><br />Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.<br /> <br />Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα.<br /> <br />Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά.<br /> <br />Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.<br /> <br />Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.<br /><br />Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη.<br /> <br />Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.<br /> <br />Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.<br /> <br />Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.<br /><br />Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.<br /> <br />Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί.<br /><br />Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.<br /><br /> ....1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.<br /> <br />Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά.<br /> <br />Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία.<br /> <br />Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο.<br /><br />Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.<br /> <br />Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.<br /><br />Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα.<br /> <br />Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. <br /><br />Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.<br /> <br />Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει... <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-1339728011177914702?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-342128712489926392009-09-03T21:06:00.004+03:002009-09-03T22:30:50.404+03:00'η μικρή μας ασθενής έχει ένα μικρό πρόβλημα ισορροπίας εκ γενετής'.<br /><br />Εννοούσε 'Είναι ανισόρροπη'<br /><br />Εγώ σκεφτόμουνα τα άτομα που θα γελούσαν πολύ αν εκείνη την στιγμή ήταν παρόντα σε αυτή τη δήλωση. Σχεδόν τον διέκοψα, λέγοντας, με γρήγορα αγχωμένα λόγια, ότι θα έπρεπε να είναι τώρα εδώ ο καλός μου, να επιβεβαιωθεί για τα δεινά που τραβάει όλον αυτόν το καιρό. Σίγουρα θα γελούσε. Ο καλός μου. Εγώ γέλασα. Και ο γιατρός. Με είχε βάλει με τα μάτια κλειστά και τα χέρια στην έκταση να κάνω επιτόπου σημειωτόν. Το αποτέλεσμα ήταν αρκούντως απογοητευτικό, σίγουρα μεθυσμένη θα περπατούσα καλύτερα. Και σκεφτόμουνα πότε ήταν η τελευταία φορά που μέθυσα - ήταν στην κοιλιά του δράκου, πάνω από το Καλό Αμπέλι, με εκείνο το Σεριφιώτικο κρασί που δεν καταλαβαίνεις πότε σε κουδουνιάζει. Ω, ήταν καλό μεθύσι εκείνο, θυμάμαι έλουσα έναν τύπο με ένα πιάτο σαρδέλες επειδή ήταν Ολυμπιακός και επειδή μου μιλούσε κοροιδευτικά, μάλλον γιατί είχα πιει πολύ και φαινόταν, αλλά όπως και να έχει, ηλίθια δεν είμαι ούτε μεθυσμένη, ούτε ξεμέθυστη. Τρελή είμαι πάντα. Και ανισόρροπη, όπως είπε και ο γιατρός.<br /><br />Είπε ο γιατρός: 'Η μικρή μας είναι ειδική περίπτωση'<br /><br />Εννοούσε 'Γιατί δε πάνε σε ψυχίατρο, και έρχονται σε ΩΡΙΛΑ?'<br /><br />Εγώ σκεφτόμουνα ότι και αυτή η ατάκα θα ευχαριστούσε πολύ κόσμο, αλλά αυτή τη φορά κρατήθηκα και δεν είπα τίποτα. Κοιτάζω τον γιατρό, έχει μια θαυμάσια φάτσα, στρογγυλή, με τα γαλάζια πανέξυπνα μάτια του, την ηλικία του που του επιτρέπει να με βλέπει μικρή, τις έξυπνα τοποθετημένες του απόψεις, νιώθω μια ασφάλεια, αν και τα χάπια για τον ίλιγγο δεν ξέρω αν θα βοηθήσουν στο να ξεγίνω <span style="font-style:italic;">ειδική περίπτωση</span>. <br /><br />Είπε ο γιατρός 'Εχεις κάποιο ακουστικό τραύμα στο αριστερό αυτί. Έχεις υποβληθεί σε κάποιο πολύ μεγάλο ήχο?'<br /><br />Απάντησα οτι πάω σε συναυλίες και ότι κάθομαι κοντά στα ηχεία, ειδικά να είναι Διάφανα Κρίνα. Ο καημένος ο γιατρός παρανόησε. Με ρώτησε επανειλημμένα 'τι?' και του είπα είναι ποιητές, και του είπα ότι πια δεν παίζουν και πόνεσα, αλλά ο γιατρός χαρούμενος που έμαθε κάτι νέο, το σημείωσε δίπλα στα αποτελέσματα των τεστ που μου έκανε. Μου είπε να του το θυμίζω όταν μιλάμε, ότι του είπα για τα Διάφανα Κρίνα. Σκέφτηκα κι εσύ γιατρέ μου είσαι περιπτωσάρα. Γαμώ. 'Σχετικά με το τραύμα, μήπως έχεις χτυπήσει ποτέ στο κεφάλι' Όχι από όσο θυμάμαι. Αλλά όλο και κάποια πτώση από την κούνια θα την έχω κάνει, ειδικά αν προσπαθούσα να περπατήσω σημειωτόν με τα μάτια κλειστά και τα χέρια στην έκταση. Επέμενα για τις συναυλίες και τις δυνατές μουσικές, αλλά ο γιατρός ήταν ανένδοτος. 'Μήπως πας για κυνήγι και κρατούσες το όπλο στον αριστερό σου ώμο, κλπ?' Μπουχαχα. Πολύ αστείο. 'Όχι'. Μήπως έχει σκάσει κανένας όλμος στα αριστερά σου? Το είπε πολύ σοβαρά. Δεν υπήρχε περιθώριο να γελάσω. Απάντησα απλά αρνητικά και τότε συνοφρυώθηκε προβληματισμένος. Η κουβέντα αυτή δεν οδηγούσε πουθενά. Το γυρίσαμε στον ίλιγγο. Χαπάκια. Για το αεροπλάνο. Για να μην παθαίνω τα φριχτά που παθαίνω, να μην περνάω αυτό το βασανιστήριο κάθε φορά. <br /><br />Και για τέλος, ένα κερασάκι σε μια τούρτα.<br /><br />Είπε ο γιατρός 'Έχεις πλούσιο εσωτερικό κόσμο'<br /><br />Σκέφτηκα 'σε σκατά? ουου, γεμάτη'. Και μετά ρώτησε αν γράφω. Και θυμήθηκα ότι είχα καιρό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-34212871248992639?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-31067325625883938962009-07-08T14:30:00.000+03:002009-07-08T14:31:32.873+03:00να είμαι η θαυματουργή μαλακία του κόσμου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-3106732562588393896?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-81501299322802456012008-11-26T16:35:00.002+02:002008-11-26T16:46:36.938+02:00Θέλω να παραβλέψω όλους τους κανόνες μου, έστω μια φορά, και να δω αυτό που μου αρέσει σαν να μη μου αρέσει και αντιθέτως, να μου αρέσει αυτό που μισώ. Με αυτή την αλλαγή στην ισορροπία θα καταφέρω να γαληνέψω, να μην πονάω, να σηκωθώ και να χορέψω με τη ψυχή μου στο στόμα να τρέχει στο άπειρο μεταμορφωμένη σε ουρλιαχτό. Φυσικά και θα χαθώ σε παράλογους συναισθηματισμούς, με αντικείμενο της ευαισθησίας μου την ευαισθησία μου την ίδια. Πάντα μιλάει παράξενα αυτή η αδυναμία αποκόλλησης από το σταθερό κέντρο του σύμπαντος – εγώ. Αλλά όλοι το ξέρουμε όσο και αν τρέχεις μακριά από τον εαυτό σου, αυτός ξέρει όλες τις κρυψώνες σου και εμφανίζεται σαν ίσκιος στις πιο χαρωπές σου σκέψεις. Έλα λοιπόν, άσε και εσύ το εγώ, την ευαισθησία σου και τις αναζητήσεις σου να φανούν, δεν είναι αδυναμία είναι πρόκληση για μένα να μάθω να σε ακούω, να σε νιώθω, να μη χρειάζεται να μιλάμε για όλα αυτά που δε χρειάζεται να μιλάμε. Ροή ενέργειας από τη δική σου σκέψη στο δικό μου μυαλό, όλοι αυτό δεν επιθυμούν? Και μην αντισταθείς στο ουτοπικό της πρότασης γιατί αυτή η ουτοπία μας αξίζει, επιτέλους, ναι, θα μπορέσουμε να ακούσουμε τους χτύπους της καρδιάς ο ένας του άλλου χωρίς να χρειάζονται εξηγήσεις, αρκεί να μας θωπεύει ο ρυθμός. Μετά μπορούν οι σκέψεις να εξελιχθούν σε μελωδίες, τέτοιες που να μας ταξιδέψουν στα πιο φωτεινά ίχνη των ισχυρών μονοπατιών του έρωτα και στη διαύγεια του σκοπού που πρόσταξε το παρελθόν μας, μόνοι μας, για το μέλλον μας σαν ζευγάρι ηλιαχτίδων με δική του μουσική. Αν λοιπόν παραβλέψω όλους τους κανόνες μου θα ξεγυμνωθώ εκεί που άλλοτε δεν ήθελα, ξέρεις, δε με τρομάζει να σου παρουσιάσω τη άπειρη μοναξιά μου, τώρα πια δε ντρέπομαι που την απολαμβάνω, κατάλαβα πια ότι δεν είναι κατακριτέο κάτι τέτοιο. Έτσι κι αλλιώς αν θες να μου χαρίσεις τα χαμόγελά σου μάλλον θα έχεις καταλάβει ότι έτσι πάει. Ανάποδα. Οι κανόνες έχουν καταρριφθεί. Τώρα οι γιορτές μπορούν να γίνουν πραγματικότητα ακόμα και εκεί που δε χωράνε. Χωρίς κόστος και ειδικές ανταμοιβές. Η απλότητα διανθίζει το περίπλοκο σύμπαν. Μας. Πρώτο πληθυντικό. Η γιορτή είναι για όλους μας, για μένα, για σένα, αυτά που κουβαλάς, γιατί και εσύ έχεις το δικό σου φορτίο, κάτι για το οποίο ντρέπεσαι. Δεν χρειάζεται να μου ξεράσεις τις ενοχές σου, τις βλέπω και τις χαίρομαι όπως εσένα. Φτάνει η αποδοκιμασία. Τώρα θα χορέψουμε. Στη μελωδία μας. Ουρλιάζοντας. Πως καταφέραμε να καταπιούμε τόσα πολλά ουρλιαχτά, μου λες? Άφησε ελεύθερη την ανάσα σου, μου αρέσει που με χαϊδεύει, και μη μου δώσεις απάντηση, ξέρω. Νομίζω. Αλλά και πάλι, τούτη η γνώση δεν ωφελεί την ένωσή μας, αυτό που σου χρειάζεται είναι το άγγιγμα του δικού σου ονείρου, μακριά από όλους, μόνο αν φύγεις μακριά μου θα μπορέσεις να κατανοήσεις γιατί. Γιατί η μοναξιά είναι το βασίλειό μου. Μόνοι τους οι άνθρωποι χαϊδεύουν τα άστρα. Χωρίς πλήξη. Ο χώρος τότε διαστέλλεται και χωράνε όλες οι ανθρώπινες επιθυμίες – των άλλων. Νιώσε με, άκου τα άστρα μου. Έχω διασταλεί σε αυτή τη πραγματικότητα που μοιραζόμαστε, τώρα χωράς στη σκέψη μου και στη καρδιά μου που ανήκει σε όλους τους επισκέπτες του κορμιού μου. Δως μου χαλινάρι την συγκατάνευσή σου στο παράλογό μου και μπορούμε να κολυμπήσουμε σε όλους τους γαλαξίες της απιθανότητας. Γιατί έτσι είναι μαγεία. Εξηγείται και παραμένει μυστήρια ταυτόχρονα. Την ίδια ώρα που μελώνω γίνομαι άδικα άγρια και επιθετική, θα σε καταρρίψω πριν το κάνεις εσύ. Αυτή είναι η απόδειξη ότι ταξιδέψαμε μαζί στην αγάπη. Ότι μεθύσαμε ο ένας από τα δάκρυα του άλλου. Ότι φτύσαμε ο ένας τους στίχους μας στον άλλο. Ομορφιά πέρα από κάθε τι συνηθισμένα άσχημο και κακοθώρητο, αν μου επιτρέπεις. Σου υπόσχομαι να μην αφήσω ποτέ το ποτήρι σου άδειο, θα το γεμίζω κάθε φορά που το φτάνεις στον πάτο με όνειρα και με λόγια που σου αρέσουν. Στο υπόσχομαι, δε θα διψάσεις ποτέ. Ό,τι περνάει από το χέρι μου θα μπει στο ποτήρι σου. Το λέω με την άνεση της ειλικρίνειας, έχω και θέλω να σου δώσω. Τόσα χρόνια για σένα τα μάζευα όλα αυτά, για να μου επιτρέψεις να μεθάμε μαζί τα ξημερώματα. Κι ας είναι όλοι οι δρόμοι κλειστοί και η ελευθερία μας γεμάτη χαρακιές από απόπειρες αυτοκτονίας. Σε εμπιστεύομαι γιατί γνωρίζεις τη φυλακή που θα απελευθερωθούμε, μαζί. Όμορφα ειπωμένο και νοσταλγικά επιθυμητό μου ψέμα. Και τώρα που επιτέλους όλοι οι κανόνες κανονίστηκαν καταλλήλως, με όλα τα κ τους νεκρά, τώρα νιώθω σύννεφο που χαϊδεύει τον ήλιο του Απρίλη, εκεί κοντά στον Μάιο, που πάντα αγαπάω παραπάνω και σκιρτώ από τις υποσχέσεις του αγέρα. Τώρα κατέκτησα την ευτυχία. Φταίνε οι κανόνες. Που κανονίστηκαν... Τώρα αρχίζει να θολώνει όλη η εικόνα. Σαν να νιώθω διαφορετικά. Κάνει κρύο. Που βρέθηκα και υπήρξα τόσο ευτυχισμένη? Ανοίγω τα μάτια. Το όνειρο τελείωσε. Η πραγματική σκόνη επιτίθεται σε κάθε κίνησή μου. Δεν υπάρχεις. Όχι όπως σε ένιωσα. Αλλά είσαι αληθινός όσο είμαι και εγώ. Τα όμορφα όνειρα είναι το μόνο που μένει. Έτσι συνεχίζεται η άδικη ζωή. Όμορφα. <br /><br />Κυκλοφόρησε η νέα δουλειά των Διάφανων Κρίνων <a href="http://www.diafanakrina.info/sitegr/?p=33">"Κι η αγάπη πάλι θα καλεί"</a>. Για το παραπάνω παραλήρημα φταίχτης είναι η όρεξή μου να γράψω καθώς απολάμβανα την πρώτη ακρόαση του CD. <br /><br />Απόψε έχουμε γιορτή: Μετά από πολύ καιρό, τα Κρίνα μας καλούν σε γιορτή, το Σάββατο, 29 Νοεμβρίου, στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Περισσότερες ίνφο <a href="http://www.diafanakrina.info/sitegr/?p=29">εδώ</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-8150129932280245601?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-29700403494230423572008-11-25T00:04:00.001+02:002008-11-25T00:06:18.144+02:00Ξύπνησα σήμερα και βγήκα στο δρόμο. Μα πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί εγώ θυμόμουν καλοκαίρι και έξω φύσαγε η ψύχρα του βοριά από παντού. Λυπήθηκα γιατί θέλω καλοκαίρια και ήρεμες θάλασσες, πολλά παγάκια στα ποτά μου και γυμνές πατούσες.<br /><br />Όπου και αν άφησα τη ματιά μου στο δρόμο ήσαν όλοι σκυφτοί, γεμάτοι ρούχα επάνω τους, γυμνοί κατά τα άλλα, από τη θέρμη του <span style="color: rgb(255, 102, 0);">καλό-καιριού</span>, ξέρεις, εκείνου που σε κάνει να φεγγοβολείς από τα μέσα σου, να αστράφτει η ζωή στα μάτια και τις παλάμες, να είσαι έτοιμος να αδράξεις τον κόσμο και να τον κάνεις όμορφο.<br /><br />Δεν ήξερα πως να φερθώ - ποιο να είναι το καλύτερο φέρσιμο σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν ξέρω, ίσως η απάντηση να υπάρχει αλλά εγώ το μόνο που είχα όπλο ήταν μουδιασμένα χέρια και τρεμάμενες φοβισμένες σκέψεις.<br /><br />Είχε ήδη νυχτώσει η μεγάλη χειμωνιάτικη νύχτα και τα σύννεφα πάνω από αυτή την άδικη πόλη είχαν χρώματα από αυτά τα φοβερά, τα μουντά, που δεν διαθέτουν ίχνος συγκατάνευσης. Περιπλανιόμουν στα διπλανά τετράγωνα, στους συνοικιακούς δρόμους, έψαχνα την απάντηση, δεν ήξερα, όμως ο δρόμος πάντα ξέρει - με οδήγησε πίσω, κάτω από τόνους μπετόν και υφασμάτων.<br /><br />Μου ψιθύριζαν τα βήματά μου να μη φοβάμαι και βρέθηκα πίσω στη γνώριμη φυλακή μου - αυτή τη φορά οικειοθελώς, δε φοβάμαι, έχω αποθέματα ζεστού καφέ για όλα τα χειμωνιάτικα πρωινά, έχω αλκοόλ για όλα τα βράδια.<br /><br />Και εκεί που η πλάση θα γυρνάει στα μέσα της να ξαναγεννηθεί, εγώ θα περιμένω - μπορώ - και θα έρθει το <span style="color: rgb(255, 102, 0);">καλο-καίρι</span> που τόσο νοσταλγώ να φωτίσει ό,τι τόσα χρόνια παραμένει στο σκοτάδι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-2970040349423042357?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-34520893764672752252008-10-18T02:06:00.004+03:002008-11-24T13:58:25.519+02:00Το come back θα γίνει νύχτα που το φεγγάρι μπαίνει ήσυχα στην χάση του, νύχτα φθινοπώρου από τις ζεστές, αυτές που κουβεντιάζουν κάτι για καλοκαίρι, αυτό που έφυγε και την ανάμνηση της αναμονής αυτού που θα έρθει, μια ανάμνηση που θα δεσπόζει έναν ολόκληρο χειμώνα, έτσι να μην ξεχνιόμαστε, μας περιμένουν χιόνια και βροχές και από αυτά ένα μόνο κρατάω και ονειρεύομαι: τις καταιγίδες. Μόνο τότε μπορώ να δικαιολογήσω την έλλειψη του ήλιου, ή γίνεται χαμός ή αλλιώς θέλω καύσωνα και να μην κουνιέται φύλο.<br /><br />Νομίζω ότι πήρα να κάνω κύκλους γύρω από γνώριμα μέρη, γωνίες που άφησα και έπιασαν σκόνη. Ήμουν κάπου αλλού και εδώ ταυτόχρονα, δίχως να με μετράω με τα κανονικά μέτρα και σταθμά, δίχως να με κατηγορώ για ακινησία και έλλειψη κίνησης-ζωής. Ήθελα λίγο να σκουριάσω, επιθύμησα το στάσιμο γιατί η σκόνη που μαζεύτηκε επάνω μου μου έδωσε μια άλλη θωριά, λίγο περίεργη, είδα τέλος πάντων τον εαυτό μου λίγο λιγότερο εγώ. Κάτι είναι και αυτό, έτσι για να αλλάζουμε εικόνες, γιατί καλός ο καθρέφτης αλλά τώρα τελευταία μου έλεγε πράγματα που με πονούσαν. Έτσι αποφάσισα να μην τον κοιτάζω.<br /><br />Χάνοντας την εικόνα μου έχασα όλη την ροή της ιστορίας - ξαφνικά κοίταξα σήμερα, μια μικρή ματιά, φευγαλέα, και είδα πόσο πολύ η σκόνη της ακινησίας με μετέτρεπε σε κάτι που δεν έχει όλη την ποσότητα του εγώ μου που χρειάζεται για να προσεγγίσουμε την αλήθεια μου (ναι, αυτό το κείμενο μιλάει ξεδιαντροπα για μένα). Έχω αλήθεια. Αλλιώς δε θα μου έλειπε τόσο καιρό που της γύρισα την πλάτη.<br /><br />Και απόψε ήταν η μεγάλη νύχτα του come back. Με εξάρες γιατί γουστάρω να κερδίσω το παιχνίδι διπλό.<br /><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/jku7zehjwxIG" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-3452089376467275225?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-46486424370505225192008-06-12T15:37:00.003+03:002008-06-12T15:43:02.726+03:00Meet Ira...<br /><br /><blockquote><em>"Η ζωή μας σαν μία καλή ταινία έχει πολλές σκηνές, διάφορους πρωταγωνιστές, ποικίλες διαθέσεις και φυσικά ένα ιδιαίτερο<span style="color: rgb(153, 51, 153);"> <strong>Soundtrack</strong></span><a href="http://is-music.blogspot.com/"> </a>...που χωρίς αυτό θα ήταν όλα βαρετά!</em><br /><em>Αν τα tracks που βάλατε στην δικιά σας ταινία ταιριάζουν με τις προτάσεις και τις ιδέες που βλέπετε στον χώρο αυτό, τότε θα βρείτε ενδιαφέρουσες πληροφορίες και υλικό για <span style="color: rgb(102, 0, 204);">καλλιτέχνες, καινούρια albums, events</span><span style="color: rgb(102, 0, 204);"> </span>κτλ."<br /><br /></em></blockquote><br />Find Ira @ <a href="http://is-music.blogspot.com/">http://is-music.blogspot.com/</a><br><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-4648642437050522519?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-78347861160015468322008-03-21T01:43:00.001+02:002008-03-21T01:47:26.853+02:00Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει Πήτερ Παν. Αλλά και πάλι, γιατί να έρθει να με σώσει? Κανείς δε μου χρωστάει τίποτα και εγώ σε κανένα. Είμαι χαμένη, αλλά είμαι εγώ. Μόνο. Και γιατί δηλαδή να πρέπει να βρεθώ? Στοπ. Στα ερωτηματικά. Τώρα μπορώ να πω ότι ο ουρανός θα αρχίσει να γίνεται ευνοϊκός για ταξίδια με ανοιχτά φτερά και θα πάψουν οι αναγκαστικές προσγειώσεις μέσα σε χιονοθύελλες, επίσης θα πάψει η συννεφιά του Φλεβάρη γιατί πάει και αυτός, έφυγε και ας υπάρχει παντού γύρω μια θάλασσα βαθιά μελιτζανί έτοιμη να καταπιεί κάθε τι που θα προσπαθήσει να γίνει ένα με τον αφρό. Τώρα ο βυθός γίνεται η μόνη διέξοδος. Ο ουρανός που ανοίγει μέρα με τη μέρα τον φωτίζει. Ο βυθός ξέρει ότι ήρθε η σειρά του να δείξει το μεγαλείο του, πρέπει να μάθω να αφουγκράζομαι την ανάσα του πνιγμένου. Πρέπει να μάθω να αναπνέω όπως ο πνιγμένος, μόνο έτσι θα φτάσω σε εκείνη την άκρη του ουράνιου τόξου που καταπίνει ανελέητα η θάλασσα στις άκρες τις, και σιγά μην υπάρχει εκεί χρυσάφι. Μόνο κάτι τσαλαπατημένα όνειρα, από αυτά που ξεκινούν ροζ και καταλήγουν εφιάλτες, που μπλέκονται άγγελοι και δαίμονες και κακές μάγισσες, και ο διευθυντής και οι υπάλληλοι της εφορίας που κάνουν του ελέγχους και κάποιοι άλλοι με μπλε στολές, αν και οι χειρότεροι είναι αυτοί με τις λευκές στολές. Σε κοιμίζουν στο χειρότερο σημείο του εφιάλτη και δεν σε ξυπνάνε λέγοντας σου καθησυχαστικά λογάκια του στυλ όνειρο ήταν και πέρασε, μη φοβάσαι, και τελικά όσο και αν ανοίγει ο ουρανός, και πλησιάζει ο απρίλιος που κουβαλάει τις καλύτερες ερωτικές σου αναμνήσεις, η βροχή πέφτει μέσα σου κατακλυσμιαία και δεν υπάρχει ίχνος συγκατάνευσης, καμία συγκίνηση, όλα γίνονται πλαστικά και θρυμματίζονται με το πρώτο άγγιγμα, σκόνη που πέφτει στην άκρη του δρόμου, ό,τι και να φαίνεται ανθισμένο έχει τη ζωή των χάρτινων λουλουδιών που τα κοιτάς και λιώνουν από το βάρος της επαφής.<br /><br />Και ναι, μπορεί να άρχισα να φωνάζω «πάρε με μαζί σου» σε όλους τους περαστικούς ίσκιους της ζωής μου, αλλά κάνω ότι δε το λέω σε αυτούς και έτσι με αγνοούν. Αφού αύριο πάλι θα ξυπνήσω η ίδια φιγούρα με τα ίδια σπαστικά τικ στο πρόσωπο θα βγω στο δρόμο και δε θα έχει αλλάξει τίποτα ουσιαστικά. Και αν κάποιος δείξει εκείνο το πρόσωπο που περιμένω να φωτίσει το γκρίζο των ίσκιων, και έρθει με το χαμόγελο του <span style="color: rgb(153, 51, 153);">προορισμού </span>να σταθεί απέναντί μου, το πιο πιθανό είναι ότι θα τον χλευάσω και φυσικά θα πάω να πάρω ένα καφέ σε πλαστικό ποτήρι για να ξυπνήσω μέσα στη καθημερινότητα της ίδιας γκρίνιας μου, παιδί του άστυ που ψάχνει το ερημονήσι στο κέντρο της πόλης και ειδικά στα μικρά μπαράκια με όλους τους <span style="font-style: italic;">φίλους </span>που μοιράζονται φώτα νέον και αλκοόλ για μια πνιγμένη σε αναφιλητά ανάσα, μια νύχτα σαν όλες τις άλλες που τρώει τα παιδιά της για χορτάσει τη λαγνεία της.<br /><br />Ειλικρινά δε ξέρω τι γυρεύω εδώ, δε ξέρω και τι γυρεύω γενικά. Έχω ξεμείνει με αυτή την <span style="color: rgb(153, 51, 153);">μωβ</span> κορδέλα στο αριστερό χέρι να χαίρομαι μόνη μου γιατί το τίποτα αρχίζει να γίνεται απειλητικά μεγάλο και να καταβροχθίζει στιγμές, όνειρα, τα μεσημέρια μου και μερικά από τα αναστατωμένα βράδια με επισκέπτες παράξενες φιγούρες από εδώ και από αλλού, όλοι κάτι θέλουν και εγώ δε ζητάω σχεδόν τίποτα από κανένα. Μόνο καμιά φορά αν με πιάνει ο φόβος θέλω έναν ώμο να ακουμπήσω για να μην κλαίω μόνη μου, πολλά τα δάκρυα πολύ καιρό, να πως δημιουργήθηκε αυτή η περίεργη μελιτζανί θάλασσα γεμάτη πτώματα σκέψεων που δεν ειπώθηκαν και έτσι κι αλλιώς δε θα είχε καμία χρησιμότητα στο σύμπαν αν οι σκέψεις αυτές ταξίδευαν και γίνονταν κάτι παραπάνω από σκόρπιες και ασυνάρτητες παραφορές – θα ήταν σαν να λέμε ότι είχαν άλλη χρησιμότητα όλα τα τσιγάρα που δεν καπνίστηκαν και καήκαν στο τασάκι έρημα, εκτός από αυτή του να γίνουν στάχτη χωρίς άλλη επαφή.<br /><br />Ωραία όλα αυτά, αλλά ακόμα κάτι περιμένω. Το τηλέφωνο να χτυπήσει, το αδύνατο να γίνει δυνατό, το ερημονήσι με το καλοκαίρι και την αμμουδιά να υλοποιηθεί ονειρικά στη κεντρική λεωφόρο της πρωτεύουσας, την ευτυχία, την έκπληξη και φυσικά, το ταξίδι που θα με πας. Μάταια ή όχι. Χωρίς ερωτηματικό μόνο με το πλοίο φορτωμένο ρούμι και μια πορεία εκτός κανονικών δρομολογίων και να πάμε μακριά, πολύ μακριά να μη με φτάνει τίποτα από τη ζωή μου. Την έχω καταστρέψει μεγαλειωδώς και τώρα, καταλαβαίνεις γιατί κλαίω, είναι συνέχεια πίσω μου, σαν υποταγμένο σκυλί και σαν μανιώδης διώκτρια, ζητάει τα δανεικά με τόκο, η ζωή μου, θέλει το μερτικό της.<br /><br />Θα με πάρεις μαζί σου?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-7834786116001546832?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-90580740630098247632008-02-25T15:31:00.002+02:002008-02-25T15:50:29.662+02:00(Το <a href="http://arxediamedia.blogspot.com/2008/02/page-one-two-three-game.html">είδα </a>και ζήλεψα)<br /><br />σελ. 123<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">Όταν προσπελάζετε αυτό το script μέσα από το περιβάλλον μιας εφαρμογής web browser, η έξοδος που παράγει θα πρέπει να δείχνει παρόμοια με αυτή της Εικόνας 6.5.<br /><br />Τοποθετώντας τη δεσμευμένη λέξη global μπροστά από την μεταβλητή $life όταν τη δηλώνουμε στην συνάρτηση meaningOfLife(), στη γραμμή 9, υποχρεώνουμε τη συνάρτηση να αναφερθεί στη γενική μεταβλητή $life, η οποία έχει δηλωθεί έξω από τη συνάρτηση (στη γραμμή 7).</span><br /><br />σελ. 124 (δυστυχώς η έβδομη περίοδος πάει στην επόμενη σελίδα...)<br /><span style="font-style: italic;"><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Εικόνα 6.5: Επιτυχής προσπέλαση μιας γενικής μεταβλητής μέσα από μία συνάρτηση με την βοήθεια της global.</span></span><br />Julie C. Meloni, Μάθετε PHP, MySQL και APACHE - Όλα σε ένα, Εκδόσεις Μ. Γκιούρδας 2004, σελ. 123-124.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Οδηγίες </span><a href="http://arxediamedia.blogspot.com/2008/02/page-one-two-three-game.html">(copied-pasted)</a>:<br />1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.<br />2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 [αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο].<br />3. Βρες την πέμπτη περίοδο [=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι] της σελίδας.<br />4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους [δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη].<br />5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">Σχόλια</span><span style="font-weight: bold;">:</span><br />1. Το βιβλίο είναι μούφα, αν θέλετε να μάθετε PHP, MySQL και APACHE πάρτε άλλο βιβλίο<br />2. Την 5η οδηγία την αγνοώ.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Επίλογος</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);font-size:180%;" >43 μέρες και σήμερα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-9058074063009824763?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-37857555917997009822008-01-27T22:09:00.000+02:002008-01-27T22:19:45.431+02:00<span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Warning</span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">If you are reading this then this warning is for you. Every word you read of this useless fine print is another second off your life. Don’t you have other things to do? Is your life so empty that you honestly can’t think of a better way to spend these moments? Or are you so impressed with authority that you give respect and credence to all who claim it? Do you read everything you’re supposed to read? Do you think everything you ‘re supposed to think? Buy what you’re told you should want? Get out of your apartment. Meet a member of the opposite sex. Stop the excessive shopping and masturbation. Quit your job. Start a fight. Prove you’re alive. If you don’t claim your humanity you will become a statistic. You have been warned…… Tyler.</span><br /></span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_l0kVKIDT0Zc/R5zlXiKYKXI/AAAAAAAAAA8/AGCQpozvvrA/s1600-h/warning.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_l0kVKIDT0Zc/R5zlXiKYKXI/AAAAAAAAAA8/AGCQpozvvrA/s320/warning.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160251465529829746" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">You are NOT your job.<br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">You are NOT how much money you have in the bank.</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">You are NOT the car you drive.</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">You are NOT the contents of your wallet.</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">You are NOT your fucking khakis.</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">YOU ARE THE ALL-SINGING, ALL-DANCING CRAP OF THE WORLD.</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">F.C.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-3785755591799700982?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-27361254295632886952008-01-16T23:34:00.000+02:002008-01-16T23:46:27.770+02:00... το youtube.<br /><br /><br />Αφού έτσι κι αλλιώς το γράψιμο το έχει γράψει η μικρή νεραϊδούλα. Τώρα που ανακάλυψε το youtube embedded, αγαπητοί ακροατές, αντί για πολλά ακαταλαβίστηκα λόγια πάρτε βιντεάκι.<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι η νεράιδα έχει μια μόνιμη κατάθλιψη τελευταία και νιώθει την ανάγκη να πάρει χάπια. Δεν ξέρει ακόμα αν τελικά θα τα πάρει. Μπορεί αν τα πάρει να γράφει συχνότερα τις φρίκες της.<br /><br />Επίσης, αφιερώνει στον εαυτό της το επόμενο youtube clip, πριν πάει η ώρα δώδεκα και βγει στους παγωμένους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, μπας και βρει λίγο χώρο να ανασάνει.<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/kcWdBTbSdUc&rel=0&color1=0xd6d6d6&color2=0xf0f0f0&border=0"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/kcWdBTbSdUc&rel=0&color1=0xd6d6d6&color2=0xf0f0f0&border=0" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="400" height="334"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-2736125429563288695?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-36879512628163226212008-01-12T02:08:00.000+02:002008-01-12T13:35:04.841+02:00Χάθηκαν - έφυγαν οι γιορτινές μέρες σε ένα σύμπαν που ασφυκτιά από αγάπη - ή από την έλλειψή της.<br /><br />Φοβερή θωριά, η του παραλόγου αντίθεση.<br /><br />Κάθε πρωτοτυπία καλύπτεται από τόνους σκόνη – κάποιοι είπαν πως είναι η σύνδεσή μας με τα παράλληλα σύμπαντα που πλέουν γύρω μας αποτελώντας την μόνη διαφυγή από μια σταθερά θανατική πραγματικότητα: γέννηση – ύπαρξη – θάνατος.<br /><br />Που είναι ο χρόνος? Αυτός που έφυγε. Και αυτός που ήρθε. Που κρύβει αυτά που θα φέρει? Θα έχεις γιορτές 2008?<br /><br />Ανθρωποδημιούργητο, αριθμητικό προϊόν της ανθρώπινης ματαιοδοξίας να εξουσιάσει τα ανεξουσίαστα (ποιητική αδεία ειπωμένο), χρόνε που με τρομάζεις με την ανυπαρξία σου, που δεν υπάρχεις μα το πέρασμά σου έχει αφήσει διακριτά σημάδια σε κάθε πλευρά της φαντασίας μου, εκεί που μπορεί να υπάρχεις θα είναι μάλλον σε μια ρωγμή κάπου στο διάφανο σύμπαν, και εκεί θα είσαι άλλο από αυτό που σε βαφτίσαμε. Έτσι δεν είναι?<br /><br />Θέλω να πω ότι υπάρχει χαρά τις γιορτινές μέρες που πέρασαν. Αλλά αμέσως μετά την διαλύει το πρώτο βουητό των νευριασμένων αστών που ζουζουνίζουν με κακία γύρω από τον εαυτό τους, πάλι στα ίδια βήματα, χωρίς ελπίδες και ευχές, και η χιλιοειπωμένη λέξη «καλή χρονιά» μοιάζει τόσο παρωχημένη.<br /><br />Και ένα μονάχα φοβάμαι: πως και αυτός ο νέος χρόνος δεν θα διαφέρει από τους προηγούμενους πουθενά εκτός από δύο σημεία: στο καταληκτικό ψηφίο και στα σημάδια που θα προστεθούν στα προηγούμενα.<br /><br />Παρόλα αυτά, και επειδή οι μέρες το προστάζουν, μπορώ να φορέσω το χαμόγελο της χαζής και χαρούμενης, μα πάνω από όλα αθώας νεράιδας και να πω <font style="font-weight: bold;" size="5"><span style="color: rgb(153, 51, 153);"><br /><br />καλή χρονιά</span></font><br /><br /><br />στιγμιαία εννοώντας το.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-3687951262816322621?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-45631199812019577022007-12-05T20:04:00.000+02:002007-12-05T20:06:34.848+02:00Οι λευκές σελίδες μπορούν να γεμίσουν σε ένα μικρό café bar (το καφέ αλά γαλλικά café) γιατί έτσι κι αλλιώς δε γεμίζει τίποτα άλλο. Ίσως τα ποτήρια, αλλά αυτά δε πιάνονται γιατί αδειάζουν πολύ γρήγορα. Συγκεκριμένα αδειάζουν ανάλογα με τον ρυθμό της επιθυμίας για μέθη. Αλλά, πώς να μεθύσεις με κατεστραμμένη ύπαρξη? Τι άλλο υπάρχει για να μεθύσει κανείς? Αν κάτι είχαμε μισό, να το μεθούσαμε, αλλά δεν έχουμε μισά. Μόνο πολλά ή τίποτα. Και το τίποτα πανταχού παρόν. Αλλά εγώ παραμένω πάντα μια χρυσή μωβ σφαίρα. Ναι. Μια χρυσή μωβ σφαίρα που γελάει συνήθως, σαν χαζή. Τι συνήθως που πάντα. Τι ωραίες λέξεις το <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">τίποτα</span>, το <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">συνήθως </span>και το <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">πάντα</span>. Νομίζω κλείνουν μέσα τους όλη την ηλίθια μικρή μίζερη ύπαρξή μας. Υπό την υπόκρουση τζαζ μουσικών - και ενίοτε γαλλικών ασμάτων, που κανείς μας δε καταλαβαίνει τι λένε, ωστόσο κρύβουν μέσα τους κάτι ρομαντικά ταξιδιάρικο. Και λέω ρομαντικά γιατί κάπου όλοι νοσταλγούμε να φύγουμε για κάπου ονειρικά, χωρίς να μας πειράζει ό,τι κι αν αφήσουμε πίσω μας, όσο κι αν πονάει ό,τι αγαπάμε και μένει πίσω, ακόμα κι αν είναι μόνο μια θολή ανάμνηση του μεγάλου έρωτα.<br /><br />Παραμένω πάντα (από προχθές) μια χρυσή μωβ σφαίρα και είμαι χαρούμενη «παρόλες τις αντίξοες συνθήκες» που το λέει και το Κατερινάκι και κάτι ξέρει. «Σαλεμένο». «Μυαλό». «Συνεχίζω να ζω». Ρε φίλε, συνεχίζω να ζω! Αν είναι δυνατόν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-4563119981201957702?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-86291861507429898192007-11-21T20:35:00.001+02:002008-11-23T23:02:09.487+02:00<span style="font-style: italic;">Συνειδητοποιώντας πως κάθε βήμα που έκανα στη ζωή μου ήταν μια επαφή με τη <span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">φρίκη </span>του Καινούργιου, πως κάθε καινούργιο άτομο που γνώριζα ήταν ένα νέο, ζωντανό απόσπασμα του Αγνώστου, που κάθε μέρα έβαζα πάνω στο τραπέζι μου, για να το μελετήσω τρομαγμένος - <span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">αποφάσισα να απέχω από τα πάντα, να μην αποσκοπώ σε τίποτα, να μειώσω τη δράση στο μίνιμουμ, να κρυφτώ, όσο αυτό μου είναι δυνατό, για να μη με βρουν οι άνθρωποι και τα γεγονότα</span>, και να καλλιεργήσω αυτή την αποχή και να σπρώξω την παραίτηση στα έσχατα άκρα της. Τόσο πολύ με τρομάζει και με βασανίζει η ζωή.<br /><br /></span>Το βιβλίο της ανησυχίας - Φερνάντο Πεσσόα<span style="font-style: italic;"><br /></span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">edited 23/11/2008</span>: Ένα χρόνο μετά, είμαι σίγουρη ότι η απομόνωση δε δουλεύει. Παραμένει όμως ένα υπέροχο καταφύγιο. Η ζωή είναι κάπου εκεί έξω, αλλά τι νόημα έχει αν δεν έχεις όρεξη? Κάποτε είχα φάει καλύτερο φλας, προτιμούσα να έχω κατάθλιψη και βαρεμάρα έξω από το σπίτι. Φυσικά, ούτε αυτό δούλεψε, αλλά δε βαριέσαι, τότε είχα περισσότερη κοινωνική ζωή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-8629186150742989819?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-11207202588580693402007-10-26T13:48:00.000+03:002007-10-26T13:51:52.952+03:00Aυτός που επέλεξε τη βουτιά στο κενό ήθελε να νιώσει την έλξη της γης, το σφικτό της αγκάλιασμα. Ήταν πεισμένος ότι αυτό θα τον γλίτωνε από το κενό και το βάρος της ψυχής του, από αυτήν την ύπουλη αρρώστια του να είναι ξένος ανάμεσα σε εμάς τους «κανονικούς» ανθρώπους, που ξυπνάμε το πρωί, παίρνουμε πρωινό, κάνουμε την τουαλέτα μας και πάμε υποτακτικά και χαρωπά στις δουλειές μας, χωρίς ζωή, μόνο η ανάσα να θυμίζει ότι έχουμε κάτι ανάμεσα στο στέρνο και το στομάχι, εμάς που η ζωή μας κυλάει νωχελικά, που έχουμε φίλους, γκόμενους/ες, και κάθε Παρασκευή πάμε να μεθύσουμε την υποταγή μας στο στωικό θάνατο της μεγαλούπολης στα μπαρ και στα μπουζούκια.<br /><br />Βουτιά στο κενό για να γεμίσει η ψυχή? <br /><br />Δε μπορώ να ξέρω. Μόνο μια λίμνη αίμα θυμάμαι να υπάρχει γύρω από το κεφάλι, το κεφάλι στραμμένο στον ουρανό, ένα φεγγάρι μισό στο γέμισμα έπαιζε με τα σύννεφα. Τα σύρματα του τρίτου στο διπλανό διαμέρισμα ήταν λυγισμένα. Πριν τον φωνάξει το κενό, πριν τον καλέσει η πτώση, δοκίμασε να ισορροπήσει το παράλογο της ζωής. Της ανισόρροπης. <br /><br />Είναι καλύτερα οι «ξένοι» να βουλιάζουν σε στενά δωμάτια ή να φιγουράρουν με πτώσεις που οδηγούν στο σίγουρο όνειρο, το μη αναστρέψιμο? Μετά την πτώση, άραγε, η ψυχή πετάει μεθυσμένη από την αδρεναλίνη της ύστερης απόφασης και με μια ελαφράδα που κανείς ζωντανός (νεκρός) δε θα νιώσει ποτέ? Οι πεταλούδες σε αυτά τα απέραντα και οριστικά όνειρα των αυτοχείρων μαραίνονται όπως στις γκρίζες ζωές των «κανονικών» ανθρώπων? Τι είναι αυτό που κάνει τόσο γοητευτική την πτώση, αν όχι η αποδέσμευση και η γενναιότητα να βγει κανείς από το σκοτεινό δωμάτιο της φτωχής ύπαρξης? <br /><br />Πολλά ερωτηματικά γύρω σε μια λίμνη αίματος, στο κρύο τσιμέντο του ακάλυπτου, στο παλικάρι που άφησε γένια για να φύγει με άλλη εμφάνιση και κανέναν οίκτο. Με κανένα ήχο δεν μας αποχαιρέτισε. Σιωπηλά συνάντησε το έδαφος, το ίδιος έδαφος που τρέμει κάτω από τα πόδια μου, το ίδιο έδαφος που θα ανοίξει διάπλατα σαγόνια και θα με καταπιεί, πήγε και το βρήκε αυτός, με όλο το θάρρος του παιδιού που δε φοβάται να δοκιμάσει και με μία ατσάλινη αποφασιστικότητα. «Εγώ απόψε θα φύγω».<br /><br />Καλό ταξίδι και ας είναι ένα καλύτερο μέρος εκεί που θα βρεθείς.<br /><br />23/10/2007, 01:30<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-1120720258858069340?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-56713824489698809112007-10-22T01:45:00.000+03:002007-10-22T01:47:00.436+03:00Καμιά φορά έρχεται η βροχή και σε ξεπλένει. Καμιά φορά δουλεύει αυτό το παραμύθι και η υγρασία του ουρανού γίνεται το νερό της απολύμανσης του βάρους που κουβαλάς. Και ξυπνάς το πρωί ελαφρύς σαν πούπουλο που πλύθηκε και στέγνωσε με γαλήνιες ψιχάλες. Κάπου στον ουρανό τα σύννεφα διαβάζουν τη δική τους μοίρα. Θα κλάψουν, θα κλάψουν και μετά θα αφανιστούν, θα έχουν κυλήσει σε πιο βαριές υποστάσεις μέχρι να κλείσει ο κύκλος τους και να βρεθούν στην ατμόσφαιρα, να γίνουν απειλητικά και να αρχίσουν να ξανακλαίνε. Ποιος άνθρωπος μπορεί να χαμογελάσει ενάντια σε αυτή τη συννεφιά και τη συνεχόμενη βροχή? Τι παιχνιδιάρικο μπορεί να σου ψιθυρίσουν κάμποσα νευρικά σύννεφα που κλαίνε όλη μέρα, αγχωμένα μη και δε προλάβουν τον χειμώνα που έρχεται?<br /><br />Τα γκρίζα χαμόγελα των συννεφιασμένων ημερών μόνο βεβιασμένα μπορούν να είναι.<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">I've lost control again</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-5671382448969880911?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-60086492164502279502007-10-17T22:50:00.000+03:002007-10-17T23:03:29.050+03:00- Το παρελθόν με κατατρέχει...<br /><br /><span style="font-style: italic;">- Ίσως η λύση στο πρόβλημά σου να είναι η αμνησία. Να σου ρίξω μία στο κεφάλι?</span><br /><br />- Προσφέρεσαι να μου ανοίξεις το κεφάλι στα δύο? Κι αν δεν πετύχει?<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Κοίτα, εγώ δε προσφέρομαι για τίποτα. Είμαι εδώ μόνο για να σε γεμίσω ερωτηματικά.</span><br /><br />- Ελληνικά ή Λατινικά? Ξέρεις, το ελληνικό ερωτηματικό, αυτή η άνω τελεία με το κόμμα από κάτω, είναι το κόμμα στα αγγλικά, ενώ το λατινικό, μορφολογικά, είναι εντελώς ανάποδο: επάνω έχει τη μαγκουρίτσα και κάτω μια τελεία. Τα λατινικά ερωτηματικά έχουν κάτι το τετελεσμένο.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Λατινικά διαθέτει το κατάστημα προς το παρόν. Οι ερωτήσεις μου είναι οριστικές και αμετάβλητες. Είναι όλα εκείνα τα «γιατί» που προκαλούν ντελίριο στη γαλήνη των ανθρώπων.</span><br /><br /><br />- Αυτό ήθελα να πω. Αν κάποιος έχει αμνησία, δεν έχει τέτοια παρελθοντικά «γιατί» στο μυαλό του, δεν έχει απωθημένα, πόνους, και ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες. Μη μιλήσω για ανεκπλήρωτους έρωτες... Αυτό που έχει είναι ένα μεγάλο, ωραιότατο κενό!<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Έχει όμως άλλα ερωτηματικά.</span><br /><br />- Και ποια είναι αυτά???<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Αυτά που δε θυμάται. «Ποιος είμαι? Που πάω? Τι κάνω?».</span><br /><br />- Τότε, ούτε με την αμνησία γλιτώνει κανείς. Τι θα κάνω?<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Ε! Είπαμε, εγώ βάζω τα ερωτηματικά στο τέλος των προτάσεων. Εσύ πρέπει να λες καταφατικές προτάσεις – σαν να παίρνεις αποφάσεις.</span><br /><br />- Σωστά! Ε, λοιπόν, αυτός είναι ο ρόλος μου! Αυτό θα κάνω!<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Είσαι σίγουρος?</span><br /><br />- Είμαι? Είμαι... νομίζω...<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Και ποια είναι η απόφαση που θα πάρεις τώρα, αφού η αμνησία δε θα σου δουλέψει?</span><br /><br />- Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι έχω σπαταλήσει το παρελθόν μου σε δισταγμούς. Όλα αυτά τα χρόνια σταματώ επίτηδες τις εξάρσεις μου και ζω στον πόνο του ανεκπλήρωτου. Κάτι πρέπει να αποφασίσω, λοιπόν.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Αν είχες κάνει διαφορετικά και ακολουθούσες αυτές, τις –πώς τις είπες?- εξάρσεις, τι νομίζεις θα άλλαζε?</span><br /><br />- Ξέρω που το πας! Αυτή την ερώτηση μπορώ να την απαντήσω!<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Αλήθεια? Για να ακούσω...</span><br /><br />- Μάλλον τίποτα δε θα άλλαζε.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Αλήθεια?</span><br /><br />- Απλή παραδοχή. Ξέρω ότι τη θέση των δισταγμών που έχω τώρα στη παρελθοντική μνήμη μου, θα την έπαιρναν άλλοι δισταγμοί.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Προς τι τόση σιγουριά?</span><br /><br />- Δεν έχω μόνο συλλογή από δισταγμούς... Έχω και μια συλλογή αυθόρμητων παρορμήσεων, που –μεταξύ μας - πολύ τις χάρηκα! Αλλά ξέρεις πως γίνονται αυτά: αυτό που σου μένει παράπονο είναι αυτό που σου λείπει. Όσο ασχημότερες είναι οι μνήμες, τόσο πιο καλά διατηρούνται.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Και που διατηρούνται?</span><br /><br />- Έλα τώρα... Είπαμε, καλές οριστικές κι αμετάβλητες ερωτήσεις, από αυτές που δε θα μπορώ να απαντήσω αμέσως!<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Κι αυτή δηλαδή, μπορείς? Ξέρεις που είναι κρυμμένες οι άσχημες μνήμες?</span><br /><br />- Ξέρω!<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Κι αν είναι κρυμμένες, τότε πως σ’ ενοχλούν?</span><br /><br />- Είναι κρυμμένες μπροστά-μπροστά στη μνήμη μου, και κάθε φορά που με επισκέπτεται η μελαγχολία μου (κι είναι συχνές οι επισκέψεις της) Τσουπ! Εμφανίζονται σαν αιφνιδιαστική έφοδο σε φυλάκιο, όπου ο σκοπός έχει αποκοιμηθεί!! Καταλαβαίνεις, η δυνατότητα αντιμετώπισης είναι μηδαμινή... Αν προσθέσεις στο μίγμα, πέρα από τον αιφνιδιασμό και τις τύψεις γιατί διατηρείς τις άσχημες μνήμες, ε τότε, έχεις ένα πολύ ενδιαφέρον μίγμα απελπισίας.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Κι αφού ξέρεις που είναι κρυμμένες αυτές οι άσχημες μνήμες, γιατί δεν τις καταπολεμάς?</span><br /><br />- Η ερώτηση που φοβόμουνα... Δε ξέρω τον τρόπο. Έχω δοκιμάσει διάφορα, αλλά τίποτα δε δούλεψε. Ούτε το αλκοόλ, ούτε η προσήλωση σε μελλοντικές φιλοδοξίες, ούτε οι πιο δύσκολοι στόχοι για το μέλλον, ούτε η καλή παρέα, ούτε οι αγαπημένοι φίλοι... Ίσως να δούλευε με ένα συνταρακτικό έρωτα. Αλλά αυτά τα πράγματα δε τα παραγγέλνεις.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Δεν είναι λίγο άρρωστο να χρησιμοποιήσεις έναν μεγάλο έρωτα για να ξεφύγεις από το διστακτικό παρελθόν σου?</span><br /><br />- Δεν τον χρησιμοποιείς. Απλά διαχειρίζεσαι την υπερβολική έκκριση ορμονών στο κορμί σου έτσι ώστε να αρχίσεις από την αρχή. Δεν υπάρχει παρελθόν στον ενθουσιασμό.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Νομίζω αρχίζω να καταλαβαίνω που το πας. Ωστόσο, άλλο συνειδητοποίησα τόση ώρα που μιλάς. Ξέρεις ότι κάποιος είπε ότι το πρόβλημα μας σήμερα δεν είναι οι απαντήσεις που δεν παίρνουμε?</span><br /><br />- Δεν είναι? Και, δηλαδή, τώρα μου λες ότι το πρόβλημα είναι άλλο? Και που είναι? Στις ερωτήσεις?<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Μόλις είπες μια ατάκα με τέσσερα ερωτηματικά. Αρχίζω να υποψιάζομαι ότι θες να μου πάρεις το ρόλο...</span><br /><br />- Όχι! Συγνώμη... Να μια κατάφαση: Δεν ξέρω αν καταλαβαίνω που είναι το πρόβλημα με τις ερωτήσεις.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Εμείς οι άνθρωποι έχουμε πρόβλημα στο να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις. Διαθέτουμε πληθώρα απαντήσεων. Όλοι μας. Αλλά δεν είμαστε ικανοί να τις εκμαιεύσουμε γιατί δε γνωρίζουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις. Φτου! Άρχισα να μιλάω καταφατικά... Νομίζω ότι δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα πια... Οι ρόλοι μας αντιστράφηκαν...</span><br /><br />- Τι ερωτήσεις, τι καταφάσεις... Αντί να με βοηθήσεις με μπέρδεψες... Τόση ώρα σου λέω τον πόνο μου. Δε μπορείς να κάνεις κάτι να με βοηθήσεις? Που θα βρω τις σωστές ερωτήσεις?<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Δεν ξέρω. Άσε που εσύ έχεις τώρα τα ερωτηματικά. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Τα χέρια μου είναι δεμένα.</span><br /><br />- Μη μου πεις! Τόση ώρα που είχες εσύ τα ερωτηματικά έκανες τις σωστές ερωτήσεις? Χα χα! Μήπως με βοήθησες να βρω και την άκρη?<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Για αυτό είναι οι φίλοι, όχι για να βοηθάνε αλλά για να μπερδεύουν. Αν σου έδινα και τη τροφή και μασημένη δεν θα είχε νόημα. Σου πρόσφερα τόσα φιλικά ερωτηματικά πριν, αποκλείεται να μην μπήκε το μυαλό σου σε μια –έστω- υποτυπώδη λειτουργία! </span><br /><br />- Φίλοι? Υποτυπώδη λειτουργία?<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Ναι καλέ. Κάπως πρέπει να ξεκουνήσεις. Κάπως να ψάξεις στα μέσα σου τι σου φταίει. Δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο από αυτό. </span><br /><br />- Και οι σωστές ερωτήσεις? Πως θα τις βρω αυτές?<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Αν δεχτείς ότι έχεις τις απαντήσεις μπορείς να αρχίσεις να ψάχνεις κάπου αλλού για τον τρόπο που θα τις βρεις. Απλό.</span><br /><br />- Αντί να συνεχίζεις να με μπερδεύεις δε κάνεις κάτι πιο χρήσιμο να με βοηθήσεις?<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Γι αυτό είναι οι φίλοι... Τα είπαμε. Πάντως ένα κατάλαβα από την όλη φάση: είτε έχεις τα ερωτηματικά είτε τις καταφάσεις, συνεχίζεις να βρίσκεσαι υπό την εξουσία της ερώτησης. Μόνο που τώρα τις κάνεις εσύ.</span><br /><br />- Τι είναι πάλι αυτό?<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Το άγχος να βρεις μια ικανοποιητική άκρη. Τόση ώρα δεν είμαι εγώ που ιδρώνω, που αγχώνομαι, που σκέφτομαι βρε αδερφέ, ποια θα είναι η επόμενη ερώτηση και ποια απάντηση της ταιριάζει. Αντίθετα από σένα... (χι χι)</span><br /><br />- Γι αυτό είναι οι φιλοί?<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Γι αυτό είναι οι φίλοι. Και μη στενοχωριέσαι που δεν βρήκες την άκρη. Έτσι κι αλλιώς κι αύριο μέρα είναι. Θα συνεχίσεις να ταλαιπωρείς το μυαλό σου αύριο πάλι. Άντε. Πάμε να πιούμε ρακιές!</span><br /><br />- Ρακιές?!<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Καλά πιες ότι θες. Εγώ πάντως θέλω ρακί.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-6008649216450227950?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-83576171369321840952007-10-14T19:53:00.000+03:002007-10-14T19:57:40.519+03:00Ακριβοδίκαιος χρόνος, ο χωρισμός του απόλυτου<br />μέσα σε ψυχικές οδύνες<br />σε μεθυστικούς χορούς<br />η ηδονή σε πρώτο ενικό πρόσωπο<br />όσο εσύ παραμένεις εσύ<br />όσο εσύ διατηρείς το χώρο απέναντί μου<br />και δεσμοί εκτινάσσονται <br />από κάθε σημείο σου προς εμένα.<br /><br />Είναι η ομορφιά του έρωτα σκληρή<br />Η γλύκα ηρωικά τάσσεται υπέρ μου τη μία στιγμή –<br />την άλλη η έλλειψη της μαχαιρώνει κάθε ανάσα μου<br />σε παρελθοντικό χρόνο γεννημένη.<br /><br />Φορώντας τα μαύρα ρούχα της σιγουριάς<br />κι ενώ ανοίγουν οι ουρανοί του χειμώνα<br />πλημμύρες αισθήσεων ανοίγουν φτερά διάφανα.<br /><br />Τη μία στιγμή ζυγίζω τις αστικές μου υποχρεώσεις<br />- φαίνονται ικανές να μου δώσουν άσυλο -<br />την άλλη μηρυκάζω την ίδια απελπισία<br />ότι σε έχω ανάγκη πιο πολύ από ότι νομίζω.<br /><br />Η λέξη ανάγκη ανάμεσά μας θα γίνει μεγάλη πληγή.<br /><br />Ακόμα να επιστρέψω στον ελεύθερο έρωτα που γεννήθηκα.<br /><br />Οι αρετές μου δε φτάνουν να ικανοποιήσω τη ζωή.<br /><br />Ένα αριθμός ελαττώματα ζητούν την δίκαιη τιμωρία μου<br />με παραδειγματική απόδοση και εξευτελιστικό φινάλε.<br /><br />Πρέπει να πληρώσω το χρέος μου να είμαι εγώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-8357617136932184095?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-3194144482562216112007-10-07T16:30:00.000+03:002007-10-07T16:31:52.436+03:00<blockquote>Όσοι χρόνια κολυμπάτε <br />αμέριμνοι μέσα στα μάτια μου<br />κάποτε θα βάλω τα κλάματα <br />και θα σας πνίξω.</blockquote><br /><br />Γιάννης Βαρβέρης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-319414448256221611?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-22919811465936933252007-07-22T02:49:00.000+03:002007-07-22T02:52:45.534+03:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">1</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;">(πρωινό παρασκευής)</span></span><br />Τα μπάσταρδα γραπτά μου που ταξιδεύουν από προσευχές σε καλημέρες<br />από παρακλήσεις σε φοβέρες<br />λιώνουν τις νύχτες ό,τι έχει απομείνει από τα τσιγάρα μου<br />και το ποτό της λήθης που δε στερεύει στο ποτήρι.<br />Το ποτήρι γίνομαι εγώ<br />τότε σηκώνω το μολύβι<br />και η ανησυχία μου βήχει ξερνώντας<br />σάπιες λέξεις.<br /><br />Τρέμε ψυχή, δε τη γλιτώνεις τώρα.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">2</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;">(παρασκευής συνέχεια - απόγευμα)</span></span><br />Ξενιτεμένες είναι οι αλήθειες μου<br />πίσω από όρη συμπόνιας<br />εκεί που κοιμούνται οι ουρανοί<br />και η οικειότητα μοιάζει μαραμένη.<br /><br />Ένα ουράνιο τόξο προσμένω<br />κάποιο σταυροδρόμι να γυαλίζει απαλά<br />ίσως ένα μικρό δρομάκι προς κάθε τι ξενιτεμένο.<br /><br />Με τα ψέματα δε τα πήγα ποτέ καλά<br />χιμούν στο λογικό μου<br />κατασπαράζοντας κάθε ελπίδα.<br /><br />Η αναμονή κομπάζει επιτυχώς<br />μοιάζει ότι όλα θα αλλάζουν<br />σε κάθε νοερό ψεύτικο σκαλί.<br /><br />Ο έρωτας πλάι στο ψέμα να μη ζήσει.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">3</span><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;"><br />(απόγευμα σαββάτου)</span></span><br />Το τρίξιμο των ωρών<br />είναι στην σκεπή του απογεύματος<br />καυτές ανάσες καλοκαιριού<br />καθώς βγάζουμε από τα ντουλάπια τις αναμνήσεις<br />για μια σύντομη βόλτα στο πάρκο.<br />Κάπου ένα μικρό σύννεφο χάνει τον χειμώνα.<br />Έρχεται και ακουμπά πάνω στην πιο βαριά ανάμνηση.<br />Έρχεται μετά σπίτι<br />και μένουν για πάντα μαζί<br />το παρελθόν και ο χειμώνας σε άχρωμους περιπάτους<br />περιστοιχισμένους από το καυτό καλοκαίρι των επιθυμιών<br />σε λυπημένες δόσεις.<br /><br />Δε μπόρεσα ποτέ να κάνω σωστά τους λογαριασμούς<br />τα όρια των εποχών, τα όρια των αναμνήσεων<br />μπερδεύονται με τις υψηλές θερμοκρασίες<br />και ξεκινούν να ταξιδεύουν στις σιωπές μου.<br /><br />Ίσως η θάλασσα να ξέρει το μυστικό<br />ίσως το βρω και το κρατήσω ως άλλη μία ανάμνηση<br />ίσως τότε τα όρια γίνουν διακριτά<br />και όλα να βρουν τη σωστή θέση να ακουμπήσουν.<br /><br />Οι ώρες που ζεσταίνονται καθώς περνούν<br />δε θυσιάζονται σε καμία δικαιολογία<br />ξεθυμαίνουν μόνο και πηγαίνουν από κει που ήρθαν –<br />στο πουθενά και στο παντού.<br /><br />Λυγίζω από όλες αυτές τις σκέψεις<br />οι καταστάσεις με εγκλωβίζουν<br />σε ερεβώδη ζεστές στιγμές<br />μαύρες σαν την άγνοια<br />και καυτές σαν την ανάσα της κόλασης.<br /><br />Ποιος άνθρωπος έχει διαβεί αυτό το κατώφλι των συνειρμών?<br />Ποιος μπορεί με σιγουριά να ισχυριστεί ότι υπάρχει δρόμος επιστροφής?<br />Οι δύο τελείες της αρχής και του τέλους<br />ενώνονται σε κάθε στιγμιότυπο του κύκλου<br />διασχίζοντάς τον πάντα συναντάται μια αρχή<br />που είναι τέλος.<br /><br />Μακάρι να μπορούσα να πω την αρχή<br />και να μην είναι το τέλος της.<br /><br />Παρόλα αυτά, για τίποτα δε θα μετανιώσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-2291981146593693325?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-63818145278250536222007-07-15T20:08:00.000+03:002007-07-15T20:11:40.838+03:00Σημαίνω την νιότη και ανοίγω τη σιωπή<br />στα όνειρα που φεύγουν διακριτικά<br />στο σκίρτημα που έμοιαζε μόνο το παιδιών <br />και χτυπάει τις πόρτες σαν αναποφάσιστος αέρας δυνατός<br /><br />Ακόμα ένα σάπιο καλοκαίρι ιδεών<br />πρωτοστατείς σαν υπέροχο μηδέν<br />που φωτίζει μόνο την οργή μου.<br /><br />Θέλω να δω πόσο μακριά θα φτάσεις <br />πότε θα αγγίξουν τα δάκτυλά σου εκείνο το θεό <br />που θαρρείς πάντα σε ξεπερνά<br /><br />Χωρίς μελωδίες χωρίς χρώματα<br />μόνο υπομονή και μιασμένα χάδια<br />τόσο ερωτικά που πονάνε<br />τόσο επίμονα σαν την επαναληπτική πανσέληνο<br />και κάτι φοβερές ανακαλύψεις<br />ότι μάλλον κάπου αλλού αυτός ο έρωτας<br />θα αναπαυόταν καλύτερα.<br /><br />Νιότη και σιωπή<br />σαν μεγαλώσω θα σας μοιάσω<br />θα γίνουμε το ίδιο ανυπόμονο καλοκαιρινό αεράκι<br />εσύ και εγώ<br />θα δίνουμε στα σύννεφα την κίνηση που τους λείπει<br />Θα φτάσουν πάνω από χώρες μαγικές για να κατανοήσουν<br />την μεταμόρφωση του νερού<br /><br />Υγρέ μου εαυτέ μη με αφήνεις να μιλάω<br />θέλω να νιώσω με όλη τη ψυχή μου <br />μόνο το άγγιγμα<br />και την τρέλα κατακλυσμιαία <br />να κάνει απόβαση σε αυτό που ο κόσμος λέει για μυαλό μου<br />αν ο κόσμος ξέρει και αν τελικά τον πιστεύω.<br /><br />-<br /><br />Μέσα μου κοχλάζει μια ποιήτρια<br />δεν τη ακούω<br />σημασία καμία δε θα δώσω<br />δεν είμαι εγώ άξια να ενώσω ποιητικά σκιρτήματα<br />με το μελάνι και το χαρτί<br /><br />Έχω ταλέντο μόνο να ζωγραφίζω με παράταιρες λέξεις<br />ανόητα και ασήμαντα κομμάτια προτάσεων –<br />κανείς δε θα βρει τη λύτρωση από αυτά<br /><br />Έτσι κι αλλιώς όλοι υποφέρουμε<br />και κανείς δε πίστεψε ποτέ ότι θα σωθεί<br /><br />Ακόμα και οι ρομαντικοί θα αργοπεθαίνουν<br />στο πιο ακριβοθώρητο παραμύθι τους<br />όσο γλυκά και αν χαράζει η πένα τις λευκές σελίδες<br />πριγκίπισσες και καλοί μάγοι δε θα φανερωθούν ποτέ.<br /><br />Δε ξέρουμε να χάνουμε<br />δε μάθαμε ποτέ να αγαπάμε<br />και ούτε χαιρόμαστε το ξημέρωμα<br />μόνο δακρύζουμε τα δειλινά<br />γιατί πενθούμε από γεννησιμιού μας.<br /><br />Που είναι οι δρόμοι που υποσχέθηκαν ότι θα είναι ανοικτοί?<br />σε ποιο μικρό κομμάτι μας υπάρχει η υπόσχεση ότι<br />τουλάχιστον ένα όνειρο θα γίνει αυτό που λέμε ζωή?<br /><br />Υπάρχουμε για μετράμε πληγές και όχι μακρόσυρτα<br /><br />Θέλω να παραβγούμε σε ανόητες προτάσεις<br />Αν φτάσεις στην πιο παρανοϊκή νύξη πριν από μένα<br />και σκύψεις να με φιλήσεις<br />θα σου χαρίσω κάθε στάλα ηδονής που δημιουργεί το κορμί μου.<br /><br />Μπορώ να σκαρώσω του κόσμου τις ερωτικές περιπλανήσεις για σένα<br />αν με σώσεις από την νίκη.<br /><br />Δε θέλω να καταλάβω τίποτα.<br /><br />Ας βρει κάποιος άλλος το κρυμμένο νόημα<br />κι ας το καταπιεί για πάρτη του.<br /><br />Αλλά ας βρεθεί ένα χέρι να διαθέτει ένα χάδι<br />ας υπάρξει μια αγκαλιά χωρίς απαιτήσεις και περιστροφές.<br /><br />Πρέπει να μπούμε κατευθείαν στο θέμα <br />αν δε θέλουμε να χάσουμε τον ευνοϊκό αέρα.<br />Υπάρχει μια θάλασσα εκεί έξω και<br />κρατάει στα σπλάχνα της όλα τα ταξίδια μας.<br /><br />Ναι, θέλω κοινό για να αρχίσω να μιλάω<br />αλλιώς πόσο φοβάμαι τις λέξεις που καταπίνει η σιωπή<br />και οι γκρίζοι τοίχοι.<br /><br />Μια πορτοκαλί βραδιά θέλω να με αφουγκραστεί <br />κι ένα χάος<br />μια χαρμόσυνη και μια λυπητερή ματιά<br />υποσχέσεις ζευγαρώματος<br />αλκοόλ –<br />αυτά φτάνουν για να γίνω φωτεινή.<br /><br />Κατακτήσεις και πολέμους δε χρειάζεται κανείς<br /><br />Έτσι όπως κινούνται οι καταστάσεις <br />η βία δεν έχει θέση εδώ<br /><br />Αλίμονο αν τα ιδρωμένα όνειρα βγαίναν αληθινά <br />ποια προσοχή θα έφτανε να τα τιθασεύσει?<br />και ποιος θεός να τους χαρίσει υπόσταση στους πραγματικούς δρόμους?<br />Αν γίνονταν πραγματικά θα έπρεπε να πεθάνουν<br />Η ονειροχώρα πρέπει να μείνει ουτοπική, καταλαβαίνεις?<br />αν την φέρουμε εδώ θα την νικήσει<br />το μποτιλιάρισμα των λεωφόρων<br />θα μείνει γκρίζα και αβοήθητη<br />και δε θα έχει στιγμές.<br /><br />Αν οι αλήθειες μπουν στα όνειρα<br />αν τα όνειρα γίνουν μέσα στην αλήθεια<br />θα χαθεί και η τελευταία ελπίδα<br />ότι ίσως σε συναντήσω κάπου.<br /><br />Θα κεράσω το όνειρό μου γλυκό κόκκινο κρασί απόψε<br />θα το δω ολοζώντανο καθώς κοιμάμαι<br />και το πρωί δε θα έχει μείνει τίποτα<br />παρά μια πίκρα στο στόμα<br />και μια μεγαλύτερη επιθυμία για τσιγάρο.<br /><br />- <br /><br />Άγγελοι με περιτριγυρίζουν<br />όλοι θέλουν ένα κομμάτι μου<br />θέλουν τις αποδείξεις ότι έφτασα στην υπέρτατη θανάτωση της καθημερινότητας<br />γραφιάς της ασημαντότητας<br />και τυπική υπάλληλος γραφείου<br />χωρίς εξάρσεις και έρωτα. <br /><br />παραπλάνηση<br />κανείς δε ξέρει κι ούτε ποτέ θα δει<br />πόσο φρικτά βλέπουν τα μάτια μου<br />αυτά που διασχίζουν τον αέρα<br />αυτά που ροκανίζουν το χρόνο που απομένει.<br /><br />Θέλω να μείνω εδώ<br />δεν έχω που αλλού να πάω άλλωστε<br />αυτή τη κουκίδα της αιωνιότητας είχα προτιμήσει από παιδί<br />εδώ θα μείνω<br />θα σε περιμένω<br />Μου λείπεις.<br />Υπάρχει ξεκάθαρη η θέση σου εδώ<br />Και εγώ υποφέρω που δε βλέπω το περίγραμμά σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-6381814527825053622?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-84633884767956078102007-07-14T01:26:00.000+03:002007-07-14T01:28:18.786+03:00Το κενό ησυχάζει καθώς η θερμοκρασία ανεβαίνει. Η θάλασσα συνεχίζει να λικνίζεται νωχελικά στην επίμονη παρουσία του βοριά, τα λιγοστά δέντρα του κυκλαδίτικου νησιού αφήνουν ερωτικές μυρωδιές να ανακατευθούν με αυτή της αλμύρας. Κενός καθάριος αέρας - ατμόσφαιρα που δε βαραίνει από την μολυσμένη παρουσία του ανθρώπινου είδους. Το κενό έχει εγκατασταθεί στα μάτια μου. Κι αν θαυμάζω την ομορφιά γύρω μου, αν είμαι ακόμα ικανή να κάνω μια εκτίμηση της κατάστασης, είναι γιατί το διαρκές βόμβισμα των χαρούμενων εντόμων δε με αφήνει να ακουμπήσω ολοκληρωτικά στον λήθαργο, ας πούμε, των καλοκαιρινών διακοπών. <br /><br />Πάντα αναρωτιόμουν τι ακριβώς διακόπτουμε κάθε καλοκαίρι. Το περίτρανο εγώ μας πάντως, όχι. Αν και θα ήταν ίσως χρήσιμο κάτι τέτοιο. Στο κάτω κάτω, καταντάει κάπου βαρετό να περιφέρεις την ίδια φιλοσοφία και την ίδια ξινισμένη μούρη σε όλα τα μέρη που περνάς. Αλλά μου είναι δύσκολο να με αφήσω πίσω κάπου και να κινήσω σαν άλλος άνθρωπος να ρουφήξω τις μαγείες που ξετυλίγονται όλες αυτές τις στιγμές των διακοπών - των διακοπτόμενων περιπτώσεων. <br /><br />Τελικά έχω συνειδητοποιήσει ότι μόνο μου όπλο έχω τη γενίκευση και αυτό δε θα μου βγει σε καλό. Αν είχα την ικανότητα να μην δίνω σημασία στην ευαισθησία μου κι αν κοιτούσα κατάματα κάθε δευτερόλεπτο που περνά ιδρωμένο και γεμάτο αλμύρα, εδώ στο εξωτικό Κουφονήσι, ίσως τότε να ξέφευγα από το εγώ που περιφέρω νευρικά από δω κι από κει, φροντίζοντας ταυτόχρονα κάθε στιγμή να είμαι αόρατη και να μη διαθέτω απαντήσεις στα ερωτηματικά των γύρω μου. Διάθεση κοινωνικοποίησης μηδέν.<br /><br />Χαρούμενα ζουζουνάκια βοηθήστε με λίγο. Καθάρια θάλασσα κάνε ένα μικρό μαγικό και απάλλαξε με από τις θολές σκέψεις που νεκρώνουν την χαρά μου. Βοριά φύσα μακριά τις έγνοιες και τα δηλητήρια που έφερα μαζί μου εδώ, κλεισμένα στη βαλίτσα μου... Τελευταία έκκληση σας κάνω. Όσο η ώρα προχωρά θα είναι πιο δύσκολο να καταφέρω να με ξεπεράσω. Θα είναι ακατόρθωτο να υψώσω το λιγοστό ανάστημά μου κόντρα στις αντίξοες συνθήκες που έχουν στήσει καρτέρι και λιγουρεύονται την επόμενη συνάντησή μας. <br /><br />Αχ, διακοπές στο Κουφονήσι, δε με βοηθάτε να διακόψω τους άρρωστους δεσμούς με το βασανιστικό μου παρόν. Δεν δείχνετε κατανόηση στην μειωμένη μου αντοχή και στην έλλειψη κάθε αισιόδοξης σκέψης. Δεν έχω αέρα να αναπνεύσω, δεν έχω ουρανό να τον διασχίσω - μη με μετράτε σαν μια μικρή γκρινιάρικη ανθρώπινη ύπαρξη: είμαι ένα εγκλωβισμένο αερικό σε αυτή τη θνητή υπόσταση και κάθε βράδυ ονειρεύομαι δάση και θάλασσες.<br /><br />Αν δε με ακούσετε και τούτη τη φορά, αν δε μου δώσετε λίγη μεγαλοπρέπεια και καλής ποιότητας ανάσες, δε θα ξαναεπικαλεστώ τη μαγεία σας. Αν το τυχαίο δεν έρθει να με βρει χαρωπό και μελένιο, θα αρχίσω να χτίζω τσιμέντινες τις ώρες, θα ολοκληρώσω το κελί που τόσα χρόνια συντηρώ τη κατασκευή του και δε θα μπορέσετε πια ούτε να με χλευάσετε ούτε να σταθείτε στους ώμους μου για να δείτε τι έρχεται στη συνέχεια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-8463388476795607810?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-59698589728819007342007-05-19T15:26:00.000+03:002007-05-19T15:27:44.446+03:00Μια βραδιά θα πάρω φόρα και θα κάψω όλους τους δισταγμούς. Θα τους φέρω σε τέτοια δύσκολη θέση που δε θα μπορούν να αντιτείνουν ούτε ένα «μη». Θα τους κουνάω στα μούτρα το αεροπορικό εισιτήριο της φυγής σε τόπους εξωτικούς, όπου όλα θα είναι εύκολα, και αυτοί οι μικροί ανόητοι μη μπορώντας να αντισταθούν προφέροντας τις συνήθεις φτηνές δικαιολογίες τους θα μαζευτούν στη γωνία του εγκεφάλου μου προσμένοντας κάποια μελλοντική κατάλληλη ευκαιρία να ισοπεδώσουν.<br /><br />Η αέναη πάλη της γοητείας με την αναποφασιστικότητα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-5969858972881900734?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-58490767793153624522007-05-11T00:33:00.000+03:002007-05-11T11:48:12.107+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">Α</span></span><br />Μια ανάσα ζωής μπορεί να βρεί και να καλύψει ακόμα και τη μεγαλύτερη πληγή που καταπίνει έναν άνθρωπο. Μια τόση δα ανάσα, από αυτές που έχουμε τόσο σίγουρες, που επαναληπτικά καταπίνουμε και αφήνουμε ύστερα να βγουν από το σώμα μας, μπορεί να ξεχωρίσει και να πάρει τη μορφή του καλύτερου φαρμάκου: θαυματουργή, επουλώνει πληγές ζωής και κάνει καλό και στον πονοκέφαλο, αυτό που δεν μπορεί να διαχειριστεί το μυαλό γιατί προκαλείται από τον πόλεμο των σκέψεων, από το σκοινί που τραβάει από την μια πλευρά το «πρέπει» και από την άλλη το «θέλω». Η θέληση συνήθως έχει ρόλο αντίβαρου στο καταναγκαστικό. Γιατί πάντα θα θέλουμε να είμαστε αλλού από εκεί που βρισκόμαστε, έρμαια μιας πορείας ζωής που δύσκολα πείθει ότι εμείς την έχουμε επιλέξει. Ακόμα κι αν οι επιλογές μας δίνονται, είναι πάντα περιορισμένες και κατά κανόνα έχουν συνέπειες, που δε θέλουμε. Ακόμα και το θέλω είναι προβληματικό. Πέρα από τη λαχτάρα που το μεταμορφώνει σε πανάκεια, δεν έχει ουσιαστικές διαφορές από όλα τα υστερικά πρέπει που ψιθυρίζουν στο μυαλό τη δική τους εκδοχή της ιστορίας. Δεν υπάρχει επιλογή ανάμεσα στις επιθυμίες και στις επιταγές. Και οι δύο είναι μεταμορφωμένα τέρατα συναισθημάτων που καταργούν το αποτέλεσμα και μόνο μαζί τους καταλήγουμε να ασχολούμαστε, καταναλώνοντας άπλετα τον αέρα γύρω μας, σπαταλώντας τις ανάσες που μπαινοβγαίνουν στο κορμί. Μια ανάσα ζωής όμως, διαφέρει από όλα τούτα. Η διαφορά της είναι ότι δε συνοδεύεται από καμία σκέψη, κανένα συναίσθημα, ίσως μετά η αίσθηση να είναι αυτή της ευγνωμοσύνης ίσως και της έκπληξης.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);font-size:130%;" >Β</span><br />Καταπίνω γενναίες ανάσες αέρα και τον κρατώ μέσα μου μέχρι να γίνει εντελώς δικός μου. Επιτέλους ζω. Αφήνω τον αέρα να με κατακλύσει, τον κρατώ μέχρι να γίνει συνέχεια μου και ύστερα, σε ανύποπτο χρόνο, τον αφήνω στον περιβάλλοντα χώρο με τη μορφή τη δική μου, να χορεύει ζαλισμένος και να επεκτείνεται στον αιθέρα σα να είμαι εγώ που έγινα επιτέλους αέρινη, ελαφριά, μια ζωντανή απόδειξη ότι περιλαμβάνομαι και από οξυγόνο, πέρα από τους αιώνιους καταθλιπτικούς καπνούς που αναδίδονται από την εύθραυστη υπόσταση των κομματιών μου.<br /><br />Το πεδίο της μάχης κορμί μου μπορεί πλέον να ισχυριστεί ότι έγινε άνοιξη και μεταμορφώθηκε σε εξωτική παραλία που τη χαϊδεύει η απαλή αύρα της θάλασσας. Αέρινα χάδια με μεταμόρφωσαν, έπιασα μια μικρή στιγμή και άνοιξα τις αισθήσεις μου, άρχισα να κινούμαι, άρχισα επιτέλους να αναπνέω. Κάπως έτσι είναι η γεύση της ελευθερίας. Μοιάζει με τις αβίαστες και βαθιές ανάσες του αέρα που είναι ευχάριστα δροσερός και μαζί ζεστός. Μια ζέστη που αξίζει να κάνω δική μου.<br /><br />Έχω χρόνια πολλά μια παγωμένη καρδιά που ζητάει λίγη ζέστη, στα κρυφά, και δεν το παραδέχεται. Το βόλεμα της παγωμένης καρδιάς είναι ότι δεν έχει κι ιδιαίτερες ανάγκες, μπορεί να υπάρχει έτσι σταθερά χωρίς να χρειάζεται να υποσχεθεί τίποτα και σε κανένα, και από κανένα δε περιμένει τη παραμικρή έξαρση έρωτα - ίσα ίσα, κάθε φορά που γίνεται κάτι τέτοιο, η προσπάθεια χτυπάει σε ένα λείο καθρέφτη επιστρέφοντας πίσω εντελώς παγωμένη. Όμως πονάει η καρδιά και λαχταρά να γίνει ξανά εύπλαστη και ευκίνητη. Να ανοίξει και να χωρέσει συναισθηματικές ευκαιρίες ζωής. Πονάει η παγωμένη καρδιά με κρύο πόνο και δεν είναι εύκολο να το δει κανείς αυτό.<br /><br />Ο ζεστός αέρας αναμιγνύεται επιτυχώς με μια μικρή δόση επερχόμενου καλοκαιριού, ανακατεύεται με τυχαίες καταστάσεις μέσα στο κορμί μου, έτσι όπως κινείται ρυθμικά γύρω από τη καρδιά μου και τη κάνει να χαμογελάει - ξανά. Θα λιώσει ο πάγος. Θα φύγει η αιχμηρή διάφανη κοψιά.<br /><br />Όλα θα γίνουν πιο όμορφα τώρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-5849076779315362452?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-10819099410778196432007-04-05T03:53:00.000+03:002007-04-05T04:43:20.847+03:00<span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:85%;" >Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου, μουσική: Διάφανα Κρίνα<br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-size:85%;" >"Ό,τι απόμεινε απ' την ευτυχία", 2003</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);"><br /><br />Μου πήρε χρόνια να καταλάβω </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);"><br />πως υπάρχει και μια άλλη ζωή<br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">πέρα απ το πάγο</span><br /><br />Σε πόσα χρόνια θα κάνεις κατάληψη με ψευδείς αισθήσεις, έτσι όπως νομίζεις ότι θα βρεις μια άλλη ζωή, λες και δεν είσαι πάντα σε αυτή την άλλη ζωή, κι αν δεν είσαι εκεί, που ακριβώς είσαι? Παραλογίζεσαι, δεν υπάρχει κάτι σε ζέστη, εδώ είναι χειμώνας και βάλτο καλά στο μυαλό σου, τα επαναστατικά ρομαντικά τραγούδια που σιγοψιθυρίζεις τέτοιες βραδινές δύσκολες ώρες είναι σαν τα υπνωτικά χάπια: σε μεγάλες ποσότητες γίνονται θανατηφόρα, πολλαπλασιάζεται ο πάγος, πάρε το χιόνι σου και κάντο γαργάρες, κάνει καλό στις αμυγδαλές, ίσως και στις φωνητικές σου χορδές, θα συνεχίσεις να αυτοπαραμυθιάζεσαι τραγουδώντας παράφωνες ροματζάδες. Κάπου εκεί θα είμαι κι εγώ, σιωπηλή, θα ακούω και θα γελάω κρυφά με τις ψευδείς αισθήσεις που θα χαράζεις τον πηκτό αέρα ανάμεσά μας. Σαν να βλέπω την εικόνα μπροστά μου, τόσο αληθινή, σαν να είμαι εγώ που τραγουδώ κι εσύ που γελάς. Κι ο πάγος πάγος. Τίποτα δε λιώνει τόσο καλά κρυμμένο στο λευκό, αθώο εγκλεισμό του νερού σε κοφτερές πέτρες.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">Εκεί που λιάζονται οι σαύρες </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);"><br />και τα ηφαίστεια ησυχάζουν </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);"><br />στο φως που τα γυμνώνει </span><br /><br />Σαύρα, κροκόδειλος... από μία άποψη το ίδιο και το αυτό. Πράσινα, ερπετά, με παράξενα μάτια και χαμερπή βηματισμό. Κοντά στη γη, ξέρουν τι κάνουν. Ειδικά όταν βρουν ήλιο. Το εκτυφλωτικό φως δεν ανήκει σε κανένα ηφαίστειο, ίσως όχι όταν σκέφτεσαι τον ήλιο σαν αστέρι από αυτά που ζωγραφίζουν τα παιδιά, με τις πέντε γωνίες έτοιμες να ξεσκίσουν. Πάντα κίτρινος ο ήλιος, πάντα λευκό το φως. Κίτρινος άρρωστος ήλιος, κάποτε κόκκινος από την ντροπή του που δε παραδέχεται ότι είναι ηφαίστειο και ότι αν γουστάρει θα τα λιώσει όλα με έναν απλό βήχα. Ακόμα και τις σαύρες που χουζουρεύουν στις επικίνδυνες πλαγιές, πλαγίως, οριζοντίως και ίσως ανάσκελα σαν κατσαρίδες ψόφιες. Το λευκό φως που τα γυμνώνει... Ποια?<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">Κουράστηκα να γυρίζω </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);"><br />σ αυτές τις ερήμους </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);"><br />αυτή η διαδρομή με εξοντώνει</span><br /><br />Τότε τι γυρεύεις πάλι στον δρόμο? Σε αυτή τη περίπτωση θα ισχυριστείς ότι δεν έχεις σπίτι να αράξεις και γενικά φοβάσαι να μείνεις κάπου πολύ μη βγάλεις τίποτα περίεργες ρίζες και μετά ούτε μέχρι το προαύλιο για λίγο καθαρό αέρα φυλακής δε θα μπορείς να βγεις. Έχεις κάτι περίεργες ιδέες πότε πότε κι εγώ σε πιστεύω. Αυτό μάλλον είναι το λάθος μου, γιατί τότε σου χαρίζω τα κλειδιά μου, τα δεύτερα πάντα και δε χάνεις ευκαιρία να μου τα επιστρέψεις με την πρώτη ευκαιρία. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, χωμένος σε τόνους τσιμέντου και αλκοόλ μιλάς για κάτι ερήμους και κάποιους πολέμους, ενώ εδώ (όλοι το ξέρουν) δε χωράνε οι μεθυσμένοι. Ούτε οι κουρασμένοι. Πάρε άλλο δρόμο, αν αυτό θα σε βοηθήσει, αλλά παρ τον σωστά και με καλούς τρόπους. Εξευμένισε τα παραστρατήματα και κάντα να φαίνονται μέρος του ταξιδιού. Μια θυσία –προσφέρομαι- είναι πάντα μια καλή κίνηση.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">Σίγουρα κάπου θα υπάρχουν δυο μάτια </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);"><br />που σαν άυλοι φάροι μες στην νύχτα </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);"><br />θα μου δείχνουν ένα δρόμο να βαδίσω </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);"><br />ένα ορίζοντα λαμπρό όπου θα με περιμένει η ζεστασιά κι η συγκατάνευση </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);"><br />με μια κούπα στα χείλη κι ένα χαμόγελο στο χρώμα του κυκλάμινου</span><br /><br />Ίσως να μην υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Το ερώτημα είναι: θες να πιστεύεις στους ανθρώπους? Ακόμα και τώρα που έχεις γευτεί τόσες και τόσες σάρκες, όλες σάπιες, αν όχι όλες οι περισσότερες, αν όχι σάπιες, άνοστες, αν όχι άνοστες πολύ πικρές. Τι νομίζεις ότι θα δουν τα μάτια που τόσο λαχταράς να υπάρχουν για να σε σώσουν? Ένα κουρέλι που κουβαλάς στέμμα βασιλικό, λες κι έγινες εσύ ότι εμείς οι υπόλοιποι ποτέ δε θα γίνουμε, βασιλιάς της κούπας αυτής που κρέμεται από τα χείλη σου, αυτή που ξεχειλίζει οργή, δεν είναι αυτό που ψάχνεις, δε σου ταιριάζουν εσένα αυτά. Εσύ υπάρχεις για άλλα πράγματα, έχεις να φτάσεις σε ακόμα περισσότερα λάθος συμπεράσματα και να κρατάς περήφανα κουφάρια συνταγών καλοζωίας για τους άλλους στο ένα χέρι. Με το άλλο να παλεύεις συνέχεια με το ίδιο σύννεφο που σε ζαλίζει με τις ερωτικές του εξομολογήσεις και θα πονάς γιατί δε νιώθεις τίποτα, ούτε καν απέχθεια, ενοχή, αλαζονεία ή ανωτερότητα. Αν ο δρόμος είχε υπόσταση, μάλλον εκεί θα αποκοιμιόσουν στον απόλυτο έρωτα. Ακόμα κι αν η φρικτή αλήθεια θέλει κάθε βήμα σου να γκρεμίζει ότι υποψία ορίζοντα υπάρχει και από τη θολούρα που μένει θα επιστρέφεις πιο πίσω από εκεί που ξεκίνησες και θα ζητάς να σου βάλλουν να πιεις κι άλλο. Νομίζεις ζεστασιά, πάρε το χιόνι σου και γεια. Νομίζεις συγκατάνευση, πάρε μια δόση κοροϊδίας και εξαπάτησης να γουστάρεις. Εδώ έχει άλλους κανόνες, μικρό παιδί δεν είσαι, δε μπορείς να ζωγραφίζεις τον ήλιο σαν αστέρι με φωτοστέφανο κι ακτίνες γύρω γύρω, και όχι δεν υπάρχει μονοπάτι για τα βουνά να δεις το ηλιοβασίλεμα από ψηλά.<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">Σίγουρα κάπου θα υπάρχουν δυο μάτια </span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">που σαν άυλοι φάροι μες στην νύχτα</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">θα μου δείχνουν ένα δρόμο να βαδίσω</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">ένα ορίζοντα λαμπρό όπου θα με περιμένει η ζεστασιά κι η συγκατάνευση</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">με μια κούπα στα χείλη κι ένα χαμόγελο στο χρώμα του κυκλάμινου</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);">Σίγουρα κάπου θα υπάρχουν δυο μάτια </span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);">που σαν άυλοι φάροι μες στην νύχτα</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);">θα μου δείχνουν ένα δρόμο να βαδίσω</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);">ένα ορίζοντα λαμπρό όπου θα με περιμένει η ζεστασιά κι η συγκατάνευση</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);">με μια κούπα στα χείλη κι ένα χαμόγελο στο χρώμα του κυκλάμινου</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);">Σίγουρα κάπου...</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-1081909941077819643?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-53682698387390736932007-03-20T00:18:00.000+02:002007-03-20T00:23:25.753+02:00Το αγαπημένο μου δακτυλίδι έσπασε. Είναι καιρός, πάνε από τρεις μήνες. Μου λείπει πολύ, και δε μπορώ να το ξαναβρώ, γιατί η εταιρία αποφάσισε να μην το ξαναδιαθέσει στην αγορά. Εμένα μου λείπει όμως πολύ. Το tribal του, κάποιος μου είχε πει ότι είναι ένα σύμβολο που δείχνει ένα δράκο. Εντυπωσιακό το είχα βρει τότε και τώρα δεν το έχω πια πάνω στο δάκτυλό μου όπου κι αν πάω. Ξεχνιέμαι και κάνω ασυνάρτητες κινήσεις να το ακουμπήσω με τον αντίχειρα ή το άλλο διπλανό δάκτυλο, δε το νιώθω και αρχίζω να πανικοβάλλομαι, μέχρι να θυμηθώ ότι είναι σπασμένο, κλεισμένο μέσα σε ένα κουτί στο σπίτι. Από όλα τα κοσμήματα του κόσμου, αυτό ήταν το πιο αγαπημένο μου, δυστυχώς όχι ασημένιο για να αντέχει τις κακουχίες και τη συνεχή χρήση, κι έτσι καταπονήθηκε τόσο ώστε να φτάσει σε ένα μικρό μπλε κουτάκι στο μπάνιο, δίχως να ελπίζει σε κάποιο μέλλον, σε μια επόμενη μελλοντική χρήση. Ίσως όλα αυτά να είναι το περίτρανο σημάδι της νέας εποχής. Το παλιό μου αγαπημένο δακτυλίδι δεν υπάρχει πια με τη μορφή που μπορούσε να με ακολουθήσει παντού. Ίσως να πρέπει να βγω στο δρόμο, να αφήσω επιτέλους τη μοναξιά των τεσσάρων γκρίζων τοίχων που με καλύπτουν σαν εκείνο το μπλε κουτάκι το παλιό μου δακτυλίδι και να αρχίσω να αναζητώ το νέο μου σύντροφο, που θα με ακολουθεί χωρίς δισταγμούς όπου κι αν πηγαίνω. Να βρω το μικρό αυτό πραγματάκι που θα κολλήσει επάνω στον δεξιό μου δείκτη, και θα γυαλίζει επιδεικτικά στο γραφείο της καθημερινές, καθώς πληκτρολογώ τις ηλίθιες αναφορές και μελέτες τους, στο σπίτι, όταν γράφω τη διατριβή του μεταπτυχιακού μου, κάθε φορά που στρίβω ένα τσιγάρο, κάθε φορά που πιάνω την κούπα με τον καφέ, το ποτήρι με το ποτό μου, κάθε φορά που υψώνω το χέρι μου για να δώσω μια γροθιά στον αέρα από χαρά ή από αγανάκτηση. Φάρος που θα ξεκινά από τον δείκτη του δεξιού μου χεριού και θα γεμίζει τον αέρα από μένα. Για να μη λυπάμαι πια.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_l0kVKIDT0Zc/Rf8MlKEavfI/AAAAAAAAAAw/rwClBaQcv3M/s1600-h/ring.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_l0kVKIDT0Zc/Rf8MlKEavfI/AAAAAAAAAAw/rwClBaQcv3M/s320/ring.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043763940175822322" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-style: italic;font-size:85%;" >Original photo by <a href="http://lechatducheshire.blogspot.com/">cheshire cat</a></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-5368269838739073693?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-44526035836614325882007-02-22T17:33:00.000+02:002007-02-22T17:45:30.553+02:00Εκεί που αμέριμνα "εργάζομαι" στην πολύ (μπλιααααχχχχχ) ενδιαφέρουσα εργασία μου, ακούω ένα κομμάτι που αντιτίθεται πολύ στο σκοτωμένο έρωτα της 14ης Φεβρουαρίου, καθώς και σε αυτόν της 19ης Φεβρουαρίου (ερώτηση: τι τα έχετε τα κινητά αφού δεν τα χρησιμοποιείτε???) (ερώτηση νο2: σε πόσα χτυπήματα το κλείνεις και αφήνεις μια περήφανη αναπάντητη???) και μιλάει για επισκευές... Fix you ή αλλιώς, θα σε φτιάξω εγώ, όσο απειλητικό και αν ακούγεται. Γιατί και εσύ με έχεις φτιάξει και γενικά έχω φτιαχτεί για μανούρες και καβγάδες... Τώρα, θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο, το φως τι σχέση έχει με όλα αυτά? Και ο σκοτωμένος έρωτας? Είναι το γαμώτο του κακού timing - γιατί με ξύπνησες πάνω που είχα βυθιστεί στο υπέροχό μου κόμμα - τι σχέση μπορεί να έχω με κάποιον που το αρέσει η Παπαρίζου (for Christ's shake!!!) - γιατί είσαι συνέχεια κροκοδειλιασμένος? - μη με παίρνεις τηλέφωνο αν δεν ξέρεις τι θέλεις να μου πεις και τι θέλεις να ακούσεις - τι γυρεύω εγώ εδώ - πότε θα έρθει το καλοκαίρι να πάω διακοπές γυφτάκι στα κουφονήσια, ξυπόλητη όλη μέρα μόνο με το μαγιώ και την αλμύρα στα μαλλιά μου - έχει έρθει η άνοιξη - θα πάω στην Ολλανδία - βλέπω πάλι παράξενα όνειρα και το θέμα τελικά είναι ποιος άφησε την πόρτα ανοιχτή και πότε επιτέλους κάποιος θα έρθει με τα κατάλληλα εργαλεία για αυτή την επισκευή?<br /><br /><blockquote style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">When you try your best but you don't succeed<br />When you get what you want but not what you need<br />When you feel so tired but you can't sleep<br />Stuck in reverse<br /><br />And the tears come streaming down your face<br />When you lose something you can't replace<br />When you love someone but it goes to waste<br />could it be worse?<br /><br />Lights will guide you home<br />and ignite your bones<br />And I will try to fix you<br /><br />High up above or down below<br />when you're too in love to let it go<br />but If you never try you'll never know<br />Just what your worth<br /><br />Lights will guide you home<br />and ignite your bones<br />And I will try to fix you<br /><br />Tears streaming down your face<br />When you lose something you cannot replace<br />Tears streaming down your face and I<br /><br />Tears streaming down your face<br />I promise you I will learn from my mistakes<br />Tears stream down your face and I<br /><br />Lights will guide you home<br />And ignite your bones<br />And I will try to fix you<br /><br />Fix You - Coldplay<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-4452603583661432588?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-49347424530556859862007-02-14T12:41:00.000+02:002007-02-15T00:46:45.576+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_l0kVKIDT0Zc/RdORGtvAAPI/AAAAAAAAAAk/CunY3nrSP7E/s1600-h/01-DeadLove.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_l0kVKIDT0Zc/RdORGtvAAPI/AAAAAAAAAAk/CunY3nrSP7E/s320/01-DeadLove.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031524753244946674" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">...DEAD </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-4934742453055685986?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-35278258374920616122007-02-12T13:28:00.000+02:002007-02-09T19:11:58.680+02:00Μπορεί μέσα σε ένα κανονικό βράδυ παρασκευής να γυρίσει ο κόσμος τούμπα και ανάποδα. Μπορεί κανείς να ανταλλάξει πολύ βαριά λόγια με έναν φίλο-αδερφό, τόσο βαριά που να πονάνε για χρόνια, κι έπειτα να φιλοξενήσει κάποιο παιδικό έρωτα, που πρόσφατα ξαναβρέθηκε στο δρόμο του, άγνωστο πως, άγνωστο γιατί, άγνωστος επίσης, ο τρόπος εισβολής στη καρδιά σκέψεων που είχαν πάψει να υφίστανται από καιρό.<br /><br />Ναι, έχει γυρίσει ο κόσμος τούμπα και ανάποδα. Ναι, πονάω ακόμα πιο πολύ. Ναι, σχεδίασα στο μέτωπό μου μια πεντάλφα, έβαλα ένα μαύρο μακρύ φόρεμα και άφησα τα μαλλιά μου λυτά και βγήκα στο δρόμο το Σάββατο το βράδυ. Τριγύριζα στους φωτεινούς δρόμους του κέντρου, στους σταθμούς του μετρό, περιφέροντας επιδεικτικά μια θυμωμένη και λυπημένη φάτσα και τρόμαζα το κόσμο που δεν έχει αντιληφθεί ότι είναι απόκριες. Ή που φοβάται να αντιληφθεί ότι υπάρχουν θλιμμένες νεράιδες, χρόνια βουτηγμένες στο πόνο, σε ένα πόνο που ταξιδεύει από το πουθενά και έρχεται θριαμβευτικά να κατοικήσει στη ψυχή.<br /><br />Μέσα σε μία Παρασκευή βράδυ, σε μια θλιβερή πριβέ γιορτή σε ένα λόφο αντιμέτωπη με τον βοριά, τα σκληρά σύννεφα και τις απειλητικές ψιχάλες, σε μια βόλτα μαύρη, σε ένα ηλίθιο μασκέ πάρτυ που βρέθηκα με το ζόρι, σε μια Κυριακή γεμάτη ελπίδες, φόβους, απώλεια, στενοχώρια, βροχή και υγρασία, χάθηκα και ξαναβρέθηκα εκεί ακριβώς που είχα σταματήσει, στο υπέροχο πουθενά μου, υπάρχοντας με τον ίδιο τρόπο που ανασαίνω πάντα, με τη καρδιά να τρέχει σε σκέψεις μακρινές και ύστερα να έρχεται τρέχοντας να κρυφτεί στη σιγουριά του μυαλού, ο ορθολογισμός είναι το μόνο που με κρατάει πια.<br /><br />Ποτέ δε φαντάστηκα ότι θα ένιωθα τέτοια χαρά που ζω αυτή την ηλίθια ζωή, αυτή την φρικτή ρουτίνα και την απελπιστική καθημερινότητα. Ανακούφιση, ειδικά τώρα που έχει γυρίσει ο κόσμος ανάποδα και τούμπα και δε μπορώ να διαχειριστώ καμία κατάσταση. Δεν ξέρω πόσοι καημοί με αναζητούν ακόμα, μου φαίνεται ότι είναι αρκετοί, καιροφυλακτούν προσπαθώντας να βρουν την κατάλληλη πρόφαση να δείξουν τα χαλασμένα δόντια τους και το αναπόφευκτο για μένα, σχέδιό τους.<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 51, 153);">Το τελευταίο σ’ αγαπώ θα πάει στον μεγάλο μου έρωτα, αυτόν που έχει χαθεί πολλά χρόνια τώρα, όπως και το πρώτο. Σκέφτομαι αυτό, νιώθω σαν να μην έχει περάσει ούτε στιγμή από την πρώτη φορά που ένιωσα το σκίρτημα στην καρδιά μου, άγνωστο πως κι ας έχουν περάσει χρόνια, και μια φωνή μου ψιθυρίζει ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ και άλλα δεν αλλοιώνονται ποτέ και φυσικά, ο έρωτας είναι ένας, ο ύστατος παράνομος, που λέει κι ο Τομ Ρόμπινς, και δε σε ρωτάει ούτε και δίνει σημασία στον επικείμενο θάνατο ένα θλιβερό πρωί σε μια λάθος στροφή, στην εκπλήρωση ή στην αμοιβαιότητα των συναισθημάτων. Κατά κανόνα, οι μεγάλοι έρωτες κρύβουν τους πιο μεγάλους πόνους, άγνωστο γιατί, και άσχετο αν είναι εκπληρωμένοι ή αμοιβαίοι. </span><br /><br />Ο ίδιος ορθολογισμός που με σώζει, με καταστρέφει απαιτώντας απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως: πως μπορεί να μην εξασθενεί το αρχικό συναίσθημα μετά από τόσα χρόνια, μετά από τον θάνατο? Πως μπορεί να έρχεται στη ζωή μου ξαφνικά ο πρώτος μου παιδικός έρωτας, ο προ εικοσαετίας, και να ερωτοτροπεί ξεδιάντροπα με την εύθραυστη κι ετοιμόρροπη ευαισθησία μου? Τι θέλει από τη ζωή μου, όταν την ίδια στιγμή έρχεται να με βρει και αμέσως με ακυρώνει γειώνοντας κάθε ελπίδα ότι αυτές οι όμορφες στιγμές μπορούν να εξελιχθούν και να ακολουθήσουν μια πορεία? Τι γυρεύω εγώ μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό? Γιατί με φοβάται? Επειδή μιλάω συνέχεια για νεράιδες και δε πιστεύω στο θεό του? Τι μου διαφεύγει? Τι κάνω λάθος? Τι θέλω να γίνει? Τι θα γίνει? Τι θα κάνω? Πόσα ερωτηματικά χωράνε σε μια λευκή σελίδα? Θέλω απαντήσεις? Κι αν ναι, τι ύφος θέλω αυτές να έχουν? Ήρθε πράγματι να με δει μετά από ενάμιση μήνα? Ήταν πράγματι αυτός που του μαγείρεψα, που τα ήπιαμε, που είδαμε μαζί ταινία και μου έδωσε το χέρι του να το χαϊδέψω? Μήπως ήταν όλα μια ψευδαίσθηση? Και ήρθε όντως να δει εμένα, ή απλά έτυχε γιατί συνέτρεχαν άλλοι και προφανώς ηλίθιοι λόγοι που το έφεραν στην γειτονιά μου? Με σκέφτεται? Θα τον ξαναδώ? Φταίνε τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν? Φταίει ότι δεν πιστεύει πια στον έρωτα? Φταίει που δεν είμαι ικανή να αφήσω αχαλίνωτη την επιθυμία μου και να τρέξω να τον βρω? Μα, αν ήθελε δεν θα ήταν εδώ, κοντά μου χωρίς αμφιβολίες, συμβάσεις και απωθημένα?<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);font-size:180%;" >Ότι είναι να γίνει θα γίνει<br />και δε θα γλιτώσει κανείς.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-3527825837492061612?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-54860169666945924312007-02-09T18:59:00.000+02:002007-02-09T14:45:19.527+02:00means:<br /><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;font-size:180%;" >Κανένας<br />Πούστης<br />Και<br />Καμία<br />Πουτάνα</span><br /><br /><br />Μπορείτε να πάτε να ψοφήσετε κάπου παραπέρα αγαπητοί μου κανίβαλοι. Δεν έχω καμία όρεξη να εξηγώ τα ίδια και τα ίδια... Χίλιες φορές να ψοφήσω μόνη μου παρά να ανέχομαι ανθρώπους που θέλουν μόνο να επιβεβαιώσουν τον ηλίθιο εγωισμό τους και δε μου φέρονται καλά και ξηγημένα όπως τους φέρομαι.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);"><span style="font-style: italic;">I'm disinclined to acquiesce to your request. </span></span><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Means </span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:180%;" >"NO</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:180%;" >"</span>.</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-5486016966694592431?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-33080070366392823202006-12-28T20:47:00.000+02:002006-12-28T20:48:39.148+02:00Ποτέ δε κατάλαβα τι ψάχνω πίσω από τους καπνούς κρυμμένη, θαμμένη κάτω από δύο εκατοστά αλκοόλ στο ποτήρι που δεν αδειάζει ποτέ. Ούτε τα βλέφαρα κλείνουν, κοιτούν ορθάνοιχτα τα μάτια τη περίτρανη απουσία σου, χρόνια τώρα, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς πενθώ, μάλλον το κορμί μου που έχει μείνει στην άκρη ανέραστο χωρίς την εθιστική μυρωδιά σου που καμιά μυρωδιά στον κόσμο μέχρι αυτή τη στιγμή (αυτή εδώ τη μικρή άστοχη στιγμή) δε συγκρίνεται...<br /><br />Τι άλλο να σκεφτώ στο ίδιο μαγαζί που άλλαξαν τα χρόνια μου και απέρριψα τα μπαρ από μέσα και τώρα πόσο μου λείπει η μελαγχολία της barwoman: θα μπορέσω ακόμα μια φορά έξοχα να πεθάνω ανάμεσα σε γνωστούς μου τόσο άγνωστους θαμώνες. Ένας γνωστός άγνωστος θάνατος, μέσα στο ποτήρι κολυμπώ του θανατερού τζιν και τη νύχτα αυτή το ξέρω θα γίνω πολλά μικρά κομμάτια, πάντα θλιμμένη χωρίς να ξέρω γιατί, αυτή τη τρελή χαρά του να υπάρχω μου φέρνει δάκρυα στα μάτια και δε μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι την αντέχω τέτοια χαρά. Έτσι μάλλον δε το γλιτώνω το ουρλιαχτό, θα ξεσηκώσω τα πάντα με την ηλίθια και άσχημη φωνή μου<br /><br />MERRY FUCKING CHRISTMAS AND A HAPPY FUCKING NEW YEAR<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-3308007036639282320?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-38184335443124094902006-11-30T19:01:00.000+02:002006-11-30T19:10:50.220+02:00<blockquote><span style="font-style:italic;">Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια, τίποτα δε θα την απογοητεύει. Ο ήλιος θα είναι ψηλά, το φεγγάρι θα ξεμυτάει κάθε σούρουπο, ο ουρανός θα μένει πάντα αξεδίψαστος, τ’ αγόρια θα χωρίζουν τα κορίτσια και τα κορίτσια θα χωρίζουν τ’ αγόρια. Οι άντρες θα ερωτεύονται τις πονεμένες γυναίκες και οι γυναίκες θα ερωτεύονται τους όμορφους άντρες. Ένα σπίτι δε θα είναι ποτέ η χώρα μας, μια πόλη ποτέ η μάνα μας. Θα μοιράζουμε τα πάντα και πάντα θα κλέβουμε, θα υποσχόμαστε να γίνουμε καλύτεροι και θ’ αποστρέφουμε το κεφάλι. <br />[...]<br />Θα διώχνουμε τα φαντάσματα μα εκείνα θα μας υπενθυμίζουν το ναυάγιο της ενηλικίωσης και τους καθοριστικούς έρωτες. Θα κλαίμε και θα γελάμε. Θα γελάμε με αυτά που κλαίμε και θα κλαίμε με αυτά που γελάμε. <br />[...]<br />Θα φεύγουμε από τα δύσκολα και θα επιστρέφουμε όταν θα είναι πιο δύσκολα ακόμη. Θ’ αρνιόμαστε να πούμε τέλος, πόσο μάλλον να το πιστέψουμε. Θα ερωτευόμαστε μόνο για μια βραδιά και θ’ αγαπούμε για όλες τις βραδιές. Θα είναι πάντα δύσκολο, θα είναι πάντα εύκολο και θα ήμαστε πάντα εκεί. <br />[...]<br />Θα σου διαβάζω ποιήματα και θα αποκοιμιέσαι, θα με θες δίπλα σου κι εγώ θα σου λέω «Άλλο ένα αγάπη μου» και ύστερα θα έρχομαι. Θα είναι Κυριακή και θα σιχαινόμαστε να πάμε τη Δευτέρα για δουλειά. Θα φοβάσαι μην αργήσω, θα σου λέω, «Τους έχω γραμμένους». <br />[...]<br />Θα προχωράει η ιστορία, θ’ αδυνατείς να τη καταλάβεις, θα τη παρατάς και ύστερα θα τη ξαναπιάνεις, θα τη τελειώνεις και θα γεννούνται μυριάδες ερωτήματα, σε μερικά θα απαντάς, σε άλλα όχι. <span style="font-weight:bold;">Θα ‘χεις φτάσει τριάντα χρονών και θα σου αρέσουν για πρώτη φορά τα παραμύθια, θ’ αναρωτιέσαι γιατί, θα τα διαβάζεις με μανία, θα λες πως πρέπει να μην υπήρξες ποτέ παιδί.</span> <br />[...]<br />Θα συνθηκολογούμε για λίγους μήνες και ύστερα θα τα παρατάμε, γιατί πρέπει να τα παρατάμε αλλιώς θα ξοφλήσουμε χωρίς να το καταλάβουμε. Θα μας ρωτάνε και δε θα ξέρουμε τι ν’ απαντήσουμε, θα απαντάμε και θα σαστίζουν με τα λόγια μας. Θα φοράμε μαύρα το χειμώνα και κόκκινα με λευκά το καλοκαίρι. <br />[...] <br />Θα διαβάσουμε μια νύχτα τα κιτάπια μας και θα αποφασίσουμε να χαθούμε. Θα χαθούμε. Μακριά, για πάντα. Ο ήλιος θα είναι ψηλά και το φεγγάρι θα ξεμυτάει κάθε σούρουπο. Ο ουρανός θα μένει πάντα αξεδίψαστος, τ’ αγόρια θα χωρίζουν τα κορίτσια, τα κορίτσια θα χωρίζουν τ’ αγόρια. Οι άντρες θα ερωτεύονται τις πονεμένες γυναίκες και οι γυναίκες θα ερωτεύονται τους όμορφους άντρες. Θα είμαστε δυο κόκκοι άμμου στην άκρη του κόσμου. Κι όλα θα τελειώνουν κι όλα θα ξαναρχίζουν. Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια, τίποτα δε θα την απογοητεύει.....<br /></span><br /><br />Γιάννης Ζελιαναίος</blockquote><br /><br />Όλο το κείμενο θα το βρείτε <a href="http://sagapokaimoulypis.blogspot.com/2006/10/8.html">εδώ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-3818433544312409490?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-10433922149852358052006-11-21T12:41:00.000+02:002006-11-21T12:44:26.611+02:00Βρήκες το μολύβι, το χαρτί<br />έπιασες κι αράδιασες λέξεις<br />που κλείνουν μέσα τους<br />λύπη, μοναξιά, αγανάκτηση, ίσως αγάπη...<br />Λυπάσαι που χάνεις<br />μα το «πρέπει» δεν είσαι εσύ<br />Δε μιλάς με «πρέπει»<br />Μονάχα μιλάς στο φεγγάρι<br />του μιλάς<br />κάθε νύχτα που σε πνίγει η σιωπή<br />και σε κυκλώνει η μοναξιά σου.<br /><br />Το λάθος που ψάχνεις δεν υπάρχει.<br />Δεν υπάρχει κανένας να κατηγορήσεις.<br />Δεν φταίει τίποτα<br />που η ζωή σου είναι άδεια<br />και τα συντρίμμια της μοίρας σου<br />χάνονται στο ψυχρό αγέρα<br />έξω από το δωμάτιο<br />έξω από το σπίτι<br />πέρα από τη θάλασσα<br />μακριά από τη φυγή.<br /><br />Οι παράδεισοι που ονειρεύεσαι<br />και ο καπνός από αυτό το τσιγάρο<br />μπερδεύονται στο κόσμο σου<br />- σε οδηγούν στο χείλος του γκρεμού<br />σ' εκείνο το μακρινό πλανήτη<br />που ο ήλιος περιφρονεί.<br />Αναζητάς το σκοτάδι<br />να κρύψεις το φόβο,<br />την ανησυχία, την ίδια σου τη παρουσία.<br />Έγινες ένας ίσκιος βουβός, μια φιγούρα<br />μια σκισμένη φωτογραφία<br />πεταγμένη στα νοτισμένα βότσαλα<br />μιας ξεχασμένης ακρογιαλιάς.<br /><br />Κάπου στο πουθενά άφησες την καρδιά σου<br />κάπου στο παντού περιφέρεται ο ίσκιος σου<br />κάπου στο γενικά ίσως να υπάρχεις<br />κι όλα να είναι απλά κακές σκέψεις.<br />Εσύ έχασες το δικαίωμα στη φαντασία<br />από τότε<br />που άφησες την αλυσίδα να σε κυκλώσει<br />να σε κλείσει.<br />Κι εκείνο το κυπαρίσσι, το ψηλό,<br />που ακουμπούσε στον ουρανό<br />σε κάνει να λες<br />ότι εσύ δε κάνει να είσαι άνθρωπος...<br />Να ήσουν απλά ένας γλάρος<br />να αγκάλιαζες του ορίζοντες<br />να ακροβατούσες στα αόρατα σκοινιά<br />που ξεδιπλώνει ο θεός ήλιος τη Δύση...<br /><br />Όλα σου θυμίζουν ότι είσαι σάρκα και ψυχή<br />Το σώμα σου αντιδρά<br />πονάει...<br />Μια κραυγή<br />μια απροσδόκητη λάμψη<br /> «βγήκε το φεγγάρι,<br /> είναι στρογγυλό...»<br />Κλείσε τα μάτια, θα κοιμηθείς.<br />Δε θα μιλήσεις απόψε<br />θα αφεθείς στην αγκαλιά του ονείρου<br />κι ας σε πνίγουν τα πάντα...<br />Κλείσε τα μάτια<br />αυτά που φοβούνται, που τρέμουν<br />σαν αντικρίζουν την αλήθεια.<br />Σώπα ψυχή<br />η μιλιά τούτη την ώρα<br />μοιάζει ανοησία...<br /><br />Βγήκες, άφησες τους τέσσερις τοίχους.<br />Χάθηκες από τα βλέμματά τούς<br />χάθηκες από τις κουβέντες τους,<br />αυτών που πάντα θα αγαπάς<br />μα πάντα θα εγκαταλείπεις.<br />Τους φοβάσαι...<br />Φοβάσαι πολύ...<br />Αφήνεις έτσι απλά τον εαυτό σου<br />να ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ<br />Δεν έχεις τη δύναμη να κάνεις λάθος...<br />Δεν μπορείς να κάνεις λάθος...<br />Άφησες πίσω σου κάτι σα σπασμένο καθρέφτη.<br />Ξέρεις;<br />Είναι η καρδιά σου<br />Πικραμένη, παγωμένη, σπασμένη<br />Ανήμπορη πια,<br />ανήμπορη πια,<br />αντανακλά το μίσος που σε περιβάλλει.<br />Δε μπορούσε να ακολουθήσει<br />το λάθος σου...<br /><br />Όλα είναι ίδια...<br />Ίδια<br />νοήματα, τραγούδια, αγάπες<br />κι είναι μόνο για τους άλλους<br />τους πολλούς....<br />Εσύ είσαι οι λίγοι<br />που βλέπουν να χάνονται τα λεπτά<br />να φεύγουν οι ώρες, να κυλά ο χρόνος<br />μοναδική ουσία της ζωής<br />ο θάνατος...<br />Φοβάσαι; Φοβάσαι.<br />Το βλέπω:<br />διαβάζω αυτά που σκέφτεσαι<br />και ντρέπεσαι να μοιραστείς<br />ακόμα και με το φεγγάρι.<br /><br />Κάθεσαι ακόμα στο ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ παγκάκι<br />σε εκείνο το ξ ε χ α σ μ έ ν ο πάρκο<br />που βλέπει στην ξ ε χ α σ μ έ ν η παραλία<br />τα ξ ε χ α σ μ έ ν α πλοία που βουλιάζουν<br />στην ξ ε χ α σ μ έ ν η θάλασσα<br />στον ξ ε χ α σ μ έ ν ο αυτό πλανήτη...<br /><br />«Ένα τσιγαράκι, ρε φίλε, να το κόψω<br />να κόψω αυτόν το πονοκέφαλο...»<br />Το ξέρεις:<br />δε θα σταματήσει ο πονοκέφαλος<br />Μόνο που κάποτε το χέρι<br />θα κουραστεί να γράφει.<br />Θα πέσει νεκρό και άψυχο<br />πάνω στο ματωμένο χαρτί.<br />Να ξέρεις τότε δε θα ξεπλύνεις<br />την ντροπή με δάκρυα.<br />Θα είναι αργά...<br /><br />17/11/1994<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-1043392214985235805?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-12901143857202752582006-10-22T01:44:00.000+03:002006-10-22T01:47:49.090+03:00Μου λείπει το χαρτί και το χρώμα, ένα μόνο χρώμα για φωτίσω τη στιγμή, να της δώσω μορφή και αέρινη κίνηση.<br /><br />Φαντάζει σαν απέλπιδη ύστατη έκκληση ή σαν υπέρμετρη ανάγκη η αναζήτηση του χρώματος. Όλα, έτσι κι αλλιώς, είναι γκρίζα.<br /><br />Που και που το κλάμα ενός αηδονιού φωτίζει λίγο τη νύχτα και παίρνει να τραγουδά μαζί και η καρδιά. Η ψυχή μπαίνει στον ίδιο χορό, ευφραίνεται, χάνεται σε γλυκές νοσταλγίες. Κι όλα αυτά από το κλάμα.<br /><br />Υπάρχει κάποιο ηθικό δίδαγμα εδώ. Απλά μου διαφεύγει. Ξαναγυρνώ, πάω να βρω το χρώμα μου. Είναι σίγουρα βαθύ πορτοκαλί, αυτό του ήλιου του καλοκαιρινού που σιγοσβήνει στη θάλασσα. Πορτοκαλί σαν το αγαπημένο χρώμα των τρελών. Όταν το βρω θα σκίσω από τη ζωή μου ένα χαρτί και θα το γεμίσω σημειώσεις. Να μη ξεχάσω ότι πρέπει να θυμάμαι ποιο είναι το σημείο που έχω ξεμείνει παρανοϊκή και αμετάκλητα ανυπόμονη.<br /><br />Σημείωση Νο1: Πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει, κι ας λείπουν τα φτερά.<br />Σημείωση Νο2: Κόσμε, don’t be afraid of your freedom<br />Σημείωση Νο3: Τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα<br />Σημείωση Νο4: ΧΑ ΧΑ ΧΟ ΧΟ ΧΙ ΧΙ<br />Σημείωση Νο5: Μείνε ακατανόητος, σκοτεινός και κακόγευστος, αφήνοντας ξωπίσω σου δύσοσμους όγκους σιωπής. ΔΕΙΞΤΟ ΠΩΣ ΔΕ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕΣ ΑΚΟΜΗ<br />Σημείωση Νο6: ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ<br />Σημείωση Νο7: Fuck The System<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-1290114385720275258?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-9707773179401047382006-10-02T11:37:00.000+03:002006-10-02T11:47:10.692+03:00Η <a href="http://www.blogger.com/profile/8099733">Magica </a>μαγειρεύει ένα ακόμα καταπληκτικό πάρτυ με σκοπό να γεμίσει τις γειτονιές στο Γκάζι παιδικά χαμόγελα.<br /><br />Το Χριστουγεννιάτικο Bazaar των <a href="http://www.dromoi-zois.gr/">Δρόμων Ζωής</a> θα πραγματοποιηθεί και φέτος με <a href="http://volcaniccooking.blogspot.com/2006/09/9-101206-bazaar.html">Αποστολή μας καλύτερα χαμόγελα!</a> Η γιορτή θα γίνει στις 9 και 10 Δεκεμβρίου και οι ετοιμασίες έχουν ήδη ξεκινήσει. <br /><br />Είναι χαρά μου να μπορέσω να πάρω μέρος και φέτος στη γιορτή αυτή. Δεν υπάρχει τίποτα συγκρίσιμο με την ομαδική δουλειά που ξεπληρώνεται με αυθεντικά παιδικά χαμόγελα. Εσείς?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-970777317940104738?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-53141068963742364192006-09-23T14:21:00.000+03:002006-09-24T14:23:07.198+03:00Ο ήχος της βροχής, η μυρωδιά του γαλλικού καφέ και η ψύχρα ξυπνούν τα χειμωνιάτικα φαντάσματα από τον καλοκαιρινό τους ύπνο. Ξεκινούν να σαλεύουν υπόγεια, κοιτώντας το φθινόπωρο κατάματα με την σιγουριά ότι θα τους δώσει όλο τον απαραίτητο χρόνο να γίνουν και πάλι δυνατά, να καταφέρουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να πέσουν με λύσσα επάνω στο ρημαγμένο μυαλό μου, ξεκινώντας την αέναη χειμωνιάτικη πάλη τους, που λαμβάνει χώρα επαναληπτικά τους τελευταίους χειμώνες. Το έπαθλο είναι τα άφταστα. Ο σκοπός της μάχης είναι πόσο μακριά μπορεί να είναι αυτά που επιθυμώ και δεν καταφέρνω να φτάσω. Κι αν ήμουν τουλάχιστον αλεπού, θα κατάφερνα να τα κάνω κρεμαστάρια, να κρεμώ τις αναμνήσεις τις καλές με σιγουριά και να πλάθω ιστορίες με καλό τέλος, από το συμβατικό, που ποτέ δεν συμπάθησα. Γιατί, τι νόημα έχει η ζωή αν δεν είναι συγκλονιστική?<br /><br />Χτες το βράδυ, σε ένα τρελό παγανιστικό χορό στον Λυκαβηττό, ο τεράστιος Nick Cave, τελείωσε το τρίτο και τελευταίο ανκόρ της συναυλίας του τραγουδώντας με σιγουριά:<br /><blockquote>Come on, admit it, babe<br />It’s a wonderful life<br />If you can find it<br /><span style="font-style: italic;"><br />Wonderful Life - Nick Cave & The Bad Seeds<br /></span></blockquote><br />Έτσι, έφυγα από τη συναυλία με τη σιγουριά ότι φέτος τα χειμωνιάτικα φαντάσματα θα ξυπνήσουν ακόμα πιο μανιασμένα και τα βράδια θα με κερνάνε τρόμο και ανασφάλεια, τραγουδώντας παράφωνα το παραπάνω στιχάκι.<br /><br />Ωστόσο, θα τη θάψω τη μαυρίλα μου για τώρα, σκέφτομαι πόσο υπέροχη ήταν η χτεσινή βραδιά, πόσο τεράστιος είναι ο Cave και ότι έπαιξε το τραγούδι-παραγγελιά που σιωπηρά τραγουδούσα καθώς ανέβαινα στον Λυκαβηττό για την συναυλία. <a href="http://rapidshare.de/files/34172426/02.Cannibal_s_Hymn.mp3.html">Bonus track: Cannibal’s Hymn <span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">(click to download)</span></a>, από τον τελευταίο δίσκο Abbatoir Blues-The Lyre of Orpheus Disc.<br /><br />Για εισαγωγή είπε ότι το επόμενο τραγούδι είναι για έναν άντρα που προσπαθεί να ρίξει μια κοπέλα χρησιμοποιώντας «λοξά» λόγια, ενώ όταν τελείωσε είπε ότι είναι το αγαπημένο του τραγούδι. Κι εμένα, φώναξα.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">You have a heart and I have a key </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">Lie back and let me unlock you </span><br />Those heathens you hang with down by the sea<br />All they want to do is defrock you<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">I know a river, where we can dream </span><br />It will swell up, burst it's banks,<br />babe, and rock you<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">But if you're gonna dine with them cannibals</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">Sooner or later, darling, you're gonna get eaten</span><br />But I'm glad you've come around<br />here with your animals<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">And your heart that is bruised but unbeaten</span><br />And beating like a drum<br /><br />I will sit like a bird on a fence<br />Sing you songs with a <span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">happy ending</span><br />Swoop down and tell you that it don't make sense<br />To attack the very thing you're defending<br />Didn't I just buy that dress for you?<br />That pink paper pinafore that you keep mending<br />Well, if you're gonna dine with the cannibals<br />Sooner or later, darling, you're gonna get eaten<br />But I'm glad you've come around<br />here with your animals<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">And your heart that is banging and beating</span><br />And banging like a gong<br /><br />I can see that they've hurt you, dear<br />Here is some moonlight to cloak us<br />And I will never desert you here<br />Unpetaled among the crocus<br />Allow me, my love, to allay your fear<br />As I swim, in and out of focus<br />But if you're gonna dine with the cannibals<br />Sooner or later, darling, you're gonna get eaten<br />But I'm glad you've come around<br />here with your animals<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);"><br />And your heart that is bruised but bleating<br />And bleeding like a lamb<br />Banging like a gong<br />Beating like a drum</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-5314106896374236419?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-5790973677875645912006-09-20T12:52:00.000+03:002006-09-20T12:55:01.546+03:00Την έχω δει ποιήτρια... Μούσα μου ο Μπουκόφσκι, βοηθάνε οι συνθήκες: Βρίσκομαι σε ένα φτηνό ξενοδοχείο (όχι τόσο τρώγλη όσο του Μπουκόφσκι βέβαια, αν και εκεί θα ήταν καλύτερα, εκτός ίσως από τις κατσαρίδες... δε τα έχω τα έντομα, ειδικά αν περπατάνε πάνω μου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), πίνω κόκκινο κρασί (βούτηξα το μπουκάλι από το lunch break, καθώς και άλλο ένα λευκό τα οποία έχω περιθώριο να τα πιω μέσα σε δύο ώρες, πράγμα που σημαίνει ότι δε θα μου φτάσουν...), ακούω κλασσική μουσική (Διάφανα Κρίνα, και System of a Down, κλασσικά για μένα, και πιο συγκεκριμένα Λιώνοντας μόνος, και Sugar, ταιριάζουν στην περίσταση, «που βρέθηκα, πως με θωρούν χιλιάδες μάτια, κανένα φως κραυγές μονάχα» και μάλιστα σε σπαστά αγγλικά, «the kombucha mushroom people, sitting around all day, who can believe you (δις), let your mother pray», καθόμαστε όλοι σαν μαλάκες και τι λέμε??? Ότι να ναι, και δεν έχει και πλάκα....) μπορεί να μην έχω γραφομηχανή, αλλά έχω το laptop και έχω μια επιθυμία να γράψω.<br /><br />Καμία σχέση θα μου πείτε, και θα έχετε και δίκιο. Δεν είναι αυτό που έχει σημασία, σημασία έχει να μπορείς να κοιτάς κάθε κατάσταση ανάποδα, σαν να τη βλέπεις μέσα από τον καθρέφτη και εκεί μπορεί να συμβούν δύο πράγματα: ή θα έχει πλάκα, που είναι άλλωστε ο σκοπός όλης της σκέψης, ή θα είναι γεμάτο φαντάσματα. Και δε μιλάω για τα αγαπημένα μου μοβ φαντασματάκια, και ειδικά αυτό που με αγκαλιάζει όλη την ώρα και με αγαπάει ενώ εγώ το παίζω ορθολογίστρια και λέω δεν υπάρχουν φαντάσματα, μόνο αυτά που βλέπεις τα ηλίθια πρωινά που ξυπνάς να πας για δουλειά. (Και ήρθε η ώρα να αντιγράψω λίγο από την Μούσα μου) Έτσι κι αλλιώς είμαστε ένας υπερ-πληθυσμός κουράδων, που πλέουμε ανέμελα στο κανάλι της ζωής (αυτό μου θυμίζει το mainstreaming, αλλά επίσης είναι μια άλλη ιστορία και μάλιστα βαρετή). Σκατούλες ή καλύτερα κουράδες που αντιμετωπίζουν τις άλλες κουράδες σαν να είναι κουράδες ενώ το παίζουν ανώτερες κουράδες. Γαμώ. Αυτή είναι διατύπωση, όχι μαλακίες...<br /><br />Επίσης, θέλω να ενημερώσω γενικά τον κόσμο ότι την έχω δει κουράδα με τάση πολυτέλειας, κι εκτός του καπνού μου καπνίζω και Davidoff μαύρα, γιατί είναι και πολύ γκλαμουριά, να πούμε, και την έχω δει κι εγώ κάπως και πρέπει να βρω τρόπους να εξηγήσω τα ψυχωτικά όνειρά μου και να μου περάσουν οι τύψεις που κατέστρεψα τις διακοπές ενός potential γκόμενου, ο οποίος όχι μόνο δε πέρασε το τεστ (ακούσιο και μάρτυς μου ο θεός που δεν υπάρχει ή αν υπάρχει δεν ασχολείται μαζί μας) αλλά με ξενέρωσε δις, όταν τα γυμνάσια τα πήρε κατάκαρδα και με έκραξε με υπερβολικά μεγάλα ΚΡΑ... Το άξιζα, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Και μην αρχίσω να μιλάω για το καλοκαίρι που τελείωσε και τη μέρα που μικραίνει, τα λινά που δε φοράω και που δεν είμαι μονίμως ξυπόλητη σαν γυφτάκι με κατάμαυρες πατούσες....<br /><br />Σημασία έχει ότι τίποτα δεν έχει σημασία από αυτά που σκέφτομαι, ως κουραδίτσα που ξύνεται μπροστά από ένα εταιρικό laptop σε ένα νορμάλ ξενοδοχείο, στην όμορφη Θεσσαλονίκη, έχοντας βουτήξει και τιμήσει 2 μπουκάλια κρασί (ένα λευκό κι ένα κόκκινο) περιμένοντας να πάει με τις υπόλοιπες κουραδίτσες για το επίσημο (my ass) social dinner…. <br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Update </span>(ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και μια γουλιά λευκό κρασί μετά) Το καλό με μένα είναι ότι όταν πίνω και γίνομαι «καλά» δε φαίνομαι διαφορετική από ότι όταν δεν έχω πιει, αλλά είμαι σαφώς χαρούμενη, το οποίο είναι σούπερ, αλλά το κακό είναι ότι η κοινωνικότητά μου μηδενίζεται, με αποτέλεσμα αν δε γουστάρω κάποιος να μου μιλήσει, καλύτερα να μη μου μιλήσει γιατί και το bitchy το έχω εξίσου καλά με τα της νεράιδας. Το πρόβλημά μου είναι ότι σε λίγη ώρα πρέπει να πάω για φαγητό με όλους αυτούς τους περίεργους/ες τύπους/ες που δεν με νοιάζει κι ιδιαίτερα ποιοι είναι ή τι κάνουν.... και πρέπει να είμαι ευγενική (....) χαμογελαστή (...) ευπροσήγορη (???!!!!) κλπ. Με λίγα λόγια, νομίζω ότι θα είχα μια αρτιότατη καριέρα ως ηθοποιός αφού τα καταφέρνω καλά στο να δείχνω άλλα από αυτά που νιώθω σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, ενώ ως φυσιολογικός άνθρωπος, δηλαδή εκτός δουλειάς, αν είμαι μανουριασμένη το δείχνω εξίσου καλά όσο και όταν είμαι και χαρούμενη (πιωμένη ή όχι). Αυτά.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Update #2</span>: Δε το γλιτώνω το αλκοολίκι... Δεν έγινα αλκοολική όταν δούλευα σε μπαρ και θα γίνω τώρα, που έχω μια πολύ αξιοζήλευτη εργασία....<br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Update #3</span>(μια βόλτα, ένα social dinner και ακόμα ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, αργότερα): We ‘re the bad eggs, the really bad eggs, drink up me hearties YO HO!!!!<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">NOW BRING ME THAT HORIZON </span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-579097367787564591?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-29191044086641743832006-09-18T11:55:00.000+03:002006-09-18T12:28:22.124+03:00<img src="http://photos1.blogger.com/blogger2/6073/1763/200/quote.gif" alt="" />Μια νύχτα θα κάνουμε μια μεγάλη σκέψη, αλλά δε πρέπει να τη πούμε πουθενά (είναι η μόνη δικαιοσύνη) ύστερα θα βγούμε στους δρόμους, θα βρέχει κι η βροχή έχει κι εκείνη την ιδιωτική της ζωή, ενώ εμείς δεν είχαμε, θα αργοπορήσουμε σε ένα φαρμακείο μιας κι είμαστε θνητοί κι αφού οι ουρανοί γνωρίζουν την αθωότητά μας, τέλος, όπως θα ξημερώνει, θα χτυπήσουμε την πόρτα του σπιτιού μας, αλλά κανείς δε μας γνωρίζει – είναι απίστευτο σαν τις μεγάλες μέρες που ζήσαμε. Αντίο, λοιπόν. Ας ανοίξουμε την ομπρέλα μας κι ας προσπεράσουμε βιαστικά<br /><br />το τέλος μιας εποχής.<img src="http://photos1.blogger.com/blogger2/6073/1763/200/quote_down.gif" alt="" /><br /><br /><br />Τάσος Λειβαδίτης<br />Ο τυφλός με τον λύχνο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-2919104408664174383?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1157911129491824942006-09-10T20:55:00.000+03:002006-09-10T20:58:49.506+03:00<blockquote>πρέπει να δεχτείς την<br />πραγματικότητα<br />είτε<br />κάθεσαι μπροστά από μια πρέσα όλη μέρα είτε<br />γυρνάς σπίτι<br />πτώμα απ' το εργοστάσιο χαρτόκουτων<br />για να βρεις<br />τρία πιτσιρίκια να πετάνε βρώμικες μπάλες του τένις<br />στους τοίχους ενός<br />δυαριού και τη<br />χοντρή γυναίκα σου να κοιμάται ενώ<br />καίγεται το φαγητό.<br /><br />πρέπει να δεχτείς την<br />πραγματικότητα<br />που επικρατεί σε έθνη με<br />πυρηνικά αποθέματα αρκετά ν'<br />ανατινάξουν το κέντρο της<br />γης<br />και να ελευθερώσουν τελικά<br />τον Διάβολο<br />τον Ίδιο<br />που ξερνάει την κόκκινη φωτιά του υγρού<br />ολέθρου.<br /><br />πρέπει να δεχτείς την <br />πραγματικότητα<br />καθώς διαστέλλονται και σπάνε<br />οι τοίχοι του τρελάδικου<br />και τρομοκρατημένοι οι παράφρονες<br />πλημμυρίζουν τους <br />άγριους δρόμους.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">πρέπει να δέχεσαι την τρομερή<br />πραγματικότητα</span>.<br /></blockquote><br /><br />Τσαρλς Μπουκόφσκι, Η λάμψη της αστραπής πίσω από το βουνό<br /><br />*note to self<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-115791112949182494?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1156499193465001132006-08-25T12:45:00.000+03:002006-08-25T12:46:33.480+03:00Θάλασσες που πάνε μακριά, κανείς ποτέ να μη τις φτάσει<br />Τα μυστικά τους το βράδυ που παγώνει ο καιρός γίνονται φωτιά<br />Σε σένα δεν έχω αφήσει τίποτα να με θυμάσαι. Έγινα θάλασσα και πάω μακριά<br />Κουκίδα μικρή στη φαντασία σου, ούτε τη βλέπεις ούτε την αναζητάς<br />Για αυτό μπορώ ακόμα να ελπίζω<br />Μια στιγμή προσοχής και η θάλασσα γίνεται γκρίζα<br />Προσοχή στη κουκίδα που παραφυλάει στην ομίχλη της φαντασίας σου<br />Ούτε σαν όνειρο είχα επιτυχία ποτέ, μα κρατάω σφικτά τα δάκρυα από τους εφιάλτες σου,<br />Μικρά φυλακτά για να θυμάμαι ότι σε έχω αφήσει κάπου εκεί<br />Μικροί στεναγμοί, πικρά φιλιά, η αλμυρή σου ανάσα, <br />Να μετανιώσω είναι μάλλον αργά, έφυγε η στιγμή της καταλληλότητας για συγνώμες<br />Υπάρχω, κουκκίδα, απρόσεχτη, κι όμως εκεί κάπου θα με συναντήσεις<br />Θα με θυμηθείς,<br />Είμαι η τελευταία σου επιθυμία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-115649919346500113?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1156248744784817512006-08-22T14:56:00.000+03:002006-08-22T15:12:29.846+03:00Η μυρωδιά του καλοκαιριού που δε λέει να τελειώσει και κάτι αναμνήσεις πορφυρών ήλιων που βουτούν με μανία στη γαλάζια απέραντη θάλασσα, είναι η απόλυτη σκηνοθετική αντίληψη του σκηνικού αυτού του καθυστερημένου αυγουστιάτικου καύσωνα. Με τέτοιες εικόνες δε φοβάμαι κανένα χειμώνα, η ζέστη έχει φωλιάσει στη καθαρή ψυχή μου και δε λέει να σταματήσει η αίσθηση «ραστώνη του απομεσήμερου» με τίποτα. <br /><br />Παράξενοι ήχοι, τραγούδια παραζεσταμένων τζιτζικιών, φευγαλέα όνειρα με κλειστά μάτια ξαπλωμένα στην αμμουδιά, δε με πειράζει που περνάει ο χρόνος. Αυτή η ύπουλη εφεύρεση του ανθρώπου, άλλη μια εξουσία, άλλη μια τιμωρία για τους ανυπότακτους στο επιθυμητό χρονοδιάγραμμα. Η ιστορία μου δεν έχει χρόνο ούτε και αντιδράσεις που αναλογούν σε συγκεκριμένη χρονολογία γέννησης. Οι αριθμοί περνούν πιασμένοι χέρι-χέρι μπροστά από τα μάτια μου, αλλάζοντας σχέδια και χρώματα, με υποχρεώνουν να τους κοιτάζω, αλλά εγώ τους κοροϊδεύω: δεν τους παίρνω στα σοβαρά και απλώς κάνω τις πράξεις μου ήσυχα. Το έντεκα είναι δύο ερωτευμένα ένα. <br /><br />Αγκαλιασμένα τα χρώματα ξεδιπλώνουν άλλο χορό δίπλα σε αυτόν που ρυθμικά ακολουθούν οι αριθμοί. Το ένα πρέπει να φέρνει σε γαλάζιο, το δύο είναι κίτρινο, το τρία είναι πορτοκαλί, το τέσσερα κατακόκκινο, το πέντε βαθύ μπλε, το έξι καφέ, το εφτά μωβ-μελιτζανί, το οκτώ ροζ, το εννιά κόκκινο κι αυτό, στο πιο κεραμιδί του. Αν με ήξερες λίγο αμέσως θα καταλάβαινες ότι το εφτά είναι ο αγαπημένος μου αριθμός. Το κόλλημά μου. Παντού αναζητώ τη φωτιά του σκοτεινού μωβ, το μαγκουράκι του εφτά, μπορεί να με βοηθήσει να περάσω και τον πιο δύσβατο δρόμο, στα μονοπάτια της αριθμολάγνας φαντασίας μου. Εγώ, η αριθμοφοβική. <br /><br />Και φυσικά το μηδέν. Το χρώμα του είναι το απόλυτο λευκό φως, αυτό που περιέχει όλα τα χρώματα. Το μαύρο δεν υπάρχει από μόνο του, είναι κατασκευασμένο από το σύνολο των δέκα αριθμών, ένα προϊόν που τα καταπίνει όλα και τα φτύνει έπειτα σα σκοτάδι πνιγηρό. Με άλλα λόγια, το μηδέν στην αντίθετη παράπλευρη χωροχρονική διάσταση.<br /><br />Με το σκεπτικό αυτό, ένα πολύχρωμο καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια χορωδία αριθμών. Όχι τέτοιων που να αναφέρονται σε χρόνο, ούτε από αυτούς που αναφέρονται σε ποσότητα. Είναι απλά μια διεστραμμένη εικόνα της δημιουργίας χρωματικών συνδυασμών, από τα εννιά βασικά μου. Γύρω από τον ήλιο μαζεμένα τριάρια, πιο πάνω τριάρια που ερωτοτροπούν με τα διπλά, τα διπλά με τη σειρά τους δίνουν τη σκυτάλη στα ένα και καμιά φορά, κάποιο μηδενικό σύννεφο, δίνει στην εικόνα τη λευκότητα του νερού, με την καλοκαιρινή του αμφίεση καθώς παίρνει τον απογευματινό του καφέ στον ουρανό.<br /><br />Είμαι έτοιμη να παραδοθώ στην λήθη που με ακολουθεί καθώς οι αριθμοί (κλεισμένοι στην παρένθεση τους) χρωματίζουν τα περασμένα μου χρόνια. Σαν πυροτεχνήματα φευγαλέα χρώματα τονίζουν μια τα μάτια μου που χασκογελούν από ανείπωτη ευτυχία, μια τα μαλλιά μου που μάκρυναν πολύ, μια τα πρόσωπό μου που είναι σφιγμένο από την υπερβολική προσπάθεια της υπομονής, μια την πρώτη μικρή ρυτίδα στο μέτωπο, τα μάτια μου, πάλι, που είναι πρησμένα από το κλάμα, τα χέρια μου που σκληραίνουν μέρα με τη μέρα και γίνονται πιο επιτυχημένα γροθιά, όλα μου τα στιγμιότυπα στο πέρασμα του ανθρωπο-δημιούργητου χρόνου, μία πάνω και μία κάτω, λίγο έτσι, λίγο αλλιώς, πάντα με το κεφάλι ψηλά και με την πολύχρωμη -δικής μου εφεύρεσης- αύρας των αριθμών.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-115624874478481751?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1155842461691695602006-08-17T21:47:00.000+03:002006-08-17T22:21:01.990+03:00Νεράιδα + 12/8/2006 = 29....<br /><br />Πολύ δεν είναι αυτό το 29?<br /><br />Δεν πειράζει, θα το αφήσω. Έτσι κι αλλιώς αυτό το 29 μπορεί να είναι πολλά: 29 ιστοριών, 29 συναυλιών, 29 διακοπών, 29 λυγμών, 29 γέλιων, 29 στοχασμών, 29 ανεκδότων, 29 ονείρων.... Από αυτή την οπτική γωνία τα 29 είναι πολύ λίγα...<br /><br />Υ.Γ. Μπορεί πέρσι να είχαμε τις <a href="http://zpiderland.blogspot.com/2005/08/blog-post_11.html">Περσίδες</a> για το "party time" μας και να ήταν πιο φαντασμαγορικά τα πράγματα. Φέτος είχαμε όμως πιο καθαρό ουρανό (λέω συνέχεια μπας και το πιστέψω). Θέλω να πω, πολύχρονος <a href="http://zpiderland.blogspot.com/">Zpi</a>, και του χρόνου κανένας πόλεμος να μη σκοτεινιάζει τη χαρά των γενεθλίων μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-115584246169169560?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1155031721402383882006-08-08T13:03:00.000+03:002006-08-08T13:08:41.426+03:00Το γραφείο, τόσο ίδιο και τόσο διαφορετικό από τον υπόλοιπο χρόνο, μοιάζει σαν ντουλάπι που φιλοξενεί το κορμί μου, στημένο στην θέση του μπροστά στο τζάμι, σαν ποτήρι από το καλό σετ της μαμάς. Υπάρχω μόνο ως μορφή. Μπροστά μου ανοιχτός ο υπολογιστής, γράμματα ανεβοκατεβαίνουν στα μάτια μου, όλα χωρίς νόημα, αφού τίποτα δε καταφέρνει να αλλάξει τον ρυθμό των εγκεφαλικών μου κυττάρων: δονούνται ήσυχα αριστερά προς δεξιά κι αντίστροφα, σαν τα κύματα στις κυκλαδίτικες παραλίες που με ξαναγέννησαν, κι ας υπάρχω κάπως έτσι από πάντα.<br /><br />Η αίσθηση είναι περίπου τέτοια: το καλοκαίρι κρύφτηκε λευκό βότσαλο μέσα στη τσάντα μου, ταξίδεψε στο ήρεμο αιγαίο αργά το βράδυ του Σαββάτου, κι αποβιβάστηκε επιτυχώς στον Πειραιά τα ξημερώματα. Τελικός προορισμός ένα σπίτι ξεχασμένου χειμώνα. Το γιατρικό πέτυχε και το καλοκαίρι μόλις βρέθηκε στο κέντρο του δωματίου, θριαμβευτικά ξεκίνησε τον χορό του, συνοδευόμενο από μουσικές: το τρίξιμο της άμμου, το ελαφρύ ψιθύρισμα του απογευματινού αγέρα κάπου κοντά στο ηλιοβασίλεμα, το κύμα στην άκρη της παραλίας, το πέταγμα του γλάρου, την ανεπαίσθητη μουσική της κρυστάλλινης αύρας στο ξημέρωμα. Το κέντρο της Αθήνας μεταμορφώθηκε σε μια μικρή γαλαζοπράσινη παραλία.<br /><br />Όλα φαίνονται να παραμένουν ίδια κι όμως η διαφορά είναι εμφανής. Τα μέσα μου δεν ήταν ποτέ έτσι καθαρά. Οι σκέψεις δημιουργούν εικόνες. Οι εικόνες γίνονται καταστάσεις. Το καλοκαίρι ξέρει. Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω κι εγώ. Η μαγεία όλη κρύβεται στο εισιτήριο του πλοίου, ειδικά όταν είναι μονό και συνοδεύεται από μια τσάντα με τα απαραίτητα και την επιταγή ότι όλα τα άλλα θα μείνουν πίσω στο λιμάνι. Επιβίβαση επιτρεπτή μόνο για τα όνειρα.<br /><br />Έτσι κι έγινε. Σε δύο δόσεις. Πρώτη δόση Κουφονήσι. Θα μπορούσαν να ονομάζονται και Μαγική Αυλή. Τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά στα μαγικά τους νερά. Τίποτα δεν μπορεί να ενοχλήσει την ψυχή που ανασαίνει ελεύθερα κάνοντας κύκλους στα μονοπάτια γύρω από το νησί. Ούτε ο δυνατός άνεμος που φέτος μπέρδεψε τους μήνες και άρχισε ξαφνικά να ουρλιάζει μήνα Ιούλιο καταστρέφοντας την αναμενόμενη άπνοια. Μια γιορτή για τις αισθήσεις, ανάταση για τη φαντασία τα άστρα που φεγγοβολούν τα βράδια και ζωντανεύουν τις παιδικές ανησυχίες. Φανταστικός προορισμός με την Κέρο απέναντι ξαπλωμένη νωχελικά να σε κάνει να νιώθεις ότι τίποτα κακό δε θα φτάσει εδώ, τίποτα δε μπορεί να σε πληγώσει.<br /><br />Δεύτερη δόση, η μαγεμένη Αμοργός. Με τους πετρωμένους γίγαντες και την έντονη ενέργεια που σε περιβάλει και πυρπολεί τη φαντασία όπου κι αν κοιτάξεις. Το απέραντο γαλάζιο κάτω από τα μονοπάτια στις πλαγιές όπου ξεκουράζονται οι αιώνιοι μύθοι. Δεν μπορείς να μου το βγάλεις από το μυαλό ότι οι χριστιανοί έχτισαν σε τυχαία μέρη τις εκκλησίες τους. Η Χοζοβιώτισσα κτισμένη μέσα στον γίγαντα. Τίποτα δε μπορεί να τιθασεύσει τη μαγεία του. Καμία κίνηση θρησκευτικού εξαναγκασμού.<br /><br />Ένα σύντομο πέρασμα από την Ίο με δύσκολες αισθήσεις. Το νησί δεν αντέχει άλλο τόσο έντονα απαίσιο τουρισμό. Δεν με ήθελε η Ίος φέτος. Αυτή ήταν η μόνη σκέψη μου τις λίγες μέρες μου εκεί. Δεν άντεξα τόση αρνητική ενέργεια να με κυκλώνει από παντού. Δεν άντεξα να βουτήξω στα νερά του Μυλοπότα. Μια πικρή ανάμνηση.<br /><br />Οι μαγικές κυκλάδες... Με κατακλύζουν εικόνες γαλάζιου, ουρανός και θάλασσα. Άπλετο φως. Βαθιές ανάσες. Κανένας αναστεναγμός. Ευγνωμοσύνη και επιθυμία να επιστρέψω σύντομα.<br /><br />Τη μικρή αυτή εβδομάδα που παρεμβάλλεται των διακοπών μου, μπορώ να υπομείνω τις χωρίς νόημα λέξεις που περνούν μπροστά από τα μάτια μου, στον υπολογιστή μου, σε ένα γραφείο που με περιέχει μόνο διακοσμητικά. Τα μάτια μου, αν και συνηθισμένα καστανά, μόνο γαλάζιο βλέπουν.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://www.flickr.com/photos/34354945@N00/209945384/"><img src="http://static.flickr.com/74/209945384_29071a4819.jpg" height="247" width="400" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-115503172140238388?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1152302819189720032006-07-07T23:04:00.000+03:002006-07-07T23:06:59.213+03:00Ένα φεγγάρι προσπαθώντας να γεμίσει, χαχανίζει για την επιστροφή του καλοκαιριού. Το βλέπω από το παράθυρό μου να ανηφορίζει και να διαφημίζει περίλαμπρα την αστρική σκόνη τόσων χρόνων χορού γύρω από τη γη. Ο αέρας σταματά τις γκρίνιες και η θερμοκρασία γίνεται και πάλι καλοκαιρινή. Όχι, αγαπητέ βοριά και κυρία καταιγίδα, η θέση σας δεν ανήκει σε αυτή τη χώρο-χρονική στιγμή. Θα προγραμματίσουμε μια συνάντηση τέλος Σεπτέμβρη, και αν τότε πληρείται τις προϋποθέσεις, θα σας καλέσουμε να μας γνωστοποιήσετε τις θέσεις σας περί κρύου, συννεφιάς και λοιπών καταθλιπτικών ατμοσφαιρικών συνθηκών. <br /><br />Μέχρι τότε, η μόνη επιταγή είναι η κατανάλωση ούζου, κατά προτίμηση κάτω από τον καυτό ήλιο και δίπλα στη θάλασσα. Ούζο γιατί είναι ένα ποτό που δρα άμεσα και καταλυτικά στο μούδιασμα του εγκεφάλου, καυτός ήλιος γιατί ενισχύει τη δράση του μουδιάσματος και θάλασσα για τη δροσιά ανά τακτά χρονικά διαστήματα (από το δεύτερο σερβίρισμα και μετά ανά σερβίρισμα), με βύθισμα όλου του κορμού μόνο στα ρηχά, γιατί το ούζο και γενικά το αλκοόλ δε φημίζονται για την ευεργετική τους συνεισφορά στο κολύμπι. <br /><br />Το αισιόδοξο σενάριο λέει ότι η θάλασσα αυτή θα βρέχει την παραλία κάποιου κυκλαδίτικου νησιού. Το αισιόδοξο αυτό σενάριο δύναται να πραγματοποιηθεί σε μία εβδομάδα και να διαρκέσει 9 μέρες και (φυσικά) νύχτες.<br /><br />Όμως τα διλήμματα καιροφυλακτούν: Ίος ή Κουφονήσια, ενοικίαση δωματίου (τσιμεντένιοι τοίχοι και στις διακοπές...) ή camping (είναι ψιλό-ταλαιπωρία...)?<br /><br />Το τι θα κάνει τελικά η μπερδεμένη νεραϊδούλα θα αποφασιστεί μάλλον τελευταία στιγμή, αφού συμβουλευτεί την πορεία του ανέμου, των άστρων και τα κόκαλα ενός αλανιάρικου κοτόπουλου, μετά από ένα καραφάκι ούζο. <br /><br /><blockquote>Ούζο όταν πιεις, γίνεσαι ευθύς,<br />βασιλιάς, δικτάτορας,<br />Θεός και κοσμοκράτορας <br /><br />Χάρις Αλεξίου</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-115230281918972003?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1150678736375177192006-06-19T03:52:00.000+03:002006-06-19T03:58:56.403+03:00Μπροστά στο δανεικό laptop, στο ξενοδοχείο που όλοι κοιμούνται, κάποιοι από αυτούς ήσυχοι, αφού ο συνδυασμός μου με το laptop σημαίνει ότι για αυτούς η αυριανή πολύ δύσκολη μέρα δε θα είναι τόσο δύσκολη, αφού οι περισσότερες εκκρεμότητες έχουν κλείσει... Ώρα 03:49...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-115067873637517719?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1149281007639162792006-06-02T23:39:00.000+03:002006-06-02T23:43:27.643+03:00Το κόκκινο κρασί στο σκοτάδι μοιάζει με ένα μωβ-μελιτζανί, με ένα πηκτό παράξενο χρώμα. Δεν είναι ακριβώς χαρούμενο, αλλά μάλλον μυστήριο. Ιδέα δεν έχω τι μπορεί να συμβολίζει, μου αφήνει πάντως ένα αίσθημα σεβασμού προς το άγνωστο. Κι ίσως μια ελπίδα ότι το άγνωστο είναι συγκλονιστικό. Ότι τίποτα σε εκείνο δεν αδειάζει για χάρη κανενός, δεν ξενερώνει και δεν αφήνει μισές αντιλήψεις ή κανένα χαμένο ενθουσιασμό. Ένα άγνωστο που είναι συγκλονιστικό. Σαν το μωβ-μελιτζανί του κρασιού, όπως λαμπυρίζει στο ποτήρι σε ένα σκοτάδι αποκλειστικά αφιερωμένο στην Παρασκευή και στο Prince μαλακό.<br /><br />Το ίδιο μωβ καλύπτει τα νύχια μου απόψε. Νιώθω σαν να παίρνω μέρος στο μυστήριο, στο άγνωστο. Φρόντισα να μπογιατίσω και λίγο την διάθεσή μου με ύφος παρασκευής που περιέχει πάρτυ, και μάλιστα με καλοκαιρινούς προσκεκλημένους. Η διαδικασία βαψίματος της διάθεσης είναι λίγο-πολύ ίδια με αυτή των νυχιών. Πολύωρη και βαρετή. Αλλά μετά μπορεί πάντα να σε δικαιώσει το ουζάκι στα γρήγορα στο διπλανό καφενεδάκι, στο κέντρο της αθήνας, με φόντο μια σπιθαμή ελάχιστου γαλανού ουρανού, σερβιρισμένου με μπόλικο καταθλιπτικό μπετόν, ένα φανάρι με μηχανάκια που γουργουρίζουν το τέλος της νηφαλιότητας και μπόλικο καυσαέριο. Ένα γκρι σε πολύ μεγάλη αντίθεση με το μωβ, που δεν έχει ακριβως, αλλά προσπαθεί να σου προσφέρει το ουζάκι στο πεζοδρόμιο.<br /><br />Περαστικοί κατηφορίζουν βιαστικά δίπλα στα τραπέζια όπου τα παγάκια λιώνουν με τον δικό τους ρυθμό στο ποτήρι. Η βιασύνη των περαστικών είναι ανάλογη της αντοχής του πάγου που κολυμπάει στο ουζάκι και κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να το λευκάνει, να του δώσει το χρώμα του σύννεφου που σαν όνειρο πριν τον ύπνο σχηματίζεται κάπως θολά πάνω από το κρεβάτι και περιμένει κάποιον να κοιμηθεί για να κάνει μια εντυπωσιακή εμφάνιση. Ή, σαν το όνειρο που υποβόσκει στον συνειδητό καθενός και ψάχνει να βρεί μια καλή αφορμή να δείξει το πόσο ανίκανο είναι να γίνει πραγματικότητα. Μια προσδοκία για το απροσδόκητο και μια επιθυμία να γυρίσει η γη ανάποδα, να αρχίσει να χορεύει εντελώς αντίθετα από το αιώνιο χορό της.<br /><br />Μωβ-μελιτζανί διάθεση απόψε, σαν τα φτερά του πήγασου που άνετα σε ταξιδεύουν σε νησιά με πολύ ήλιο και καθαρά νερά, κάπου ίσως στις Κυκλάδες που αρχίζουν να ετοιμάζονται να δεχτούν όλα τα ξεσπάσματα, αφορμή καλοκαιριού. Όλα ίδια και ένα μυστήριο συνάμα. <br /><br />Κι εγώ, κάπου εδώ που έχω ξεχαστεί κι ελπίζω κάπως να βρεθώ στο μαγικό κόσμο που έχω επιλέξει, γιατί, όπως και να το κάνουμε, αυτός που ζω καθόλου δε μου αρέσει. Έτσι, θα αφήσω τα πάντα στην άκρη απόψε, και θα ντυθώ καλοκαίρι, flower power λινό φορεματάκι και σανδάλια (πάνε τέλεια με μωβ-μελιτζανί νύχια και με το κρασί το κόκκινο στο ποτήρι) ένα μυστήριο βράδυ σαν αυτό, και θα αφήσω τα μαλλιά μου λυτά για να ψιθυρίζουν το δικό μου παραμύθι και να γεμίσουν την ατμόσφαιρα καλοκαιρινά μπάχαλα. Το μεθυστικό λίκνισμα του κόσμου απόψε μπορεί να γίνει χορός και να πάψει πλέον να είναι ίλιγγος, έστω για λίγο, έστω μέχρι να μπορέσω να δω λίγο καθαρά την απέναντι γωνία, εκεί που βρίσκεται το μυστηριακό φως του Ιουνίου και μου υπόσχεται «καλό μήνα» και «καλό καλοκαίρι».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114928100763916279?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1149019752441544312006-05-24T19:07:00.000+03:002006-05-31T11:50:33.440+03:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">Όψη Α (η καλή)</span><br />Μπορώ επιτέλους με χαρά να φωνάξω «ΤΕΛΟΣ» συναντήσεις, τυπικότητες και λοιπές εργασιακές πίπες. Ξυπνώ χαρωπά - χαρωπά το πρωί, κυρίως λόγω της φυγής μου, και χαρούμενα χτυπάω ένα σούπερ ντούπερ πρωινό στο χλιδάτο ξενοδοχείο κάπου στη Τσεχία, από όπου σιγά σιγά αναμένεται να την κάνω με ελαφρά. Το <span style="font-style: italic;">χαρωπά - χαρωπά </span>αναφέρεται στο γεγονός ότι στο πάρκιν του ξενοδοχείου με περιμένει το τουτού που είχα νοικιάσει από την Κυριακή για να έρθω στο πουθενά-κάπου-στη-Τσεχία που βρίσκομαι τις τελευταίες τρεις μέρες. <span style="font-style: italic;">Χαρωπά - χαρωπά</span> λοιπόν, αφού τα κατάφερα και βγήκα αλώβητη (χμ...) από τη μοναξιά της γιορτής μου, από τη πίκρα της συνάντησης και από τη μετατροπή του ευρώ σε κορώνες, φορώντας τις φόρμες μου και τα αθλητικά μου, παίρνω το τουτού και οδεύω προς Αυστρία όπου θα πάρω το αεροπλάνο από τη Βιέννη.<br /><br />Επιστρέφω από άλλο δρόμο από αυτόν που πήγα στη πόλη του Olomouc όπου ήταν η συνάντηση. Όταν ερχόμουν πήρα τον Εθνικό σε όλη τη διαδρομή, αεροδρόμιο Βιέννης - Μπραντισλάβα (έκανα και μια βόλτα από Σλοβακία), Μπρνο (τι όνομα κι αυτό...) και μετά Olomouc. 250 Χιλιόμετρα υπέροχου δρόμου, υπέροχων οδηγών, πατημένη 140-160 χλμ την ώρα, άνετη. Τώρα από το Μπρνο στην επιστροφή θα συνεχίσω καρφί για Βιέννη, όπου υπάρχει εθνικός δρόμος μέχρι τα σύνορα, κάπου στο Μίκουλοβ, και μετά θα σεριανίσω στους επαρχιακούς δρόμους της Αυστρίας.<br /><br />Δύο τα θετικά της υπόθεσης: α) είμαι χαλαρή στο γυρισμό, δεν έχω το άγχος «που πάω, πως θα βρω το ξενοδοχείο, θα με φάνε οι τσέχικοι λύκοι, κλπ», και β) έχω ετοιμοπόλεμη τη φωτογραφική μηχανή και σε όλη τη διαδρομή μετά τα σύνορα και καθώς οδηγώ στους επαρχιακούς δρόμους της Τσεχίας, όπου με παίρνει, αρχίζω και φωτογραφίζω ότι να ναι, στρέφοντας τη μηχανή στο παράθυρο του συνοδηγού, μπροστά, και γενικά όπου να ναι, χωρίς να βλέπω τι ακριβώς φωτογραφίζω. Ίσως και να είναι οι καλύτερες φωτογραφίες που έχω βγάλει μέχρι σήμερα. Βέβαια, τη χαρά αυτή δεν την έχω όσο οδηγώ, παρά πολλές ώρες αργότερα, όταν βρίσκομαι μέσα στο αεροπλάνο.<br /><br />Φοβερή η εμπειρία. Το σκέφτομαι σοβαρά να κανονίσω κάτι στυλ οδοιπορικού στην Ιταλία, ίσως για λίγες μέρες από τις καλοκαιρινές μου διακοπές [φυσικά θα πάω προετοιμασμένη με όλα τα απαραίτητα: σέικερ και <a href="http://static.flickr.com/62/156636991_9f79327faf_o.jpg">καφέ </a>σε άφθονη ποσότητα :)]. Τι λέγαμε? Α, ναι... Φοβερή η εμπειρία, όμως δεν μπορεί να είναι όλα τόσο ρόδινα...<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">Όψη Βου (η κακή)</span><br />Υπέροχο πρωινό, τέλος με τη δουλειά, τέλος με τα ταξίδια για δουλειά προς το παρόν, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα Ιουνίου, μπορώ να ανασάνω επιτέλους, νιώθω ένα μεγάλο ΟΥΦ να σχηματίζεται μέσα μου, όπως προχωρώ στους όμορφους επαρχιακούς δρόμους, ανάμεσα σε καταπράσινα λιβάδια και οδηγούς που σέβονται τους άλλους οδηγούς, καπνίζοντας μακαρίως και έχοντας βγάλει αρκετές ότι να ναι φωτογραφίες, φτάνω κάπου στα 20 χλμ έξω από τη Βιέννη. Ο (κατά τ’ άλλα υπέροχος) γαμώ-δρόμος είναι όπως είπα επαρχιακός, κι έχει αρχίσει να στριμώχνεται από κίνηση. Μπροστά μου καμιά 15αρια αυτοκίνητα, αρκετά από αυτά φορτηγά, όλοι πάμε σα κότες και αρχίζω να ιδρώνω. Θα το προλάβω το αεροπλάνο? Έχω ακόμα 40 χλμ, και γύρω στα 50 λεπτά για να φτάσω στην ώρα μου στο αεροδρόμιο. Κούτσα κούτσα φτάνω στη Βιέννη μετά από μισή ώρα. Με χωρίζουν 10 με 12 χλμ από το αεροδρόμιο το οποίο βρίσκεται στην άλλη μεριά της πόλης, περίπου. Ο δρόμος με έχει οδηγήσει σε κάποιο περίχωρο της Βιέννης, απ’ όπου απουσιάζουν παντελώς οτιδήποτε σήματα για το που πέφτει το αεροδρόμιο. Ιδρώνω για δεύτερη φορά. Το μάτι μου πιάνει μια κυρία στο πεζοδρόμιο και κάνω δεξιά, σταματώ να τη ρωτήσω, αλλά μάταια, γιατί έχει μπει σε ένα κτίριο και έχει κλείσει τη πόρτα πίσω της. Άγχος και πανικός χορεύουν ένα τρελό μάμπο στο μυαλό μου.<br /><br />Κοιτάζω το πεζοδρόμιο, μπροστά μου και πίσω κανείς. Απέναντι ίσως? ούτε ψυχή. Ο χρόνος που χρειάζεται να κατέβω από το αυτοκίνητο και να μπω στο μαγαζί δίπλα στο πεζοδρόμιο για να ρωτήσω οδηγίες είναι 30 δεύτερα. Ένας καλός κυριούλης μου λέει ότι αν συνεχίσω ευθεία, σε 5 λεπτά (?!) θα βρεθώ σε διασταύρωση όπου έχει σήμα για το αεροδρόμιο, για το οποίο πιθανόν να πρέπει να στρίψω στη διασταύρωση αυτή αριστερά. Οκ. Τα 30 δεύτερα δεν έχουν περάσει όταν βγαίνω έξω και ο μπάτσος έχει τελειώσει να γράφει τη κλήση για παράνομο παρκάρισμα! Του εξηγώ, έτσι κι έτσι κυρ αυτέ μου, οδηγίες για το αεροδρόμιο μπορείτε να μου δώσετε, γι αυτό σταμάτησα εδώ και πήγα στο μαγαζί, κάντε λίγο φρρρρρ να σας ακούσω, κλπ. Τίποτα το σκυλί το μαύρο. Είχε βάλει μια κασέτα που έπαιζε το ποιηματάκι, δεν μπορείτε να παρκάρετε εδώ αν δεν έχει κάποια ειδική αυστριακή μαλακία για παρκάρισμα, πάρτε τη κλήση σουβενίρ να έχετε κάποτε να λέτε στα εγγόνια σας, κλπ.<br /><br />Στη φάτσα μου έχει αποτυπωθεί μεγαλειώδης η έκφραση του μαλάκα... Και τσουπ, κάτι υγρό και αλμυρό κατεβαίνει με μανία από τα μάγουλά μου... Έσπασα η νεραϊδούλα, δεν άντεξα άλλο. Για κάποιο λόγο, η απώλεια του πολυπόθητου «φρρρρ» του σκατόμπατσου, ήταν η αρχή για ένα ξέσπασμα το οποίο διάλεξε πολύ λάθος στιγμή να θυμηθεί να μου την πει στο αλλιώς, ένα ξέσπασμα για όλα. Για δουλειές, για υπερωρίες, για επαγγελματικά ταξίδια, για αποξένωση, για μη ζωή, για μη ουσία, για μη έρωτα, για μη ξεκούραση, για πολλά μη των τελευταίων μηνών. Κάθομαι στη θέση του οδηγού αποσβολωμένη, λέω δύο τρία μπινελίκια στο μπάτσο σε άπταιστα ελληνικά (ήταν μακριά ούτως ή άλλως), ρίχνω και δύο τρία καλά μπινελίκια στη γαμώ-ευαισθησία μου και αποφασιστικά ρίχνομαι στο άγνωστο να βρω τον πολυπόθητο δρόμο για το αεροδρόμιο. Δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα καταλάβανε όλοι αυτοί οι ανυποψίαστοι Αυστριακοί όταν έβλεπαν μια κοπέλα με ποτάμια δάκρια να τους ρωτά στα Αγγλικά που δεν ήξεραν ή/και δεν καταλάβαιναν, «προς το που το έχετε εσείς το αεροδρόμιο?» κι ύστερα τους έκανε το αεροπλανάκι, σαν για να φάνε τα μωρά, μιας και σε κανα δυο διασταυρώσεις που βρήκα στη πορεία μου δεν είχε πουθενά σήμα ή κάτι τέλος πάντων για το αεροδρόμιο...<br /><br />Αφού χάθηκα, έβρισα, ξαναβγήκα στο δρόμο, έκανα παντομίμα σε τουλάχιστον 10 αυστριακούς το αεροπλανάκι, βρήκα ένα πολύ καλό κυριούλη που προσπαθούσε να μου εξηγήσει κάτι, αλλά στα Γερμανικά, ανάθεμα, δε κατάλαβα χριστό. Ευτυχώς, να είναι καλά ένας άλλος κυριούλης ο οποίος βρέθηκε παρακάτω στο δρόμο μου και ήξερε αγγλικά και μου εξήγησε πως και που να πάω.<br /><br />12.00 πετάω. Ή ώρα έχει φτάσει 11.10, και είμαι σε ένα βενζινάδικο, επιτέλους στο σωστό δρόμο και έξω από περίχωρα της Βιέννης, όπου με πληροφορούν ότι είναι ακόμα 8 χλμ το αεροδρόμιο. «Την παλεύω», λέω στον εαυτό μου και ρίχνομαι στο δρόμο. 11.25 έχω βρει το πάρκιν για να αφήσω το αυτοκίνητο (άλλη περιπέτεια και κύκλοι γύρω γύρω να βρώ το πάρκιν πίσω από το πάρκιν νο4 %$#^$#%@), αφήνω το αυτοκίνητο και τρέχω στο check in. 11.35. Η (κατά τα άλλα συμπαθής) ηλίθια Αυστριακή, προσπαθούσε να καταλάβει γιατί οι Ελληνικές ταυτότητες δεν έχουν expiry date. Άντε να της εξηγήσεις ότι εμείς είμαστε Ελληνάρες και δε μας λήγει τίποτα, να πούμε. Έδωσε ο Αυστριακός θεός και κατάλαβε, τέλος πάντων, μου δίνει το boarding pass, και με ενημερώνει ότι η Ολυμπιακή έχει κάνει overbook την πτήση, αν έχει θέση θα μου τη δώσουν στην πύλη. Ορίστε?????? Όχι, τα βάσανά μου δεν είχαν τελειώσει ακόμα... Πηγαίνω σφαίρα στη πύλη, γαμοσταυρίζοντας αρκετά δυνατά και με μάτια ακόμα έτοιμα να δημιουργήσουν μια πλημμυρά διόλου ευκαταφρόνητη. Ευτυχώς, θέση υπήρχε, μπόρεσα να μπω στο αεροπλάνο και να αρχίσω να κλαίω λίγο πιο ανακουφισμένη. Μέχρι βέβαια, που έφτασα στην Αθήνα, και με καλωσόρισε ένας καύσωνας (+15 βαθμούς από τη Βιέννη), στέγνωσαν τα πάντα. Μετά άρχισα να ιδρώνω...<br /><br /><a href="http://www.flickr.com/photos/34354945@N00/156641561/" title="Photo Sharing"><img src="http://static.flickr.com/65/156641561_3dbf826b0b.jpg" width="500" height="376" alt="Austria" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114901975244154431?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1149018693005880342006-05-23T11:00:00.000+03:002006-05-31T00:23:55.363+03:00<span style="font-style: italic;font-size:85%;" >(Σκηνικό: Σούπερ χλιδάτο ξενοδοχείο κάπου στη Τσεχία, σκαστή για τσιγάρο στο cafe, στο πολυπόθητο coffee break τη δεύτερη μέρα της επαγγελματικής διήμερης συνάντησης)</span><br /><br />Υπερισχύει της αντοχής μου η λογική της τέλειας μοκέτας σε χρώμα κόκκινο-καφέ. Βουλιάζει το πόδι καθώς περπατώ - τυπικά - στην αίθουσα του cafe, ακόμα ενός ξένου ξενοδοχείου, γεμάτο τυπικότητες και στολές που περιέχουν ανθρώπους εξυπηρετικούς που κάτω από άλλες συνθήκες μάλλον θα πίναμε μαζί σφηνάκια και θα κάναμε φασαρία. Όλα ξεκινούν από τα ξένα σεντόνια που μυρίζουν απολύμανση. Μπορώ λίγο να καταλάβω τις κατσαρίδες...<br /><br />Λένε ότι αν κοιμηθείς στο κρεβάτι και το μαξιλάρι κάποιου βλέπεις τα όνειρα του. Αυτό δε συμβαίνει στα ξενοδοχεία... Εκεί αλλάζουν τα κεφάλια που κοιμούνται στα μαξιλάρια τόσο συχνά που τα όνειρα δεν αναπαύονται στα πολυτελή στρώματα. Ταξιδεύουν μαζί τους, κάνουν μαζί check in και check out από το ξενοδοχείο, προχωρούν στον γκισέ του αεροδρομίου σαν ροζ συννεφάκι επάνω στο boarding pass.<br /><br />Είναι κάπως ανόητο να προσπαθώ να προσαρμοστώ για τρεις μέρες σε κάθε ξένο περιβάλλον. Είναι και μάταιο. Όλη την ημέρα φωνές ξένων ανθρώπων με ζαλίζουν σε σπαστά αγγλικά και δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς θέλουν από μένα. Εγώ σίγουρα δεν θέλω κάτι από αυτούς. Έτσι κι αλλιώς η τυχαιότητα του ποιοι συμμετέχουν σε αυτές τις ηλίθιες συναντήσεις είναι ο κανόνας. Εγώ είμαι σίγουρα με εντελώς τυχαίο τρόπο σταλμένη εδώ. Σίγουρα με εντελώς τυχαίο τρόπο βρήκα και κόλλησα σ’ αυτή τη δουλειά που κάθε τόσο μου προσφέρει ένα boarding pass. Σε ένα μήνα βίωσα τη σύγχυση του Πόρτο, το σύνδρομο στέρησης του Μιλάνου και την αποξένωση μετά οδοιπορικού κάπου στη Τσεχία, με ενδιάμεσες υπερωρίες και με τη γιορτή* μου σ’ ένα φρικτό ξένο δωμάτιο ξενοδοχείου.<br /><br />Ίσως να ακούγεται πολύ γοητευτικό που λόγω δουλειάς μπορώ να κάνω «βόλτες» σε μέρη που αλλιώς ίσως να μη πήγαινα, ωστόσο το νόμισμα έχει δύο όψεις. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μπορεί να υπάρχει και τρίτη όψη. Για τις δύο πάντως που γνωρίζω σίγουρα, η δεύτερη έχει αρχίσει να βαραίνει επικίνδυνα πάνω στην εύθραυστη αντοχή μου, κυρίως γιατί κάθε φορά δεν είμαι εγώ που ταξιδεύω για δουλειά αλλά μια τυχαία ύπαρξη της τυπικότητάς μου, αν υπάρχει φράση που περιέχει τη λέξη τυπικότητα και με περιγράφει.<br /><br /><span style="font-size:85%;"><br />- - - - - - -<br />*Όχι, 21 Μαΐου δεν γιορτάζουν μόνο ο Κώστας και η Ελένη.... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114901869300588034?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1147728172019949752006-05-16T00:13:00.000+03:002006-05-16T00:22:52.043+03:00Μερικές μέρες ξεκινούν δύσκολα και τελειώνουν κάπως αναίμακτα σαν να μην ξεκίνησαν ποτέ ή σαν ποτέ να μην ήθελαν να υπάρξουν. Διέσχισαν μια κάποια ίδια καθημερινότητα αθόρυβα, χωρίς τίποτα συγκλονιστικά κακό ή καλό να συμβεί. Οι άδειες μέρες... Ποιος μπορεί να πει αν οι ημέρες αυτές είναι καλύτερες από τις σκυλίσιες? Υποκειμενική άποψη μου μυρίζει, και μάλλον έχω δίκιο γιατί μυρίζει πολύ έντονα. Κάτι έχει ψοφήσει και μένει να σαπίζει στωικά τρέφοντας τα σκουλήκια. Η μυρωδιά είναι ενδεικτική του τι συμβαίνει πίσω από την κλειστή πόρτα. Κάτι έχει πεθάνει προ πολλού. Το κάτι αυτό δεν είχε την τύχη να γυρίσει στην αγκαλιά της γης, να σαπίσει σιωπηλά, να δώσει επόμενη ζωή κι ανάσες στα μικρά που περιμένουν να γεννηθούν, σε όλα τα σκοτάδια, κάτω από τη γη, πάνω στον αέρα, στην άκρη του σύννεφου. Οι μέρες με τις απαίσιες μυρωδιές είναι οι χειρότερες, αυτό μου φαντάζει πολύ βέβαιο.<br /><br />Νομίζω ότι μπορώ να αρχίζω να αντέχω τις σκυλίσιες μέρες που ξημερώνουν συνεχώς. Τουλάχιστον δεν έχουν μείνει κουφάρια που μολύνουν την αιθέρια μυρωδιά της σκέψης που με ακολουθεί. Της σκέψης που σιγά σιγά ξυπνάει, «Είναι Μάης» για το θεό, δεν το καταλαβαίνεις? Πριν τελειώσει αυτός ο μήνας, θα έχουν συμβεί τα πιο θεϊκά περιστατικά, τα πιο σημαντικά γεγονότα, όπως το να κυκλοφορώ -ξανά- με τα σανδάλια και τα φορεματάκια μου. Πάει κι η σκλαβιά των χειμωνιάτικων ρούχων. Μένει να καταρρίψουμε τις άλλες σκλαβιές, όπως τη γεωγραφική και αυτή της ανάγκης του ύπνου.<br /><br />Μόλις ξυπνήσω θα δω το πιο τέλειο όνειρο. Κάθε καινούργιο κρίνο θα ευωδιάζει ακόμα καλύτερα. Αν ξυπνήσω και κοιμάμαι ακόμα, δε θα με πληγώσει η άσχημη μυρωδιά, δεν είναι δική μου, έχω φυλάξει μωρουδίστικες μυρωδιές στα μαλλιά μου και αυτές είναι οι αληθινές. Ό,τι κι αν ήταν αυτό που πίσω από την πόρτα προσπαθεί να σαπίσει δεν με αφορά. Ίσως κάποτε μα όχι τώρα. Το αύριο μυρίζοντας μωρό είναι έτοιμο. Έτοιμη είμαι κι εγώ.<br /><br /><span style="font-size:85%;">Πηγές:<br />1. Σκυλίσια μέρα - Μωρά στη φωτιά<br />2. Ο <a href="http://x-daytrap.blogspot.com/2006/05/and-now-something-completely-different.html">Μάης </a>του <a href="http://x-daytrap.blogspot.com/">0 Comments</a><br />3. Οι τρελές μου υπερωρίες<br />4. Η προπόνηση SF<br />5. Ένα (οποιοδήποτε) πάρτυ (κατά προτίμηση beach)<br />6. Ο ρυθμός του σύμπαντος (γενικά)<br />7. Η αναμονή του καύσωνα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114772817201994975?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1147539762002612902006-05-13T19:23:00.000+03:002006-05-13T20:02:42.033+03:00Το πρώτο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος όταν επιστρέψει από το Μιλάνο (δηλαδή εγώ) είναι να φτιάξει σε ένα τεράστιο μεγάλο ποτήρι ένα καφέ, και συγκεκριμένα ένα Fredo Espresso (από αυτόν που διατίθεται στα σούπερ μάρκετς σε βαζάκι) και να κάτσει τουλάχιστον 3 ώρες, (καλά υπερβάλω), αρκετή ώρα τέλος πάντων, να τον πιει, συνοδεία στριφτών μυρωδάτων τσιγάρων, ντουμανιάζοντας τον χώρο (craven, μη παρανοούμε). Έτσι για εκδίκηση. Οι ιταλοί είναι τρελοί, έχουν μπερδέψει τον καφέ με την τεκίλα, θεωρώντας τον σφηνάκι, κι εδώ κι ένα χρόνο έχουν απαγορέψει το κάπνισμα σε όλους τους εσωτερικούς χώρους. <br /><br />Δε ξέρω από που να ξεκινήσω, πως να χτίσω τις επόμενες ώρες, μετά από τόση δουλειά και ταξίδια στα καπάκια, η κούραση είναι υπερβολική, έχω παραισθήσεις, προηγουμένως νόμισα ότι η μαύρη ζακέτα σερνόταν μόνη της από την μια άκρη του καναπέ στην άλλη. Η ώρα είναι περιορισμένη, αυτό είναι το κλειδί της σύγχυσης. Τουλάχιστον αυτή τη φορά μπορώ να μιλήσω, γιατί πριν δύο εβδομάδες η σκέψη μου δεν έλεγε να συγχρονιστεί με την γλώσσα και προσπαθώντας να μιλήσω ακούγονταν κάτι αγκκκμμμππππγκκκ. Όχι ότι κάτι τέτοιο είναι απαραίτητα κακό, εκτός αν σε ρωτάει κάτι το αφεντικό σου, ή κάτι παράξενες φάτσες οι οποίες παίζουν ένα καταπληκτικό ρόλο στο όλο στόρι, σαν του διακοσμητικού επίπλου στην είσοδο, και ονομάζονται εταίροι ή partners. Τι να πει κανείς...<br /><br />Κι είναι και Σάββατο απόγευμα. Τι να κάνω να διοχετεύσω την αρνητική ενέργεια που έχει συσσωρευτεί μέσα μου? Φυσικά να πάω για χορό. Αλλά που? Δεν έχει και κανένα <a href="http://www.iliosporoi.gr/gr/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=118">φεστιβάλ </a>σαν το προηγούμενο Σάββατο, άσε που δεν έχω και <a href="http://arxediamedia.blogspot.com/2006/05/reclaim-streets-now.html">ποδήλατο</a>, κι ο μήνας έχει 13, και στο αεροπλάνο που επέστρεφα καθόμουν στη θέση 13C (δεν βρήκα θέση σε παράθυρο γαμώτο, κι ήθελα να βγάλω φωτογραφίες ? είδα τη γέφυρα Ρίο-Αντίρριο όμως, και αυτό με έφτιαξε ? επίσης με έφτιαξαν και κάτι κρασάκια που χτύπησα ανελέητα), και έχει και πανσέληνο. Αν δεν βγάλω ξαφνικά τρίχες και σουβλερά νύχια και δόντια, θα πάω να χορέψω (αλλά δεν γίνεται να μεταμορφωθώ σε λυκάνθρωπο, αφού είμαι νεράιδα (!?). Το μόνο που θα μπορούσα να μεταμορφωθώ είναι σε αγριογατονεράιδα(!?). Καλή φάση...)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/7641/1307/1600/sky.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7641/1307/320/sky.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><span style="font-style:italic;">May I please remain in this space,<br />For darts screach by my desires</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114753976200261290?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1145662592189535032006-04-22T02:20:00.000+03:002006-04-22T02:36:32.206+03:00Το κίτρινο είναι ένα χρώμα που δε βοηθάει καθόλου. Το οινόπνευμα βοηθάει όσο μπορεί, κάθε μορφή του μόνο βοηθητική μπορεί να θεωρηθεί. Οι καμπάνες ουρλιάζουν. Φωνές παπάδων προσπαθούν να ρίξουν λίγο φως κάτω από τη συννεφιά, η μπόρα ξεκινάει. Αισθάνομαι δυνατή, και εκτός οποιουδήποτε θεού, που δεν υπάρχει, άλλωστε αυτό δεν είναι βλασθήμια, χριστιανοί, απλά έτσι βιώνω κάθε καταιγίδα, ακόμα κι αυτές της Μεγάλης Παρασκευής, με τις μεγάλες σταγόνες της βροχής που δε μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο παρά να συνοδεύσουν την περήφανη αστραπή.<br /><br />Αν ο κεραυνός πέσει και με κάψει, αν πέσει δηλαδή φωτιά να με κάψει, ε, τότε μάλλον <u>και</u> υπάρχει θεός <u>και</u> ασχολείται μαζί μας.<br /><br />Απλά μέχρι να γίνει αυτό, θα πιστεύω ακράδαντα ότι αν υπάρχει θεός, είναι θεά και σε καμία περίπτωση δεν είναι εκδικητική, μόνο αγαπάει και λατρεύει κάθε μορφή ζωής, ειδικά τον ρυθμό της ζωής, τον αέναο χορό των άστρων και του σύμπαντος, το κύκλο του νερού και όλο το αλκοόλ που καταπίνουμε αχόρταγα γιατί το είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ, "η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση", κλπ κλπ. Τα Κρίνα τραγούδησαν «Βάλτε να πιούμε», εγώ ουρλιάζω ΚΙ ΑΛΛΟ και πίνουμε ευτυχείς για την μικρότητά μας και για ό,τι δε μπορούμε να αγγίξουμε, με έμφαση σε όλα αυτά που έχουν πεθάνει και μας λείπουν, σε όλους τους έρωτες που χάθηκαν πρωί, τη σωστή εποχή, σε λάθος στροφή...<br /><br />Τόσα χρόνια ψάχνω να βρω μια σωστή στροφή μα είναι αδύνατο. Κι η βροχή πέφτει αφιλοκερδώς. Προσπαθεί (μάταια) να δροσίσει τις μνήμες μας και τις καρδιές μας.<br /><br />Δεν έχω κάτι άλλο να ουρλιάξω. Ένας στολισμένος επιτάφιος είναι ένα έπιπλο γεμάτο ανοιξιάτικα λουλούδια, ευωδιάζουν μαζί με τα τρεμάμενα κεριά, στο σκοτάδι και τις ομαδικές βόλτες. Κάποιοι το ονομάζουνε περιφορά. Κάποιοι άλλοι στέκουν στις πόρτες τους, κλείνουν τα μάτια κι ελπίζουν κάτι καλύτερο για αυτούς, τους ζωντανούς τους και κυρίως τους νεκρούς τους. Όλοι ένα παράδεισο ψάχνουμε κι ας βρέχει.<br /><br />Οι αστραπές είναι λίγο εκφοβιστικές αλλά υπακούνε σε ένα παλιό κι άγριο ένστικτο που κουβαλάμε χρόνια χωρίς να το κάνουμε συνειδητά, κι εμείς κι οι πρόγονοί μας. Άθελά μας θα το δώσουμε και στα παιδιά μας. Θα δώσουμε όλες τις αστραπές του κόσμου, σε μορφή εκρήξεων αδρεναλίνης στις πιο ανύποπτες στιγμές, έχουμε μια ιστορία να συνεχίσουμε. Γιατί έτσι.<br /><br />Στην καταιγίδα που μένεται, και στη περιφορά του επιταφίου που θα γίνει με πολύχρωμες ομπρέλες, στην αδυναμία μου να ουρλιάξω, στην Μεγάλη Παρασκευή που τελειώνει, σε μια διφορούμενη ανάσταση που αναζητώ, σε απίστευτα εδέσματα που θα φαγωθούν εύκολα και γρήγορα, στις καμπάνες που βρήκαν λόγο ύπαρξης, στην καταιγίδα που την ευχαριστώ που διάλεξε αυτή την στιγμή να με συναντήσει, στην καθάρια ανοιξιάτικη βροχή που κάνει ότι μπορεί, στην ώρα που είναι πάντα ακατάλληλη, στους περαστικούς που τους πιάνουμε από το μπράτσο και το παίζουμε γνωστοί, σε όλα τα αδιάφορα τέλος πάντων, ας γίνονται όπως γίνονται τώρα, σε αυτή την κανονισμένα προδιαγεγγραμμένη σειρά. Είναι παρήγορο όταν τα πράγματα σκάνε μύτη όπως τα περιμένεις, δεν έχεις να αντιμετωπίσεις τις ενδεχόμενες συνέπειες που έπονται εκπλήξεων.<br /><br />Δεν χρειάζεται να πολυλογούμε, ας συνεχίσουμε να πίνουμε, φτάνοντας το μυαλό στην υπέρτατη ζαλάδα, στο τέλειο βραχυκύκλωμα.<br /><br />Στο αυθόρμητο κάθε μεθυσμένου βρίσκεται ο ρυθμός του σύμπαντος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114566259218953503?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1145032783858181412006-04-14T19:08:00.000+03:002006-04-14T19:39:43.893+03:00Ο ρυθμός τακ τακ τακ του καπνού μπαίνει έντονα στα μάτια, τσούζουν, βλέπουν ξαφνικά φλόγες που δεν υπήρχαν πριν στο θολό ορίζοντα. Μέσα σε λίγες μαγικές στιγμές, από τον καπνό πάντα, μπορούν να δημιουργηθούν τα πιο ψυχεδελικά όνειρα, από αυτά που βλέπει κανείς μόνο μεθυσμένος, μόνο στις πόλεις, μέσα στους κλειστούς τοίχους του απόκοσμου <span style="font-style: italic;">"εγώ"</span>... <span style="font-style: italic;"><br /><br /></span>θέλω απόψε λίγη άνοιξη, λίγη στοργή από τον κρυμμένο ήλιο, λίγο καλό δηλητήριο... Δε θέλω άλλα χαλασμένα, αυτή η φθορά κάθε υπαρκτού έχει καταντήσει κουραστική, με ξεσηκώνει η μανία να τα καταστρέψω όλα να μη ξαναχαλάσουν ποτέ. Κι όσοι δεν είναι αλήθεια άνθρωποι, κι είναι χαρακτήρες από ταινίες του Λιντς, με ένα ΠΟΥΦ να γίνουν τίποτα, να μείνουν οι αληθινοί αντίξοοι πραγματικοί άνθρωποι, με όλες τις νευρώσεις και τις ματαιοδοξίες τους σε μέγιστο βαθμό. Έτσι για αλλαγή, να λιώσουν όλα τα στεγανά και γρανιτένια καθημερινά μαρτύρια, να έχει και λίγο πλάκα αυτή η πρόσφατη επιδίωξη.<br /><br />Δε μπορεί. Δεν έχει δύναμη η φαντασία μου, την νικάει ο καπνός με νοκ άουτ από τον πρώτο στημένο γύρο. Γύρω από το πτώμα της συνήθειας επιθυμούσα να κάνω μια γιορτή για τα γενέθλια της πεθαμένης μου αγάπης, με την ελπίδα να στείλει στον δρόμο μου αυτή την αγάπη που θα επιβεβαιώσει την αγωνία μου. <span style="font-style: italic;">"Ο άνθρωπος δεν ερωτεύεται μόνο μια φορά στη ζωή του"</span>. Αλλά δε το πιστεύω. Βαθιά μέσα στην ψυχή μου τον νιώθω με την παγωμένη του ανάσα πίσω μου να στέκει περίχαρα και να γελάει δυνατά: <span style="font-style: italic;">"Θα με θυμάσαι και θα σου λείπω πάντα"</span>.<br /><br />Έτσι, έχω ένα πολύ καλό λόγο να ξεχνάω τα πάντα και να κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου, χορεύοντας ερωτικούς παράνομους χορούς, που αν είχαν επιτυχία ίσως και να έδιναν μια μικρή αφορμή για κάποιον να βρει το νόημα όλου του κόσμου, κλεισμένο σε μία μικρή κίνηση. Ένα σύμπαν, αδυνατώ να το δείξω, δεν υπάρχω ούτε ως υποψία, είμαι πολύ μικρή και τα φτερά μου δεν είναι ακριβώς φτερά, είναι φαντάσματα φτερών και υποψίες ελπίδων για ταξίδια μακρινά, σε γαλάζιους ορίζοντες, εκεί που η γιορτή δε τελειώνει ποτέ.<br /><br />Δεν έχω εξάλλου τίποτα να πω, ο λόγος αυτός είναι. Κι αν προσπάθησα κάποτε να περιγράψω κάτι, μιμήθηκα άλλους που είχα δει να το κάνουν. Πήρα λοιπόν ένα μικρό θέμα, το έβαψα κάπως αλλιώς, με λέξεις που με έμαθαν μίλησαν για αυτό και έγινε μικρή βιτρίνα, πίσω του εμφανίστηκα χωρίς να φαίνομαι στ’ αλήθεια.<br /><br />Έτσι, απόψε θα κρυφτώ, θα πιω και θα χορέψω. Είναι μια νύχτα πιο μεγάλη από τις άλλες, θα έχει πολλές ώρες γεμάτες σκοτάδι, υπάρχουν πολλά κρυμμένα στα σπλάχνα της που θα παίξουμε μαζί κρυφτό, αφού πρώτα χαμογελάσουμε ζυγιάζοντας τη κατάσταση, κι αυτό θα γίνεται επαναληπτικά πριν από κάθε επίθεση.<br /><br />Μετά θα έρθει το ξημέρωμα και θα πάω να κοιμηθώ φορώντας τα γυαλιά ηλίου. Να μην φαίνονται τα μάτια μου που θα είναι κόκκινα από τους καπνούς, να μη φαίνεται τίποτα από αυτό που βλέπω πάντα, δε κάνει να προδώσω τη σκιά του τοίχου. Αυτή έρχεται για μένα μόνο, καταλαβαίνει γιατί φοβάμαι τα βράδια να σκεφτώ και με νανουρίζει, με τις κάπως ύποπτες μελωδίες, που μου θυμίζουν ότι κάποτε τα πράγματα ήταν ίδια και αλλιώτικα. Ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, αυτό που έχει πραγματικά αλλάξει είναι μόνο το χρώμα στους τοίχους και ο ήχος που χτυπάει το τηλέφωνο.<br /><br />Τα μάτια τσούζουν ακόμα, τα κλείνω για μία στιγμή και βλέπω το πραγματικό σκοτάδι, να βάλλεται έντονα από απόκοσμα φωτορυθμικά, και ξέρω ότι απόψε θα ανέβω μπροστά στη σκηνή, όπου με επιτυχία θα δείξω πόσο απέτυχα. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, θα είναι η επιτυχία μου.<br /><br />Η γιορτή είναι τριήμερη και έχω όλη την ενέργεια του κόσμου για όλα τα απαραίτητα μπάχαλα.<br /><br /><br /><br /><a href="http://www.diafanakrina.gr/">ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ</a> @ <a href="http://www.stonaera.gr/">ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ</a> (Πετρούπολη)<br /><br />More info: <a href="http://www.avopolis.gr/live/dates_info.asp?id=13556">Avopolis</a><br /><br /><blockquote><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 51, 102);">μας προσμένουν οι μεγάλοι κι οι απέραντοι δρόμοι<br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">μας προσμένουν όλα αυτά που δεν ήρθαν ακόμα...</span><br /><span style="font-style: italic;"></span></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114503278385818141?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1144710335441239662006-04-11T02:02:00.000+03:002006-04-11T02:05:35.550+03:00Μέσα από το ματάκι της πόρτας δε φαίνεται ξεκάθαρα κανένας δρόμος.<br />Ο ύπνος που ταράχτηκε από άγνωστες μελωδίες δεν μπορεί να φύγει έτσι εύκολα από τα μάτια.<br />Από το ματάκι της πόρτας φαίνονται κάτι σκάλες που κατεβαίνουν, κι άλλες που ανεβαίνουν. <br />Η βουή της πόλης σαλεύει κουρασμένη για να πάει κι αυτή για ύπνο. <br />Ανοιξιάτικο ύπνο με καλοκαιρινά όνειρα. <br />Πόσο αντίθετο είναι πάντα το νερό, την μία χιόνι και την άλλη θάλασσα με άλλους προορισμούς.<br />Απροσδιόριστες ματιές πάνω και κάτω στις σκάλες.<br />Μόνο το ένα μάτι βλέπει προς αυτές. <br />Το άλλο κοιτάζει το κούφωμα της πόρτας.<br />Ο εγκέφαλος καταλαβαίνει χωρίς πολλά προβλήματα. <br />Δεν ξέρει όμως τι από τα δύο να πιστέψει.<br />Η αυτόματη θέληση πάει προς τα πάνω. <br />Κάτι υστερίες και νευρώσεις κατεβαίνουν στο υπόγειο.<br />Το μάτι που αγναντεύει το κούφωμα βλέπει εντελώς άλλες εικόνες από αυτές που προσφέρει το παλιό ξύλο.<br />Βλέπει τους σκώρους που στέκουν χορτάτοι πάνω στις τρύπες του ξύλου και τρίβουν τις σκωροκοιλιές τους.<br />Η πόρτα είναι κλειστή.<br />Η σκέψη όμως θα δραπετεύσει θριαμβευτικά.<br />Αέρινα φτερά τα γούστα ταξιδεύουν προς τις επιθυμίες.<br />Κι όλα αυτά πίσω από μια παλιά, κλειδωμένη πόρτα, ενός συνηθισμένου διαμερίσματος, ενός συνηθισμένου κέντρου, μιας συνηθισμένης μεγαλούπολης.<br />«Γίνε ένα με μας», λένε οι μελωδίες.<br />Κανείς δεν ανταποκρίνεται. Όλοι θέλουν να είναι όπως είναι, και τίποτα άλλο.<br />Η πόρτα παραμένει κλειδωμένη.<br />Τα μάτια θα βαρεθούν να κοιτάζουν από το ματάκι της πόρτας.<br />Δεν έχουν κάτι να περιμένουν.<br />Πλέον ο τοίχος από το ταβάνι πάνω από το κρεβάτι τα καλεί για να τους πει κι απόψε μια ιστορία.<br />Με happy end.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114471033544123966?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1144589661439428622006-04-09T16:22:00.000+03:002006-04-10T11:32:05.396+03:00Πρώτα δόθηκε το <a href="http://vaguetourist.blogspot.com/2006/03/party.html">σύνθημα</a> και τώρα περάσαμε στο <a href="http://vaguetourist.blogspot.com/2006/04/im-with-blogger-party.html">παρασύνθημα</a>. Το πρώτο bloggers party είναι πλέον γεγονός!<br /><br />Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να πιούμε, να χορέψουμε, και ο συνδυασμός τους.<br /><br />Που: club Barrio (Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο)<br />Πότε: Μεγάλη Τετάρτη 19 Απριλίου (κατά το "η νύχτα είναι μεγάλη"), γύρω στις 22.30<br />Ποιος: Όλοι όσοι ψήνονται για απεριόριστο αλκοόλ και χορό μέχρι τελικής πτώσης, bloggers και μη.<br />Moto: «Επανάσταση χωρίς χορό, δεν είναι επανάσταση»!<br /><br />Περισσότερες πληροφορίες και interaction @ <a href="http://vaguetourist.blogspot.com/2006/04/im-with-blogger-party.html#comments">vague tourist</a><br /><br />Ακόμα,<br /><a style="color: rgb(153, 51, 153);" href="http://ibloglive.blogspot.com/2006/04/blog-post_09.html"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">blog</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);">this</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">party</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> - </span>Η αφίσα<br /><br /><img style="cursor: pointer;" src="http://static.flickr.com/48/126253529_fccf69f2f6_m.jpg" alt="blogthisparty" border="0" /></a><br /><br />by <a href="http://ibloglive.blogspot.com/">The iblog team.</a><br /><br />και <a href="http://mindstripper.blogspot.com/2006/04/party-time.html">new banners</a> by <a href="http://mindstripper.blogspot.com/">Mindstripper</a>.<br /><br />Can you feel the vibes?<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">IMPORTANT UPDATE</span><br /><a href="http://vaguetourist.blogspot.com/2006/04/v-for-varate-violitzides.html">Παραγγελιές</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114458966143942862?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1144406653349949382006-04-07T13:17:00.000+03:002006-04-07T13:48:53.976+03:00Ουρανός. Ήλιος. Ένα σύννεφο. Ένα παιχνίδι. Αυτό δεν είναι η ζωή? Ένα μικρό αστείο παιχνίδι. Χωρίς νικητές και ηττημένους. Μπορείς να νιώσεις τη ζωή αν ζεις. Αλλιώς μπορείς μεγαλόπρεπα να δεις το ατελείωτο γκρίζο, το ανόητο κυνηγητό, την ώρα που περνάει, κάτι ηλίθιες φάτσες να προσπαθούν να σε πείσουν ότι η ευημερία έχει σχέση με τα φράγκα, την διπλωματία σου, την τυπικότητα, τη σοβαροφάνεια, το shopping, 50 τραπεζικά προϊόντα, την γιάπικη εργασία, τους εκμεταλλευτές, τα παράσιτα που ζουν εις βάρος σου, τους εξυπνάκηδες που μπορούν να χαρούν με την δική σου ενέργεια. Μια ατελείωτη λίστα θυμού, οργής και αντίδρασης. Που να πάω? Το σύννεφο δε με παίρνει μαζί του να παίξω με τον ήλιο. Αρνούμαι τώρα να κάνω οτιδήποτε.<br /><br />Περαστικοί κάτω στο δρόμο σουλατσάρουν ανέμελα ψάχνοντας να βρουν μια καφετέρια με ικανοποιητική λιακάδα να χαρούν την άνοιξη ανάμεσα στις γυαλιστερές βιτρίνες με τις νέες κολεξιόν. Πάνω από τον δρόμο αυτό, εκκρεμούν δουλειές, η μία συνάδελφος έχει κέφια, εγώ καθόλου. Θέλω να τους βρίσω όλους με τον πιο άσχημο τρόπο, να σηκωθώ κυρία φορώντας τα μαύρα μου γυαλιά και να ανηφορίσω στην Ακρόπολη με ένα μπουκάλι κρασί.<br /><br />Η σκόνη μαζεύεται στωικά πάνω στους υπολογιστές, τα γραφεία, τις βιβλιοθήκες και τα μυαλά μας εδώ μέσα. Πως μπορεί κανείς να ανατρέψει όλη αυτή την εξουσία της σκόνης, άραγε?<br /><br />Υπάρχει και εκείνο το υπέροχο και ρομαντικό περιθώριο, εκεί που οι απόκληροι και οι απροσάρμοστοι στέκουν ένα βήμα έξω από τον χορό και κοιτούν με απορία τον ίδιο τον τρελό χορό. Μη το ψάχνεις και τόσο πολύ. Αν ψάχνεις απαντήσεις κοίτα τις αλλού. Ποτέ το συνονθύλευμα όλων των παραπλανημένων δεν ήταν πηγή παραδειγματισμού και λύσεων. Οι κοινωνικές ομάδες είναι εδώ για να καταπιούν και να χωνέψουν. Όποιος στέκει αντιστεκόμενος στο μεγάλο στόμα της ομοιομορφίας, το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να μασηθεί και μετά το μεγάλο στόμα θα τον φτύσει. Απλά.<br /><br />Γκρίνια, μιζέρια, γιατί η ζωή έχει καταντήσει να γίνεται η ίδια διαδρομή <span style="font-style: italic;">Ξεφτίλα-Μοναξιά-Απελπισία, κι ανάποδα*</span>. Και ναι, βαρέθηκα να δουλεύω, βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια, τους ανθρώπους, τα αδέσποτα σκυλιά και τις κανονισμένες καθημερινές αυτοκτονίες. Δεν βοηθάει ούτε η νύχτα πια. Κάποτε μπορούσες να στηριχτείς στην νύχτα. Τα έκρυβε όλα. Έτσι όπως έχουν γίνει όμως τα πράγματα, με όλα αυτά τα φώτα νέον και τα φωσφόριζε λαμπάκια που αναβοσβήνουν πάνω από τα κεφάλια μας, δεν μπορούμε να μεθύσουμε πια όπως παλιά. Πάντα κάτι θα μας παρακολουθεί. Έτσι για να γουστάρουμε που είμαστε εμείς οι τυχεροί γενιά που ζει την εφαρμογή του Μεγάλου Αδερφού στη πράξη. Να γουστάρουμε.<br /><br />Μάλλον ξέρω τι φταίει και νιώθω τόσο χάλια. Δεν πιστεύω κανένα και τίποτα. Όλα φαίνονται τόσο ίδια, τόσο χαμένα και από πριν συμφωνημένα που δεν έχω πια τη διάθεση να κάνω κανένα μπάχαλο, αφού το μόνο που θα γίνει είναι να σπάσω τα μούτρα μου. Πάλι. Ακόμα μια χυλόπιτα να προστεθεί στην πλούσια συλλογή μου. Γιατί η άνοιξη με ξέχασε? Κι εγώ την ξέχασα, δεν λέω. Όλους τους ξέχασα. Αλλά δεν θέλω να θυμάμαι και πολλά. Τώρα οι μόνες εικόνες που έρχονται στο μυαλό μου από τα παλιά είναι οι άσχημες, αυτές μόνο έχουν επιζήσει από την λήθη που προκαλεί το πέρασμα του λεπτοδείκτη από τις κουκίδες των λεπτών στο ρολόι της ζωής μου.<br /><br />Κι αλήθεια λέω, το μόνο που ήθελα ήταν να ζήσω. Το μόνο που νομίζω ότι δε κατάφερα να το πραγματοποιήσω μέχρι τώρα. Σε όλες τις φάσεις, αυτό το θανατερό να υποβόσκει, αυτή η αέναη προσπάθεια να αντιστρέψω την προδιαγεγραμμένη συνήθεια του κόσμου να υπάρχει από ανάμνηση, ανάγκη και σκέτο βιολογικό ένστικτο.<br /><br />Φτωχή ψυχή, παγωμένη αίσθηση. Οργή και μίσος. Και φόβος. Αν και αυτός νικήθηκε όταν τον κοίταξα στα νεκρά του μάτια και του είπα με θράσος, δε με νοιάζει κι ας φοβάμαι. «Νικήθηκε», λες και μιλάω για πόλεμο. Ανάπηρη πολέμου, ναι αυτό έχει κάποια λογική.<br /><br />Μου λείπει η εικόνα. Μου λείπει πολύ. Ο γαλάζιος ορίζοντας, η ήρεμη καθάρια θάλασσα, ο φρέσκος αέρας που απαλύνει την ψυχή και διώχνει τον χειμώνα. Μου λείπει το δέντρο με την μεγάλη ρίζα, που στέκεται ακλόνητο και σταθερό στο βασίλειο της ύπαρξής του. Μου λείπει το αηδόνι να κλαίει έξω από το παράθυρό μου. Και πιο πολύ απ’ όλα μου λείπει η γαλήνη και η ανάσα.<br /><br /><img src="http://static.flickr.com/47/124626035_a3d6e71d39_o.jpg" alt="wall-Aigio-99" height="317" width="350" />*<br /><br /><br /><blockquote><span style="font-style: italic;">Read my writing on the wall<br />No-one's here to catch me when I fall<br />Death is on my side....suicide.</span><br /><br />RATM - Settle for nothing</blockquote><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">*Από ποίηματα της Κατερίνας Γώγου</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114440665334994938?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1143827019429366622006-03-31T20:39:00.000+03:002006-04-01T04:57:54.293+03:00Σήμερα ήρθε η άνοιξη. Εγώ φόρεσα τη φουστίτσα μου, τα σοσόνια τα ριγέ και τα αθλητικά μου και βγήκα στο δρόμο για την εργασία της Παρασκευής. Στον χειμωνιάτικο εργασιακό μου χώρο. Πήγα ντυμένη άνοιξη. Και δεν έδωσα καμία σημασία, στη παρατημένη μοκέτα του χειμώνα που στενοχωριέται που έφυγε το κρύο και το χιόνι, στο μικρό καλοριφέρ που θα περάσει στην αχρηστία μέχρι τον επόμενο χειμώνα.<br /><br />Τα πράγματα είναι απλά. Πάντα ήταν. Μόνο που μου είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Να βρω τις κατάλληλες λέξεις να ντύσουν αυτό που σχηματίζεται μέσα μου επαρκώς, να το παρουσιάσουν με την ένταση που το νιώθω, όπως θέλω να νιώσω τον αντίκτυπο όταν το γράψω/πω/προφέρω. Whatever.<br /><br />Ένα πράγμα με νοιάζει, κι έχει να κάνει με τις νύχτες. Η ατμόσφαιρα έχει γίνει τόσο μαγική, η μυρωδιά της άνοιξης αγγίζει το γκρίζο τσιμέντο του κέντρου, τρυπώνει στα σκούρα κλειστά δωμάτια, σχεδόν αθόρυβα έρχεται και παρουσιάζεται μεγαλόπρεπα στο μυαλό μου. «Ήρθα» λέει. «Όμορφα», λέω. Και τώρα τι? «Chill out», η κατάλληλη απάντηση, για τις ακατάλληλες φρίκες.<br /><br />Οι κουρτίνες συνοδεύουν το ανοικτό παράθυρο στο χορό της ανοιξιάτικης αύρας. Τα ρούχα είναι ελαφρύτερα, και η καρδιά φουσκώνει κάπως παραπάνω, αχόρταγη με τη φρεσκάδα του νυχτερινού ανέμου. Νομίζω ότι θα τρελαθώ. Είναι τόσο έντονο αυτό το συναίσθημα που νομίζω ότι θέλω να αρχίσω να τρέχω ουρλιάζοντας στους δρόμους. Τρελή. Κι αδέσποτη. Και αμάζευτη.<br /><br />Αυτές τις στιγμές της έντασης, νοιώθω ότι δεν γίνεται τίποτα και θέλω να γίνουν πολλά. Θέλω να γίνουν όλα για την ακρίβεια, χωρίς ποτέ να υπάρχει ορισμός για αυτά τα «όλα», χωρίς κανένα προσδιορισμό και ο δρόμος από που να ξεκινάει, άραγε?<br /><br />Δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι που έχω χαθεί. Που με έχω παρατήσει? Κάπου πρέπει να με ψάξω, κάπως πρέπει να με βρω. Ίσως έχω μείνει κολλημένη κάτω από το πάπλωμα με κάποιο βιβλίο του <a href="http://www.protoporia.gr/protoporia/author.asp?author%5Fid=924338&product%5Fid=215281&amp;mscssid=PHNMDV9W8S738GSBUXHRE4B738C27RM4">Κέρουακ </a>στο χέρι, που μιλάει για ταξίδια, για πιώματα, για απομόνωση και beat έρωτες. Έχω διαβάσει όλα αυτά που θέλω να κάνω. Αφού υπήρξαν κάπως στο χαρτί, θα υπάρχουν και σαν κατάσταση. Η κατάσταση μπορεί να δημιουργηθεί, μπορεί κάπως να γεννηθεί. Ίσως πρέπει να περιμένω τη πεταλούδα να πετάξει στις ακτές του Ειρηνικού για να πραγματοποιηθεί η πολυπόθητη αλυσιδωτή αντίδραση.<br /><br />Το παράδοξο είναι ότι ενώ τη ζωή μας εμείς την φτιάχνουμε, άλλοι κανονίζουν για μας. Κι αυτό το άλλοι δεν σημαίνει ανθρώπους ή κάτι τέτοιο, ούτε θεούς, γιατί και να υπάρχει θεός, δεν παίζει να ασχολείται μαζί μας. Εν τέλει, δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Υπάρχουν φορές που θες να κάνεις πράγματα και δεν γίνονται με τίποτα. Ενώ άλλες φορές, γίνονται μόνα τους, σχεδόν αυτόματα, χωρίς κανείς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, κάτι περί σωστού <span style="font-style:italic;">timing</span>, ίσως περί του <span style="font-style:italic;">the time has come</span> ή στα ελληνικά, <span style="font-style:italic;">ήταν να γίνει κι έγινε</span>. Το ξέρω αυτό, ότι δεν είναι να γίνει δε θα γίνει. Μα εμένα το μυαλό μου κοντεύει να εκραγεί. Κάτι πρέπει να κάνω, κάπως να διαταράξω αυτή την απαίσια νεκρική υστερία του «δεν γίνεται τίποτα». <br /><br />Βγαίνοντας στο μπαλκόνι στις 3.00 η ώρα το πρωί φωνάζοντας «Ξυπνήστε επιτέλους» παραμένει πάντα μια ρομαντική πρόκληση στο μυαλό μου, αλλά δεν παίζει γιατί συνήθως κοιμάμαι εκείνη την ώρα, κι από την άλλη, αν το έκανε κάποιος άλλος αυτό και ξυπνούσα, παίζει την επόμενη μέρα να τηλεφωνούσα στο γραφείο λέγονται ότι «Πήρα να σας πω ότι σήμερα είμαι καλά και δε μπορώ να έρθω πάλι για δουλειά.» (σημ. ατάκα δανεισμένη από <a href="http://www.protoporia.gr/protoporia/author.asp?author%5Fid=913745&product%5Fid=161578&amp;mscssid=PHNMDV9W8S738GSBUXHRE4B738C27RM4">Τομ Ρόμπινς</a>). Και μετά θα πεθάνω από την πείνα γιατί δεν μπορώ να το παίξω αυτόχθων στο κέντρο της Αθήνας, φυτεύοντας μαρούλια και πατάτες.<br /><br />Μήπως τελικά δεν είναι αυτή η άνοιξη για να γίνουν αυτά τα όλα? Καλή ερώτηση που επιθυμώ η απάντηση να είναι όχι. Αυτή η άνοιξη και κάθε άνοιξη, κάθε ώρα και εποχή είναι για να γίνονται τα όλα. Και μάλλον θα γίνουν, τουλάχιστον θα κάνω μια ανάλογη τελετή, στην τελική αν μου βγει χορός της βροχής θα κάτσω να βραχώ, αλλά ήδη και τόση ώρα που γράφω κάτι κάνω.<br /><br />Εν κατακλείδι και αντί επιλόγου να πω το εξής: Αν είναι να γίνουν όλα, να γίνουν συνειδητά.<br /><br />Καληνύχτα.<br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114382701942936662?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1143712423131714492006-03-30T12:33:00.000+03:002006-03-30T21:18:37.466+03:00Η επανάσταση θα ξεκινήσει από μεθυσμένους, αλλόφρονες ανθρώπους που θα χορεύουν ασταμάτητα. Ξεκινώντας από ένα συμφωνημένο μέρος για πάρτι, ο ρυθμός θα ζαλίσει τον υπόλοιπο κόσμο, όταν θα ανοίξουν οι πόρτες και χορεύοντας όλοι θα ξυπνήσουν τον κοιμισμένο σταθερό αέρα της ατμόσφαιρας, βγαίνοντας έξω και κατακλύζοντας, αρχικά, τον περιβάλλοντα χώρο.<br /><br />Βάλτε να πιούμε, πάμε να χορέψουμε.<br /><br />Ψήνεστε?<br /><br />info @ <a href="http://vaguetourist.blogspot.com/">vague tourist</a><br /><br /><br />Παίζει και banner<br /><br /><a href="http://vaguetourist.blogspot.com/2006/03/party.html"><img src="http://static.flickr.com/45/120354961_fdef55557e_o.gif" border="1" /></a><br /><br /><br />Το νου σας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114371242313171449?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1143561304525387932006-03-28T17:53:00.000+03:002006-03-29T15:10:52.456+03:00Η έκλειψη να ήταν ολικά ορατή από Αθήνα. Να μην ερχόμουν καθόλου για δουλειά. 12.00 θα την έκανα για παραλία. Κάπου όπου θα παιζόταν πάρτι-Έκλειψη, κι έτσι. Μουσικές, πιώματα, κλπ απαραίτητα. Ρουχισμός ελαφρύς και χωρίς παπούτσια. Χορός στην αμμουδιά. Απαραίτητα αντιηλιακή κρέμα προσώπου και γυαλιά ειδικά για να παρατηρεί κανείς την έκλειψη με ασφάλεια. Χωρίς κανένα σύννεφο στον ουρανό. Με ελαφριά ανοιξιάτικη αύρα που παίζει με τη μυρωδιά της θάλασσας. Ιεροτελεστικά παρακολούθηση της πορείας Ήλιου-Σελήνης, χωρίς θορύβους. Με την ολοκλήρωση του φαινομένου, δυνατές μουσικές, party-time, χορός και πιώμα μέχρι το βράδυ. Η γιορτή της νίκης του φωτός. Κανένας δράκος δε θα καταπιεί τον ήλιο. Στο τέλος μαγικό ηλιοβασίλεμα, ενός ήλιου που κατάφερε να επιζήσει από την αφάνεια, όπως κάθε φορά. Ένας ήλιος που πάει να ξεκουραστεί κοντά στο Βασίλειο της Χρυσομαλλούσας Πριγκίπισσας, βάφoντάς τον κόκκινο κάθε φορά που περνάει από κει.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">Πραγματικότητα</span><span style="color: rgb(102, 51, 102);">:</span><br />Το ποσοστό κάλυψης του ηλιακού δίσκου θα φτάσει το 85% στην Αθήνα.<br />9.00 θα είμαι στο γραφείο. 12.30 θα την κάνω με ελαφρά, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται παραίτηση. Ένα μπουκάλι κρασί. Γυαλιά για την έκλειψη. Αρχαία Αγορά. Ξάπλα στο γρασίδι ή σε καμιά καβάτζα αρχαία πέτρα. Τουλάχιστον μέχρι τις 15.00.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">Παραλήρημα</span><span style="color: rgb(102, 51, 102);">:</span><br />Θα το δω όλο αυτό το ταξίδι στον ουρανό, ένα moonchild που ξέπεσε στην ημέρα και στη αφάνεια, μέχρι που αποφάσισε να παίξει με τον ήλιο, να τον κρύψει, να βγει μπροστά. Σε κάποια μέρη, θα τον κρύψει εντελώς και τότε δεν θα φαίνεται ούτε αυτό, ούτε ο ήλιος. Αντιπαράθεση που οδηγεί στο μηδέν. Κανένας νικητής δε υπάρχει στους πολέμους και στους καβγάδες. Το moonchild που θέλησε να μπλέξει με τον ήλιο, θα τα παρατήσει και θα φύγει. Θα ξαναπάει στη νύχτα του, γεμίζοντας κι αδειάζοντας τα βράδια των ερωτευμένων και των αδέσποτων σκυλιών.<br /><br />Θα ήθελα να μπορούσα να έβλεπα την Αφροδίτη αύριο. Αλλά από εδώ που είμαι δεν θα φαίνεται, θα κρύβεται πίσω από τις ανοιξιάτικες ακτίνες του ήλιου που θα αντιστέκονται στην κάλυψη. Θα φανεί, όμως, αργότερα το απόγευμα, όταν αυτός θα κατηφορίσει στη Δύση και θα αφήσει τις σκιές να ξεγλιστρήσουν μέσα από τις γωνίες.<br /><br />Και αύριο πάλι, ο ίδιος ήλιος θα λάμψει την επανάληψη της άδικης ρουτίνας που καταστρέφει κάθε ικανότητα ζωής, που πήζει το μυαλό μας μπροστά σε οθόνες προθεσμιών και εκτάκτων δελτίων ειδήσεων. <span style="font-style: italic;"><a href="http://s41.yousendit.com/d.aspx?id=0TZ4WF64YDBCF0LIVXGRADYISA">Θα την αλλάξουμε, άραγε, ποτέ τη ζωή?</a></span> αναρωτιούνται οι ετοιμοθάνατοι πριν γίνουν ένα μαζί της, αυτής της σύγχρονης ζωής. Δεν είναι άλλο παρά ένα κομμάτι της ζούγκλας του κόσμου που αφήνει τη φαντασία να σβήσει σαν αποτσίγαρο ή χειρότερα δεν την αφήνει να ανάψει καν, σαν κακώς στριμμένο τσιγάρο.<br /><br />Θέλω να πω, καλά και ωραία αυτά με τη απαίσια ζωή, αλλά αύριο θα έχει παραμύθι, κι εγώ θα κάτσω αναπαυτικά στο μυαλό μου στην καλύτερη θέση για να το δω. Μετά ας με καταπιούν όλες οι μαύρες τρύπες των απαίσιων υποχρεώσεων της, που λειτουργούν πάντα αντίθετα, απομακρύνοντας με από αυτή. Δεν με ενδιαφέρει, άρα δεν υπάρχουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114356130452538793?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1143286466585402442006-03-25T12:38:00.000+02:002006-03-25T13:34:26.616+02:00Όσοι εκεί έξω αγωνιούσατε και έχετε φάει τα νύχια σας μέχρι τέλους (χεριών ? ποδιών) ηρεμήστε. Οι οδηγίες που όλοι περιμέναμε ήρθαν, όταν κοιμόμασταν (εγώ δηλαδή), σαν προφητικό όνειρο. Οπότε, το μόνο που μένει είναι η ευλαβική τήρηση του πρωτοκόλλου.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Το επικό rendez-vous</span> που θα καταλήξει ή σε <span style="font-weight: bold;">αισθησιακό Όργιο</span> ή σε <span style="font-weight: bold;">μακελειό σε φάση Battle-Royal 2</span>, είναι εδώ, έτοιμο να σας κάνει να αναφωνήσετε Viva La Revolution (όχι, δεν είμαστε στο Παρίσι, ούτε θα τη πέσουμε πουθενά με μολότοφ).<br /><br />Απαραίτητα <span style="font-weight: bold;">θα πιούμε όλο το Βόσπορο</span> (διαθέσιμο αρχικά <span style="font-weight: bold;">στον Καπεταν-Μιχάλη (ή Κυρ Μιχάλη) Φειδίου 5, καθώς ανεβαίνεις την Χαριλάου Τρικούπη από την πανεπιστημίου, στα αριστερά, πριν την Ακαδημίας στις 21:30</span>). Μετά, αφού ο Ερμής γίνεται ορθόδρομος, δε χρειάζεται κανείς να ανησυχεί, εκτός αν είναι αυτός που θα είναι κρεμασμένος ανάποδα (για την τελετουργική θυσία στο βωμό του αρχικού σκαλώματος, εεε προφητικού οράματος, για την <span style="font-weight: bold;">επιτακτική ανάγκη να νοιώσουμε τον παλμό αυτού του πράγματος που μας ενώνει</span>, που λέει κι ο Προφήτης).<br /><br />Κανόνες δεν υπάρχουν, εκτός από μερικούς που υπάρχουν και αν δε τους τηρήσετε θα τιμωρηθείτε παραδειγματικά. Μελετήστε, λοιπόν, προσεκτικά τις οδηγίες και τα λέμε αυστηρά μετά τις 21.22 και 0 δεύτερα.<br /><br />Τέλος, όσοι δεν έχετε πια νύχια (σσ. τα φαγωμένα από την αγωνία) βάλτε ψεύτικα και ελάτε να δείτε όλα αυτά που θα γίνουν, κι ας μη καταλάβετε τίποτα. Σημασία έχει να νοιώσουμε όλοι τον παλμό!<br /><br /><a href="http://arxediamedia.blogspot.com/2006/03/blogo-saturday-night-fever_25.html">Οδηγίες, κανόνες και πρωτόκολλο</a>, στην <a href="http://arxediamedia.blogspot.com/">έδρα της Οργανωτικής Επιτροπής</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114328646658540244?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1143196349635327702006-03-24T12:18:00.000+02:002006-03-24T17:30:27.496+02:00Δεν έχουν ξεφύγει απλά από τον μερικό έλεγχο, αλλά κοντεύουν να διαλύσουν το ελεγχόμενο ρυθμό όλου του σύμπαντος, και δη του greek blog-sphere.<br /><br />Γι αυτό τα γουστάρουμε κυρίως!<br /><br />Λοιπόν,<br /><a href="http://arxediamedia.blogspot.com/2006/03/blogo-saturday-night-fever.html"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">BLOGO-ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ , SATURDAY NIGHT FEVER (μεθύσι)+(χορός)</span></a><br /><br />Για περισσότερες πληροφορίες (όπως το που, την ακριβή ώρα, κλπ) μη τους ρωτήσετε, δεν έχουν ιδέα (ελπίζω αργότερα να γίνει κάτι, τώρα μας τρώνε τα μαύρια σκοτάδια), το μόνο που ξέρουν είναι <a href="http://fruto5.blogspot.com/2006/03/playmobil-audio-sessions.html">το μετά</a> και ότι απαραίτητα θα υπάρχει μεθύσι και χορός!<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">ΟΛΕ!!!!<br /><br /></span>- - - - - - -<br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">IMPORTANT UPDATE:</span><br />Καθώς η ώρα περνά (ομολογουμένως δύσκολα) η αγωνία κορυφώνεται... Τι θα γίνει αύριο στις 21.30? Πιο συγκεκριμένα, <span style="font-weight: bold;">ΠΟΥ</span> θα γίνει το συγκλονιστικό αυτό γεγονός????<br /><br />Νέα στοιχεία βγαίνουν στη φόρα, καθώς υπάρχει καταιγιστική υποχθόνια δράση από τους συντελεστές της <a href="http://arxediamedia.blogspot.com/2006/03/blogo-saturday-253-night-fever-no-2.html">Οργανωτικής Επιτροπής</a>.<br /><br /><a href="http://arxediamedia.blogspot.com/">Stay tuned</a>!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114319634963532770?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1141929205008426572006-03-09T20:08:00.000+02:002006-03-09T20:35:01.086+02:00Κι αν λείπω μπορώ να είμαι εδώ και να αναπνέω αργά την παγωμένη ατμόσφαιρα ρουφώντας με υπομονή όσα έρχονται και φεύγουν. Έτσι ξεχνώ τη ζωή μου, με μια καλή ευκαιρία μπόλικης δουλειάς, και το μόνο που με νοιάζει είναι να πηγαίνω το πρωί στο γραφείο, να αγχώνομαι, να τσακώνομαι, να τη λέω στα αφεντικά, να συνεργάζομαι, e-mails, τηλέφωνα, και όλα πάλι από την αρχή, μέχρι το βράδυ, αργά, που θα φύγω πάντα τελευταία και θα πάω να κρυφτώ κάτω από το πάπλωμά μου.<br /><br />Έρχεται βέβαια και το σαββατοκύριακο και εκεί δε ξέρω τι να κάνω. Μέσα στο πανικό χαίρομαι που θα κοιμάμαι όλη μέρα και μετά τόσα βιβλία έχω συντροφιά, σα νερό κυλάει και το σαββατοκύριακο, και πάλι τη Δευτέρα θα δουλεύω πολύ. Έκανα το λάθος όμως ένα Σάββατο να βγω, και δε πρόλαβα να πιω όπως πίνω, στα τρία κρασιά μέθυσα άσχημα γιατί η ψυχολογία μου δεν είναι καλή και εύκολα με παίρνει από κάτω, ασυναίσθητα. Κι ας είχα μασκαρευτεί μαύρη-νεράιδα-ινδιάνα. <br /><br />Προς τι όλη αυτή η αντίδραση δε ξέρω, δε με νοιάζει, στο κάτω κάτω είμαι πάντα ευτυχισμένη, ακόμα και τώρα που έχω -και με έχουν- ξεχάσει τα πάντα. Είναι ωραία, θα έρθει η άνοιξη, θα γίνω καλά και θα πίνω όπως παλιά χωρίς να μεθάω άσχημα, θα μεθάω πάλι καλά.<br /><br />Ανατέλλω αργά από τα σκοτάδια, τώρα είμαι μια μικρή υποψία, αύριο θα είμαι λίγο μεγαλύτερη. Η ζωή μου κυλάει, σχεδόν γάργαρα, δε ξέρω που οφείλονται όλα αυτά. Τι σκοπό έχουν, τι ρυθμό. Μια βουτιά φαντάζουν, σε γαλανά νερά, με κρυφούς καρχαρίες, αλλά ως γνωστόν κανένας καρχαρίας δε μπορεί να φάει κάτι οριζόντιο, όσο μεγάλα σαγόνια κι αν έχει.<br /><br />Η φλυαρία μου παράγει έναν ρυθμό αλλόκοτο. Είναι το σήμα κατατεθέν μου, μαζί με το γέλιο που <span style="font-style: italic;">λαχταράει </span>τους ανυποψίαστους άτυχους που θα βρεθούν κοντά μου σε μια τέτοια λάθος στιγμή. Επίσης και τα φτερά μου, μη ξεχνιόμαστε. Αλλά βλέπω την ώρα, 8:19 και καταλαβαίνω ένα από το πιο πολύπλοκα νοήματα του κόσμου. Αυτή η άνω-κάτω τελεία, χωρίζει σχεδόν τέλεια το 8, το οποίο αν είχε το 1 θα γινόταν άνετα 9. Δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που θα αντικρούσει ένα τέτοιο ατράνταχτο επιχείρημα.<br /><br />Τελειώνοντας, θέλω να δηλώσω ότι με έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο προχθές όταν ήρθε, απρόσκλητα πάντα, και μου είπε ότι με αγαπάει. Δυστυχώς όμως, το επιχείρημά του μπάζει νερά από παντού και το τραντάζω άνετα. Ωστόσο, η αγάπη είναι ωραίο πράγμα και ναι, πολύ το χάρηκα.<br /><br />Is love in the air?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-114192920500842657?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1139870075416911192006-02-14T00:31:00.000+02:002006-02-14T00:34:35.446+02:00Θέλω να ανοίξω την πόρτα και να βρεθώ κατάματα με το όραμά μου, πάνω σε μια ξύλινη βεράντα στο προπύργιο της ανελέητης χρυσής ερήμου της ύπαρξης μου, όπου ο αέρας χαμογελάει και κοροϊδεύει τη σκόνη κι εγώ λιώνω στα σαφώς ερωτικά χάδια του ήλιου.<br /><br />Εκτός εποχής. Ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι, βροχή, χιόνι ή οτιδήποτε κενό κλιματικό φαινόμενο. Μόνο η λάμψη της σκέψης μου και καμιά φορά περιστασιακές καντάδες, σαφώς ερωτικές, από το ολόγιομο φεγγάρι.<br /><br />Δε φταίω εγώ, ούτε κανείς φταίει. Δεν υπάρχει καν φταίξιμο. Μόνο ένα επίπεδο σκοτάδι που εκστασιάζεται με βραδινά όνειρα γεμάτα φαντάσματα. Το καλύτερο μεθύσι γίνεται χωρίς αλκοόλ. Αρκεί να μην ξανάρθει απρόσμενη επίσκεψη αυτός ο πονοκέφαλος.<br /><br />Εντάξει, είναι αστείο. Αλλά όλα δεν είναι? Όποιος νομίζει το αντίθετο δεν τον ξανακερνάω καφέ, ούτε τσάι. Θέλω να πω, πάνω σε μια ξύλινη βεράντα μπορεί κανείς να δει κατάματα τη ζωή, θριαμβευτικά να αγγίζει την ανυπαρξία της, αφού τίποτα το αντικειμενικό δεν κατοικεί μέσα στα οράματα.<br /><br />Υπέρ-κόπωση.<br /><br />Υπέρ-βολή.<br /><br />Υπέρ-ωρίες.<br /><br />Υπέρ της αποποινικοποίησης των θλιβερών συμβάντων της καθημερινότητας, το έχει πει κι ο Ρόμπινς: «Όλοι έχουν μια θλιβερή ιστορία» και λέω εγώ: «Κανείς δε θέλει να ακούει τις θλιβερές ιστορίες των άλλων». Ούτε εγώ. Είναι βαρετό.<br /><br />Υπέρ-του ακούσματος των αστείων ιστοριών των άλλων.<br /><br />Το φεγγάρι απόψε στρογγύλεψε πάλι ? σαφώς ερωτικά ? και με κοιτάει με αυτό το ορθάνοικτο τρίτο του μάτι, λες κι είμαι η χαμένη έννοια που του λείπει για να συνδέσει την ασύνδετη ιστορία. Όχι, δεν είμαι εγώ η χαμένη έννοια. Χαμένη, ναι, έννοια όχι. Κοίτα αλλού καλό μου φεγγαράκι. Κάπου εδώ κάτω στην στροβιλίζουσα γη, κάπου εδώ στην επιφάνεια θα το βρεις, ό,τι κι αν ψάχνεις.<br /><br />Εγώ μόνο να πω ένα τελευταίο, που πολύ μου άρεσε:<br /><blockquote><br />«Τώρα όταν έφτασα στην προεξοχή που με είχε τρομάξει, μου φαινόταν απλά παιχνίδι και πλάκα, πηδούσα ανάλαφρα και αναπηδούσα και χόρευα και είχα στα αλήθεια συνειδητοποιήσει ότι δε μπορείς να πέσεις απ’ το βουνό. Αν μπορείς να πέσεις ή όχι από το βουνό δε το ξέρω, αλλά είχα πιστέψει ότι δε μπορείς. Έτσι μου είχε καρφωθεί».<br /><br />Οι αλήτες του Ντάρμα, Τζακ Κέρουακ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113987007541691119?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1138447884137692232006-01-28T13:13:00.000+02:002006-01-28T13:32:48.180+02:00Ανάμεσα στο <span style="color: rgb(255, 204, 255);">ροζ </span>και το <span style="color: rgb(102, 51, 102);">βαθύ μελιτζανί</span> προσπαθώ να βρω λίγο φως. Ανάβω κι ένα κερί στην άκρη, φωτίζει κάπως το δωμάτιο, ίσως να ήταν καλύτερα αν ήμουν καλοκαίρι σε μια καυτή αμμουδιά κι αυτό ήταν ένα τεράστιο κερί για τα κουνούπια τα βράδια. Αλλά, εδώ στην φρικτή πραγματικότητα, απλά μαζεύει <span style="color: rgb(153, 153, 153);">σκόνη </span>πάνω στο τραπεζάκι, είναι λεπτό, ελαφρά αρωματικό αλλά κυρίως επιτελεί ένα σημαντικό έργο: μου δίνει τον χώρο να απλώσω τη φαντασία μου. Η μικρή του φλόγα αντισταθμίζει ότι άλλο υλικό σκονισμένο με περιβάλλει και στην μικρή αυτή <span style="color: rgb(255, 102, 0);">φωτίτσα </span>λαμβάνουν χώρα όλα τα μαγικά που δε λαμβάνουν χώρα πλέον στην καθημερινότητά μου.<br /><br />Είναι πολύ βαρετά όλα τα άλλα. Έξω χειμώνας. Μέσα χειμώνας. Πάντα χειμώνας. Βαρέθηκα. Μέσα στη φλόγα όμως ξετυλίγονται καλοκαιρινά χαμόγελα φίλων παραγεμισμένων με αλκοόλ και ικανοποιητικό βαθμό ορέξεων για όποια πρόταση αρχίζει με την τελειότερη των λέξεων: <span style="font-weight: bold;">Πάμε!!!</span><br /><br />Μέσα στη φλόγα υπάρχει ζέστη, έρωτας και βραδιές με πεφταστέρια. Από αυτά που πραγματοποιούν ευχές και συνήθως μετά από κάποια στιγμή δε μένουν σταθερά σε μια θέση στον ουρανό, αλλά κάπως σα να χορεύουν και να πολλαπλασιάζονται με παράξενους ρυθμούς. Αυτή συνήθως είναι η στιγμή που επέρχεται το σημείο καμπής και διαφυγής του ολικού ελέγχου του μυαλού, κορμιού και γενικά της βαρύτητας οποιασδήποτε προστακτικής.<br /><br />Με λίγα λόγια, τόση ώρα μόνο γκρινιάζω γιατί έχω πολύ καιρό να πάω σε πάρτυ, σε παραλία με αμμουδιά, καλοκαίρι, με ελάχιστα ρούχα και ελάχιστους ενδοιασμούς. Σήμερα ξύπνησα πάλι με το κρύο να πονάει το κορμί μου, κρύφτηκα επιμελώς μέσα σε διάφορα ρούχα και τίποτα δε γίνεται. Θυμάμαι το κερί μου χτες το βράδυ, με πήγε μια μαγική βόλτα αλλά τώρα το δωμάτιο δε προσφέρεται για κεριά. Γενικά αυτή η περίοδος δε προσφέρεται για χαρά. Ίσως να είναι η κάτω μεριά του τροχού που γυρνάει αλλά κατά πως φαίνεται, όταν είναι από κάτω μένει περισσότερο χρόνο.<br /><br />Το ξέρω πως φέτος το καλοκαίρι θα έρθει πολλά υποσχόμενο, γεμάτο ανοικτούς δρόμους και γαλάζιους ορίζοντες. Μου χρωστάω ένα κόκκινο ήλιο να κάψει όλα τα δηλητήρια που υπάρχουν μέσα και γύρω μου. Κυρίως να θυμάμαι ότι οι άνθρωποι που δε ξέρουν τι θέλουν πρέπει να μένουν μακριά μου γιατί αυτοί είναι πάντα που με πληγώνουν περισσότερο. Ίσως γιατί οι υποσχέσεις τους φαντάζουν τόσο πειστικές σαν να ήταν αλήθεια. Να ψοφήσουν.<br /><br />Νομίζω ήρθε ο καιρός να ξετυλίγω τα σχέδια μου για το καυτό καλοκαίρι που θα έρθει. Θα αρχίσω να μαζεύω τα μπουκάλια με το αλκοόλ και τους χυμούς, θα κοιτώ τα λινά μου φορεματάκια και τα σανδάλια μου. Θα περάσουν αυτοί οι βρωμεροί παγωμένοι μήνες. Και μάλιστα αναίμακτα, γιατί ζω σε απολύτως αποστειρωμένο περιβάλλον τώρα. Εκτός κι αν υπάρχει απλήρωτο γραμμάτιο της τύχης (πάντα κάτι θα γίνεται για να δικαιολογώ την ψυχολογία μου που είναι κουρέλι). (Γαμώτο).<br /><br />Η καθημερινότητα πασχίζει να με μεταβάλει σε σκονισμένο πράγμα. Το μόνο που κρύβει είναι πίκρες, γαμώτο, πίκρες και ήττες και εξευτελισμούς και παράνοια. Δεν θέλω. "Επικηρυγμένη καθημερινότητά μου μπορείς να πας παραπέρα να ψοφήσεις?"<br /><br />Το μυστικό για να έρθει γρηγορότερα το καλοκαίρι είναι να μεθάς συχνά με καλοκαιρινά κοκτέιλ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://static.flickr.com/23/92098536_4aa5639ea4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px;" src="http://static.flickr.com/23/92098536_4aa5639ea4.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">When your stars are baked,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">And your rivers fly,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">When your castle breaks,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">And your feet are dry,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Do you believe, when you're high,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">That your life is tried,</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't ever get stuck in the sky, when you're high,</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">When your moon is fake,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">And your mermaids cry,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">When your tunnel fades,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">And your guide is shy,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Do you believe, when you're high,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">That your life is tried,</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't ever get stuck in the sky, when you're high,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't ever get stuck in the sky, when you're high~</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't you ever get stuck in the sky,</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic;">Don't ever get stuck in the sky, when you're high~</span><br /><br />S.O.A.D. - Peep-hole<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113844788413769223?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1138205454075509672006-01-25T17:58:00.000+02:002006-01-25T18:10:54.100+02:00Με πνίγει το χιόνι και το σπίτι μου. Δύο μέρες τώρα, με πνίγει ο παγωμένος αέρας. Δύσκολα αρθρώνω λέξεις. Στέκω, λοιπόν, κι αφουγκράζομαι. Κάπου βαθιά μέσα στη γη έχει ξεκινήσει την επανάστασή της η Άνοιξη. Προετοιμάζει το έδαφος να έρθει ο καυτός κόκκινος ήλιος να πάρει μαζί του όλα τα χειμωνιάτικα που έπρεπε να γίνουν έτσι. Σε μια ζωή που τα κανονίζει αλλιώς, με ανθρώπους που βλέπουν άλλα, με χαστούκια και πολλές απογοητεύσεις, γυρίζω το κεφάλι στον ουρανό κι ας με πεθαίνει το χιόνι. Κάπου εκεί ψηλά, πάνω από τα σύννεφα κρύβεται αυτός που σε λίγο καιρό θα έρθει να με ανάψει.<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Από </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">σκοτάδι </span><span style="color: rgb(102, 51, 102);">σε </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">σκοτάδι </span><span style="color: rgb(102, 51, 102);">τριγυρνάς<br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 102);">μ' ένα θανάσιμο τρικύμισμα στα μάτια</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">μυρίζεις ίσκιους από έρημα δωμάτια</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">τοπία <span style="font-weight: bold;">θλίψης </span>τα αγόρια που αγαπάς</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Σαλεύεις πίσω από πέπλα σκοτεινά</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);"><span style="font-weight: bold;">προφίλ θανάτου</span> σ' ένα όνειρο από <span style="font-weight: bold;">χιόνι</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">εκεί που βρίσκεσαι κανένας δε μιλά</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">μόνο φαντάσματα που κλαίνε μες στη σκόνη</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Και σε θυμήθηκα στο χείλος της αβύσσου</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">έτσι όπως φύσηξε γλυκά εκεί ο μπάτης</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">ακόμα σέρνομαι ικέτης και σακάτης</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">προσκυνητής στους άγιους τόπους της σιωπής σου</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Το κρύο στοιχειωμένο τώρα φέρνει</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">κουρέλια της ζωής σου την <span style="font-weight: bold;">ελπίδα</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">σαν άθλια <span style="font-weight: bold;">μοίρα </span>που ακατάπαυστα υφαίνει</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">την πιο πικρή σου <span style="font-weight: bold;">αλήθεια </span>που δεν είδα</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Κάποια νύχτα θα ' ρθεις με της <span style="font-weight: bold;">νιότης </span>τα δώρα</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">μ' ένα βλέμμα σου μόνο θα γείρεις κοντά μου</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">θα 'ναι η <span style="font-weight: bold;">αγάπη </span>παιδί που το τρόμαξε η μπόρα</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">και ορμάει να κρυφτεί στη ζεστή αγκαλιά μου.<br /></span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Διάφανα Κρίνα - Σ' ένα όνειρο από χιόνι</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113820545407550967?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1136906020224162452006-01-10T17:08:00.000+02:002006-01-10T17:13:40.256+02:00<blockquote>- Το έλκηθρο είναι ένα άχρηστο μέσον για το καλοκαίρι.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Τι λες;</span><br /><br />- Εμείς πάντως ξέρουμε ότι μετά το σεισμό και τη δυνατή βροχή βγαίνουν οι ψηλές σκιές των ανθρώπων με τα πολύχρωμα πάνινα παπούτσια και το χορό τους που ξεκλειδώνει τις απορίες μας.<br />Καμία αιχμή για τις αυτοκρατορίες που χάθηκαν.<br />Εδώ απλά και μόνο μιλάει ένας ρυθμός ελαφρύς, γλυκός και το ίδιο το γιαπωνέζικο σώμα μας.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Το νερό;</span><br /><br />- Το νερό, τι;<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Να... αυτό που μπαίνει κάτω από την πόρτα, είναι... </span><br /><br />- Ναι! Είναι από τους πάγους που λιώνουν.<br /><span style="font-style: italic;"><br />- Ώρα να του δίνουμε.</span><br /><br />- <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Θέλεις να μεθύσω το βράδυ;</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />- Δε γαμιέται!</span></blockquote><br /><br /><a href="http://www.lostbodies.gr">Το έλκηθρο - Lost bodies</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113690602022416245?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1136377712303716372006-01-04T14:24:00.000+02:002006-01-04T14:28:32.336+02:00Να θυμηθώ να μην αγκαλιάσω ξανά κανενός είδους μήνυμα. Είναι μπάσταρδα μαγεμένα, έρχονται δίπλα σου νωχελικά με ένα κόκκινο αθώο παιδικό χαμόγελο τάχα έχουν την ανάγκη σου, θέλουν περίθαλψη και μια αγκαλιά. Και καλά να μην ξεχαστούν.<br /><br />Όμως εγώ επαναληπτικά ασφυκτιώ, πρέπει να τα προστατέψω από την λήθη σκέφτομαι, και μια μικρή ελπίδα έχω, θα μου φέρουν μια μικρή ανάσα.<br /><br />Αλλά ποτέ τα πράγματα δεν ήταν όπως φαίνονται. Κι άλλοτε σπάω και πονάω αλλά ποτέ σαν τώρα που ξεχείλισε κι αυτή η ανάγκη, αλήθεια που ήταν κρυμμένη τόσα χρόνια? Νόμιζα ότι αυτά τα άφησα κάπου πίσω μου μαζί με άλλα κουφάρια της εφηβείας μου. Νόμιζα πως τώρα ξέρω να ξεχωρίζω πότε παίζουν μαζί μου, και πότε χρησιμοποιούν την εύθραυστη φαντασία μου για να γελάσουν.<br /><br />Αλλά κάτι δε κολλάει. Και αυτό είμαι εγώ.<br /><br />Τώρα που αρχίζουν οι μέρες να ροδοκοκκινίζουν και να υπόσχονται άνοιξη, θα έρθουν οι μάγισσες μυρωδιές του ήλιου, θα αναπνεύσω, δε μπορεί. Δε βγαίνει ο χειμώνας με μια τόση δα μικρή ελπίδα αέρα. Θα σαπίσουν οι δρόμοι και πως να βρω μετά ουρανό?<br /><br />Είναι μέσα μου κρυμμένος ο έρωτας και τα θέλει όλα πίσω, τώρα. Ότι δανεικό μου έδινε τόσα χρόνια το θέλει πίσω, να τα μαζεύει και να του δίνει σιγά σιγά. Κι εγώ που τα σπατάλησα όλα άσκοπα εδώ κι εκεί, σε τοπία θλίψης αγόρια και έμβρυα άντρες, πως θα ξεπληρώσω το χρέος?<br /><br />Πως θα πληρώσω? Με τι? Ό,τι έχω είναι χαλασμένο, μερικά φαντάσματα υπάρχουν στο ντουλάπι και αυτά δεν είναι δικά μου. Ήρθαν κάποια άτυχα ξημερώματα και έμειναν γιατί τους ήταν βολικό. Δεν θα μπορούσαν να βρουν πουθενά τόσο άδειο χώρο και μια καλή οικοδέσποινα που να κατανοεί το τρόπο φιλοξενίας που επιθυμούν.<br /><br />Έτσι, κάθομαι ήρεμα μπροστά στον καθρέφτη και αναπολώ τις στιγμές που έσπασαν στα ηλίθια συνθηματάκια και στους στίχους που γράφτηκαν πάνω του. Ο καθρέφτης είναι πολύ καλός. Δεν αντιδρά σε κανένα στίχο, σε καμία απελπισία. Μόνο περιμένει ίσως με μια κρυφή χαρά, πότε θα εξατμιστεί και η τελευταία έκρηξη των μεγάλων λέξεων. Μετά πάλι θα γεμίσει υδρατμούς και θα δείχνει την πραγματικότητα έτσι όπως ήταν πάντα. Θολή.<br /><br />Μια φορά ερωτεύτηκα και αυτή με πέταξε μακριά από κάθε είδους ευτυχία γιατί ήταν βαριά και τα χέρια μου ήταν πάντα αδύναμα και το βάρος δύσκολα το σήκωναν. Κι ήταν παλιά, αλλά ακόμα τα θυμάμαι όλα, δεν σβήνει η λήθη αυτές τις πληγές με τίποτα. Όλες οι εικόνες ζωντανές με επισκέπτονται συνέχεια κι εγώ κρατώ με νύχια και με δόντια την πόρτα μου ανοιχτή. Εκεί τουλάχιστον, δε χρωστάω τίποτα, τα έδωσα όλα από την αρχή και έμειναν μνημεία της θυσίας μου στο υπέρτατο άγγιγμα που με έβγαλε από το θάνατο και μου έδωσε ζωή. Μετά μου αφαίρεσε το δικαίωμα αυτό γιατί ο θάνατος πήρε την αγάπη μου. Έτσι τώρα δεν είμαι ακριβώς σίγουρη αν ζω.<br /><br />Ας έρθει λοιπόν να με βρει ο δανειστής μου. Ας έρθει να μου ζητήσει τα δανεικά ερωτευμένα όνειρα που μου σκόρπισε ψίχουλα στο διάβα μου μέχρι τώρα. Δε θα του δώσω τίποτα. Ό,τι δίνεται δε γυρίζει πίσω. Είναι σαν το ποτάμι. Θα τον στείλω στην θάλασσα κι ό,τι βρει. Εγώ θα κάτσω εδώ, δε περιμένω έτσι κι αλλιώς τίποτα. Δεν θέλω άλλο, φτάνει. Γέμισα λογής δηλητήρια που μου καίνε το μυαλό κάθε βράδυ και μου μολύνουν τα όνειρα τις νυχτιές σαν κοιμάμαι. Να φύγουν όλα και όλοι. Αφού η αγάπη μου έχει φύγει χρόνια τώρα, τι να μου πουν όλα τα άλλα? Κι ας εύχομαι μυστικά να έρθει <span style="font-style:italic;">κάτι</span> και να μου πει. Κι ας εύχομαι να βγω ψεύτρα που λέω ότι μόνο μια φορά ο άνθρωπος βρίσκει το άλλο του μισό κι όλα τα άλλα επιπλέουν στην επιφάνεια των καθημερινών μας, απλά για καφέ και κουβέντα.<br /><br />Να θυμηθώ να γεμίσω ουρανό το ποτήρι μου και να πιω αχόρταγα μέχρι το ξημέρωμα στην υγειά μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113637771230371637?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1136029347318083762005-12-31T13:20:00.000+02:002005-12-31T13:42:27.346+02:00Φεύγει πανικόβλητο το 2005, προσπαθώντας να πάρει μαζί του όσα έφερε. Εμείς πάντως ξέρουμε ότι τα καλά θα τα κρατήσουμε θησαυρό στη καρδιά μας σαν ονειρικές αναμνήσεις και στα άσχημα θα γυρίσουμε τη πλάτη, αγνοώντας την ύπαρξή τους, κι έτσι θα εξαφανιστούν στη λήθη του αόριστου χρόνου.<br /><br />Στο επόμενο μέλλον, θα ανοίξουμε μια τεράστια αγκαλιά για<br /><br /><blockquote><em>όλη την ομορφιά του κόσμου, που είναι μπροστά μας και κάθε λογής γεγονότα απρόοπτα μπορούν να συμβούν, που θα μας καταπλήξουν και που, μόνο και μόνο επειδή θα συμβούν, θα μας κάνουν ευτυχισμένους που είμαστε ζωντανοί για να τα δούμε.*</em></blockquote><br /><br />Για το 2006 που είναι στα σκαριά, εκτός από τις υποσχέσεις για καλύτερη ζωή, θέλω να τραγουδήσω δύο τραγούδια.<br /><br />Το γράμμα - Σ. Μάλαμας<br /><em>(εξαιρετικά <a href="http://mn8dk.blogspot.com">αφιερωμένο</a>)</em><br /><br /><strong>Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια<br />σα να 'ταν όλα ψέματα στάχτες κι αποκαΐδια<br />θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει ο αέρας<br />Να 'χω το νου μου αδειανό να 'χω και πρίμο το καιρό</strong><br /><br />Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει<br /><strong>δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει</strong><br />θέλω να 'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε<br />πως νοιώθουμε παράφορα πως ζούμε έτσι αδιάφορα<br /><br />Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια<br />χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια<br /><br />Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις<br />να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πως μοιάζεις<br />έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο<br />σα μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω<br /><br />Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια<br />χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια<br /><br /><br />- - - - - - -<br />Αγαπάω κι αδιαφορώ - Β. Παπακωνσταντίνου<br />(γιατί και το 2006 και πάντα, είναι η αγαπημένη μου στάση ζωής)<br /><br />Αγαπάω και αδιαφορώ<br />και κρατάω τον κατάλληλο χορό<br />Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα<br />όπως εσένα<br /><br />Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει<br />είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή<br />Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς<br />είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς<br />Κοίτα με στα μάτια με υπομονή<br />διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή<br />Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς<br />είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς<br /><br />Αγαπάω και αδιαφορώ<br />και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό<br />παραδόξως ν' αγαπάω και μένα<br />όπως εσένα<br /><br />Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ<br />ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ<br />Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά<br />κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά<br />Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές<br />στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές<br />Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς<br />είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς<br /><br />Αγαπάω και αδιαφορώ<br />κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό<br />τώρα πια με αγαπάω και μένα<br />όπως εσένα<br />Αγαπάω και αδιαφορώ<br />και κρατάω τον κατάλληλο χορό<br />Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα<br />όπως εσένα<br /><br />Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει<br />είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή<br />Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς<br />είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς<br />Κοίτα με στα μάτια με υπομονή<br />διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή<br />Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς<br />είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς<br /><br />Αγαπάω και αδιαφορώ<br />και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό<br />παραδόξως ν' αγαπάω και μένα<br />όπως εσένα<br /><br />Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ<br />ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ<br />Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά<br />κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά<br />Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές<br />στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές<br />Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς<br />είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς<br /><br />Αγαπάω και αδιαφορώ<br />κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό<br />τώρα πια με αγαπάω και μένα<br />όπως εσένα.<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"><span style="font-size:180%;">Πολύ καλή χρονιά σε όλους!</span><br /></span><br /><span style="font-size:85%;">-------</span><br /><span style="font-size:85%;">*Τζακ Κέρουακ - Στο δρόμο</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113602934731808376?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1135540488553289862005-12-25T21:44:00.000+02:002005-12-25T21:54:48.570+02:00Αποφάσισα ότι δε θέλω τίποτα για τις γιορτές. Έτσι κι αλλιώς, μου τη σπάνε. Είναι ένα ψέμα, όμορφα αμπαλαρισμένο με κόκκινες κορδέλες κι ασημόχαρτα. Δε τα θέλω αυτά, με κάνουν να ασφυκτιώ. Ένα δρόμο θέλω να αρχίσω μέσα στο κρύο να τρέχω και να φωνάζω. Καλοκαίρι θέλω, να απαλλαγώ από το φρικτό χριστουγεννιάτικο χιόνι.<br /><br />Κάπου εκεί έξω υπάρχει ουρανός, και λέξεις. Όταν όλα ποτίσουν με αλκοόλ ξεχνιούνται όλων των ειδών τα συντακτικά και οι γραμματικές, για να ξεπηδήσουν από το πουθενά άναρθρες κραυγές, κάτι ξεχασμένα παιδικά παράπονα και τα νιάτα που θαμπώνουν. Κάτι τέτοιες ώρες πονώ περισσότερο, είναι η έλλειψη του πεφταστεριού που τόσο λαχταρώ να καώ στην ουρά του. Να πέσω μαζί του σε εκείνες τις μαγικές πολιτείες στην άκρη του ορίζοντα, δεν έχει αναμνήσεις εκεί ούτε χριστουγεννιάτικο καθωσπρεπισμό.<br /><br />Θέλω λέξεις. Αυτές τις καλές που λέγονται κατάλληλα, τις κατάλληλες ώρες στους ενδιαφερόμενους. Οι κατάλληλες λέξεις ζητούν την συγκατάνευση μας. Τα πληκτρολόγια παρακαλούν για τις κατάλληλες προτάσεις. Αλλά να, πάντα γράφουν τα λάθος πράγματα τις λάθος στιγμές, και δε δείχνουν μεταμέλεια. Όσο δυνατό και να είναι το μπαμ που γίνεται, ποτέ δε θα είναι τόσο εκκωφαντικό. <br /><br />Εκκωφαντικός είναι ο έρωτας που αρνείται κάθε σχέση με την παράνοια των διαθέσιμων δρόμων. Δεν υπάρχουν δάση εδώ. Κι ούτε οι καλικάντζαροι θα έρθουν. Γι αυτό κι εγώ φοράω τα μαύρα μου γυαλιά, και περπατώ στα πεζοδρόμια. Μπαίνω σε ύποπτα μπαρ, με υποψιάζονται όλοι ότι από κάπου κρύβομαι, το μυστικό που κουβαλάω τους τρομάζει. Ω, είναι φοβερά διασκεδαστικό! Ευτυχώς, ακόμα μπορώ να πραγματοποιώ καμιά ευχή που και που, λίγη καλή ενέργεια για να αποφύγω το λιθοβολισμό.<br /><br />Μαζί ποτέ.<br /><br />Όταν φρικάρω εντελώς και πιω όσο δε πάει άλλο, ο τοίχος στο αδιέξοδο του δρόμου, θα πέσει πάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα και θα μείνω εκεί, με τα παλιοσίδερα και τη σκόνη στολίδια, να δίνουν έμφαση στη μεγαλόπρεπη έξοδο. Στο πουθενά. Επαναληπτικά, σαν τα λαμπάκια σε όλα τα σπίτια, αυτές τις μέρες που ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν. <br /><br />Οριακά, ρίχνω τα μαλλιά μου πίσω και ορθώνω ανάστημα στο τώρα. Τώρα τι? Δε μπορώ να αποφύγω το ερωτηματικό, είναι ιεροσυλία στην εξέλιξη, από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξεις. Κατάφαση, άρνηση, ερώτηση, άρνηση, εξέλιξη. Σε λίγο ημερολογιακό χρόνο θα φύγει το 2005, κανείς δε ξέρει που θα πάει. Θα έρθει το 2006, κανείς -επίσης- δε ξέρει από που. <br /><br />Καθώς θα αναρωτιέμαι πως κανείς βρίσκει τη μυστική συνταγή να μην πηγαίνει ο χρόνος χαμένος, οι νύχτες να μην περνάνε με ύφος μπλαζέ λόγω της έλλειψης και της απώλειας του έρωτα, και οι λέξεις να λέγονται ιεραρχικά με τη σωστή σειρά, εύστοχα τοποθετημένες στις σωστές προτάσεις, θα έχουν περάσει αέρας άλλα τόσο συγκλονιστικά χρόνια που θα αγνοηθούν. <br /><br />Στέλνω εκεί έξω ένα χαμόγελο, πονηρό κι επαναστατικό. Για να τρέμουν οι απελπισίες που περιμένουν στη γωνία, οι βροχές που σιγοψιθυρίζουν θανάτους και όλοι οι κακοί που έχουν μεταμορφωθεί σε καλούς για να μας ρημάξουν πιο εύκολα. Εμάς τους παρανοημένους και τους αδικαιολόγητα "ζωντανούς", που ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, τις κλεμμένες μας στιγμές, στα σκοτεινά μας δωμάτια, με ύποπτες μουσικές και πιο ύποπτες σκέψεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113554048855328986?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1135455170097957812005-12-24T22:03:00.000+02:002005-12-24T22:12:50.120+02:00Υπάρχουν πολλά φαντάσματα γύρω μου. Όλοι οι δραπέτες των ονείρων μου άρχισαν να με επισκέπτονται σταδιακά από νωρίς το απόγευμα. Πάλι θυμάμαι όσα νόμιζα ότι είχα ξεχάσει. Μα, είναι αλήθεια τελικά, δε γερνάει ο πόνος. Μόνο καμιά φορά κοιμάται και νομίζεις έφυγε. Και ούτε μοιράζεται. Ενίοτε κολυμπά με τα παγάκια στο ποτήρι των αναστεναγμών, αυτό που τώρα υψώνω για να πω "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"(?)<br /><br />Ακόμα μια ανυπόφορη γιορτή, γεμάτη απώλειες, αναμνήσεις, προσευχές. Πιο κομμάτι του ουρανού είναι ανοιχτό απόψε? Προς τα που να κοιτάξω? Έχω ένα δάκρυ να σου χαρίσω δώρο γιατί μου λείπεις.<br /><br />Κι αυτό το άθλιο πνεύμα των χριστουγέννων πουθενά δε φάνηκε. Σιγά μη φανεί. Αφού δεν υπάρχει, δεν υπάρχεις, δεν υπήρξε ποτέ. Αν υπήρχες θα ήσουν εδώ ή εκεί ή κάπου. Θα σε κέρναγα λίγη από την φαντασία μου, λίγο παραμύθι και το φως της πανσελήνου. Για να υπάρχεις λαμπερά.<br /><br />Δε νιώθω πολύ καλά, βλέπω πολύ τηλεόραση εδώ και δεν είμαι συνηθισμένη. Τόσοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στο γυαλί, τόσος πόνος κυκλοφορεί αδέσποτος στους δρόμους. Μια ζωή οι βιτρίνες στολισμένες και περίχαρες. Μια ζωή τις άθλιες βραδινές ώρες να σιγοσβήνουν όλες οι ανάσες, όλα τα σ' αγαπώ, που δεν υπήρξαν ποτέ. Κανείς δε τους έδωσε φωτιά και μείναν θαμπά να κλαίνε τα ξημερώματα, με πλεονάζον δηλητήριο. Κανόνες χριστουγεννιάτικων διακοπών, στην επαρχία. Λυπάμαι. Είμαι ευτυχισμένη. Κλαίω πολύ τώρα τελευταία. Είχα ξεχάσει ότι μπορώ να κλάψω. Ίσως είναι για καλό.<br /><br />Είναι που όλα ήρθαν αργά. Όλα εκτός από το χρόνο, αυτός ήρθε νωρίς κι έφυγε νωρίς, κανείς δεν είχε την ευκαιρία, ίσως κάποιος <em>κανείς </em>κάποτε να την έχει. Το εύχομαι. Ολόψυχα. Εγώ φοβάμαι ότι δε θα την έχω, δεν είμαι και σίγουρη αν τη θέλω καν...<br /><br /><blockquote>Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα<br />Να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα<br />Λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις<br />Κάτω από τ' άστρα από χαρά να κλαίς, ν' ανατριχιάζεις<br /><br />Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις<br />Βότσαλο αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.<br />Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω<br />Την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο<br /><br />Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω<br />Την άπειρή σου ομορφιά μαράθηκα πριν ζήσω.<br />Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα<br />Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν κανένα.<br /><br />Είναι που όλα ήρθαν αργά - Διάφανα Κρίνα</blockquote><br /><br />Ή αλλιώς, χρόνια πολλά... Με πολλές τελείες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113545517009795781?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1134739334188398762005-12-16T15:13:00.000+02:002005-12-16T16:21:29.823+02:00<blockquote><span style="font-style: italic;">Τον τελευταίο μου έρωτα και την ευπρέπεια.<br />Ένα μέλλον στις επιθυμίες των άλλων.<br />Και πολλά σαββατόβραδα, εξημερωμένα στο ποτό και τις επιθετικές ατάκες.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">ΟΛΑ</span> να τα πάρει ποτάμι η άσφαλτος του σεληνόφωτος.</span><br /><br /></blockquote>Βασίλης Λαλιώτης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113473933418839876?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1134055828001295082005-12-08T17:23:00.000+02:002005-12-09T11:48:25.790+02:00<span style="font-weight:bold;">Δελτίο Τύπου - Ετήσιο Bazaar των Δρόμων Ζωής</span><br /><br /><blockquote>Το <span style="font-weight:bold;">Σάββατο 10</span> και την <span style="font-weight:bold;">Κυριακή 11 Δεκεμβρίου</span>, διοργανώνουν το ετήσιο bazaar τους οι <a href="http://www.dromoi-zois.gr">Δρόμοι ζωής</a>.<br /><br />Οι Δρόμοι ζωής είναι μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, εγκεκριμένη από το κράτος για το φιλανθρωπικό της έργο. Απέκτησαν νομική υπόσταση το Μάιο του 2000 (αρ. καταστατικού 524/2000) και ιδρύθηκαν από τον Κώστα Βαρλά και την Μάτα (Σταματίνα) Αγγελοπούλου - Βαρλά. Άτυπα όμως έχουν ξεκινήσει την δραστηριότητά τους από το 1996.<br /><br />Οι Δρόμοι Ζωής ασχολούνται με την κοινωνική ένταξη των μουσουλμάνων τουρκόφωνων οικογενειών που ζουν στο Γκάζι. Το κύριο πρόβλημα που έχουν αυτές οι οικογένειες (πέραν του δεδομένου ρατσισμού που υφίστανται) είναι ότι λόγω αναλφαβητισμού των γονέων και λόγω του ότι τα παιδιά δεν γνωρίζουν ελληνικά, δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου, με αποτέλεσμα να τα παρατάνε στη μέση του Δημοτικού και να καταλήγουν να πλένουν τζάμια και να πουλάνε χαρτομάντιλα στα φανάρια. Ο Κώστας και η Μάτα ξεκίνησαν βοηθώντας οι ίδιοι τα παιδιά στα μαθήματα και σιγά - σιγά συσπείρωσαν μια ομάδα εθελοντών που βοηθάνε τα παιδιά στα μαθήματά τους.<br /><br />Αυτοί τη στιγμή, οι Δρόμοι Ζωής έχουν καταφέρει να έχουν στο Κέντρο επικοινωνίας τους, παιδιά που τελειώνουν το Λύκειο και το έχουν βάλει πείσμα να πάνε στο Πανεπιστήμιο. Το πράγμα όμως δεν σταματάει εκεί. Το κέντρο φιλοξενεί μια ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης των μητέρων που υποστηρίζεται κι αυτή από εθελοντές ψυχολόγους. Διοργανώνει τακτικά μαθήματα αγγειοπλαστικής για τις γυναίκες ώστε να μάθουν μια τέχνη που μπορεί να τους εξασφαλίσει ένα εισόδημα. Επιπλέον έχουν κατά καιρούς διοργανώσει ομαδικούς εμβολιασμούς των παιδιών σε συνεργασία με άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις, ενημερώσεις για διάφορα θέματα (AIDS κλπ).<br /><br />Η διαφορά των δρόμων από άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις, βρίσκεται ακριβώς στο γεγονός, ότι δεν διακινούν χρήματα και είδη πρώτης ανάγκης, αλλά είναι μια οργάνωση αποκλειστικά βασισμένη στον εθελοντισμό. Για την επιτυχία τους σ'αυτόν τον τομέα, βραβεύτηκαν με τον έπαινο "νησίδες ποιότητας συλλογικής δράσης" σε έναν διαγωνισμό που συνδιοργάνωσαν η "Κίνηση πολιτών για μια ανοικτή κοινωνία" και το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών", το Νοέμβριο του 2000 και την βράβευση έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.<br /><br />Το Παζάρι που γίνεται το Σαββατοκύριακο θα είναι ανοιχτό και τις δύο ημέρες από τις 10:00 έως τις 20:00 και θα στεγαστεί στην οδό Περσεφόνης 49, στον 3 όροφο.Όσοι μας επισκεφθούν μπορούν να βρούν εξαιρετικά αξιόλογα πράγματα: Εξαιρετικά χριστουγεννιάτικα στεφάνια και άλλα χριστουγεννιάτικα στολίδια χειροποίητα, σπιτικά καλούδια φτιαγμένα από μαμάδες γιαγιάδες και εργένηδες, γλυκά, πίτες, κονσέρβες, λικέρ και ζεστό κρασί με μυρωδικά ή καφέ για να τα συνοδέψουν, (πολλά από αυτά έχουν προσφερθεί από την ηλεκτρονική παρέα του ερασιτεχνικού site για την κουζίνα <a href="http://www.hungry.gr">www.hungry.gr</a>, που για δεύτερη συνεχή χρονιά στηρίζει το bazaar των Δρόμων Ζωής), χειροποίητα κοσμήματα, γλυκά και εδέσματα από την ανατολή. Θα υπάρχει μια γωνιά με καλλυντικά που προσφέρει η seventeen και για όσες κυρίες αγοράσουν καλλυντικά θα προσφέρεται δωρεάν και ένα μακιγιάζ από ειδικευμένη αισθητικό που θα γίνεται επί τόπου στα πλαίσια του bazaar.<br /><br />Θα υπάρχουν ακόμη έργα αγγειοπλαστικής των γυναικών και χειροτεχνίες των παιδιών της περιοχής, ώστε να μπορεί να δει ο κόσμος τη δουλειά τους.</blockquote><br /><br />Για το Δελτίο Τύπου φρόντισε η <a href="http://volcaniccooking.blogspot.com/">Magica de Spell</a> και έχει μεγάλη <a href="http://volcaniccooking.blogspot.com/2005/12/blog-post.html">αγωνία</a>, αν και είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε περίφημα και θα είναι μια υπέροχη διήμερη γιορτή!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113405582800129508?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1133739739061217422005-12-05T01:35:00.000+02:002005-12-05T01:54:22.173+02:00Νοσταλγικές αναμνήσεις από μέρες ευτυχίας που δεν ήρθαν ποτέ, μόνο σαν φαντάσματα καλούν κοντά τους κάθε μου θύμηση, κάθε μακρινή υπόσχεση. "Όταν μεγαλώσω, θα κάνω αυτό, κι εκείνο, και το άλλο..." γεμίζοντας μια ζωή με "άλλα" πολλά. Έτσι πλέον είναι δύσκολο να περπατήσω κανονικά, όλα τα όλα σέρνονται πιασμένα άτσαλα από πάνω μου. Κι εγώ αντί να ελευθερωθώ, τα κρατάω όλα τόσο σφικτά, μόνο για να έχουν νόημα τα φαντάσματα που περιφέρονται πέρα δώθε στο μικρό μου δωμάτιο, στη φυλακή του είναι μου.<br /><br />Όσες ευχές και να σβήσω μαζί με τα αποτσίγαρα πάντα κάποια θα στέκεται περήφανη στην άκρη του ποτηριού μου, μαζί με το αλκοόλ όλων των δακρύων μου, θα γίνεται η σταγόνα που ξεμένει στην άκρη των χειλιών. Κι εγώ επαναληπτικά χωρίς το βασικό νόημα, θα σηκώνω το ποτήρι να πιω στην υγειά του επόμενου φευγιού μου. Επαναληπτικό κι αυτό, σαν του ερωτευμένου που δε θα πάψει ποτέ να κυνηγά τη συντριβή του.<br /><br />Όσο πιο λάθος είναι η στιγμή, τόσο πιο πολύ ενθουσιάζομαι και βουτώ σε αυτό σαν να ήταν η τελευταία στιγμή μου. Μετά στέκω μετανιώνοντας που δεν βούτηξα στις λάθος στιγμές σαν να ήταν οι προτελευταίες. Αυτό το πολυπόθητο τέλος δεν θα έρθει ποτέ. Never ending. Αυτό το παραμύθι, είναι σαν τον εφιάλτη που με καταπίνει, χωρίς καμία δυνατότητα αντίδρασης. Χωρίς την παραμικρή ανάσα. Τίποτα δεν δίνει σημάδια αέρα. Είναι γιατί δεν τρέχουν τα σύννεφα. Ζωή χαώδης. Τέλεια.<br /><br />Και μετά έρχονται οι λιακάδες και τα καλοκαίρια. Πάντα κρατούν λίγη από την αντοχή μου αυτά τα καλοκαίρια. Φεύγουν, έρχονται οι σιωπές, μετά κάπως από τη ζέστη μεταβάλλομαι, και τον χειμώνα σαν λίγο λιωμένη παραδίνομαι στα κρύο. Να παγώσω και ας σπάσω. Μετά είναι το ωραίο, που τα κομμάτια δεν ξανακολάνε, κανένα δε ταιριάζει με το άλλο, το παζλ μου δε θα συμπληρωθεί ποτέ!<br /><br />Ετερόκλητα όλα, και πάνω από όλα εγώ. Πάντα και μόνιμα εγώ. Σε ένα ουρανό με εμένα παντού. Εμετική εικόνα, αλλά αδυνατώ να δω κάτι άλλο. Όλα τα υπόλοιπα πονάνε πολύ. Και δεν έχει σημασία πόσο θα συνηθίσει κανείς στον πόνο. Σημασία έχει να κάτσουμε όπως παλιά, να πίνουμε ως το πρωί, ξέγνοιαστα, χωρίς να μειώνεται κανενός η αντοχή, χωρίς απορίες, κι ας είναι η κιθάρα μας ξεκούρδιστη, και εγώ δε μπορώ να τραγουδήσω, και ξεμείναμε από τσιγάρα. Έτσι κι αλλιώς πάντα ξεμένουμε από κάτι. Ας μη ξεμείνουμε από ποτό. Θα είναι άσχημο να μη μπορούμε να πούμε "ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ". Αυτό έχω μάθει τόσο καλά να λέω, χρόνια πολλά προετοιμασμένη.<br /><br />Έφτασα λοιπόν κάπου εδώ, για να σταματήσω να ρωτώ και μόνο να κοιτώ βουβή κι απελπισμένη τη συνέχεια. Κανείς δε θα με προειδοποιήσει. Κι αν το έκανε, μόνο χλευαστικά σχόλια θα έλεγα με υπεροψία. Η ζωή μου η χαώδης. Τέλεια. Λες και δε φτάνει το ατελείωτο ταξίδι στο πουθενά. Με ένα γραφτό αγκαλιά θα κοιμηθώ απόψε:<br /><br /><blockquote>Θέλω να κουβεντιάσω σ' ένα καφενείο<br />που να χει πόρτα ανοιχτή<br />και να μην έχει θάλασσα<br />μονάχα άντρες άνεργους<br />σκόνη με ήλιο και σιωπή<br />να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ<br />κι η σκόνη μαζί με τα τσιγάρα στα πλεμόνια μας<br /><span style="font-weight:bold;">και ας μη πάρουμε και σήμερα βρε αδερφέ<br />προφύλαξη για την υγεία μας<br />κι ούτε να δίνεις συμβουλές<br />το πως το κατεβάζω έτσι <br />και πως σκορπιέμαι έτσι<br />και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα <br />τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα<br />να τρέξουνε.<br />Μονάχα να κοιτάζεις ήρεμα<br />τα νύχια τα μαλλιά μου και τα χρόνια<br />που ναι βρώμικα<br />και γω<br />να μη δίνω φράγκο για όλα αυτά<br /></span>Μόνο το κόμμα το χριστουλάκο τους<br />γιατί δε φτιάχτηκε το κόμμα τόσα χρόνια<br />και συ να σαι φίλος. Φίλος-φίλος<br />έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης<br />και το κονιάκ να ναι σκατά<br />και εργολάβος πουθενά δε φάνηκε<br />έχει δωμάτιο για <span style="font-weight:bold;">παράνομους</span><br />πάνω από το καφενείο<br /><span style="font-weight:bold;">θα σου τα ρίξω σε μια δόση<br />το συνηθίζω άμα μεθάω</span> - έτσι για να σε λιανίσω -<br />να σε δω χωρίς βρακί να δούμε τι θα κάνεις<br /><span style="font-weight:bold;">εσύ όμως λέει δε θα σαι απ' αυτούς</span><br />θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά<br />... βεργούλες και με δείρανε...<br /><span style="font-weight:bold;">και θα κρατάς στις χούφτες σου<br />μ' αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου<br />είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.</span><br />Κι όταν <br />έρθουνε να σου πουν<br />εδώ δεν είναι <br />τόπος<br />και χρόνος<br />για τέτοια πράγματα<br />τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε.<br />Είχανε δίκιο οι Κοεμτζήδες.<br /><br />Κατερίνα Γώγου<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113373973906121742?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1132952863964247812005-11-25T22:59:00.000+02:002005-11-25T23:07:43.980+02:00Είμαι αιχμάλωτη των επιθυμιών μου. Θύμα του βίαιου εαυτού μου. Η παρόρμηση είναι προσταγή. Ειδικά αυτή που αναφέρεται στο μέλλον, που δεν έρχεται και τρέχω τρελή να το συναντήσω, 200 χιλιόμετρα μακριά από δώ που πίνω τώρα, θα γίνει παρόν και μάλιστα χωρίς κανείς από τους παρευρισκόμενους να το καταλάβει, θα γίνει ένα ασήμαντο παρελθόν, από αυτά που δεν θυμάμαι, γιατί -πάλι- είχα πιει παραπάνω... Αιχμάλωτη και στην αλκοόλη, λοιπόν. <br /><br />Ο Τάσος Λειβαδίτης, το έχει γράψει καλύτερα.<br /><br /><blockquote>Παρ' όλο που σε όλη μου τη ζωή βιαζόμουν, η νύχτα μ' έβρισκε πάντα απροετοίμαστο ή μάζευα τα φύλλα του φθινοπώρου, έχουν μια μυστηριώδη τύχη που μας ξεπερνά και γενικά τ' ανθρωπιστικά αισθήματα δε σ' ανεβάζουν ψηλά, το πολύ να φτάσεις ώς τη λαιμητόμο ή έστω ώς το παράθυρο μιας γυναίκας με κόκκινα μαλλιά, και λέω κόκκινα γιατί αγαπώ το μέλλον, όπως και τα φαρμακεία τη νύχτα μοιάζουν με φανταστικές εξόδους κι οι ποιητές ονειρεύονται ρωμαϊκές γιορτές ή αρνούνται να πεθάνουν, κατά τα άλλα συνήθως καίγομαι, έτσι ξεχειμωνιάζω καλύτερα ή στα σπίτια που μ' έδιωχναν άφηνα πάντα πίσω απ' την πόρτα ένα τσεκούρι.<br /><br />Aλλά οι καλύτερες στιγμές μου είναι τα βράδια, όταν ανοίγω το παράθυρο κι αφήνω ελεύθερα τα ωραία ωδικά πουλιά που εκγυμνάζω τις ατέλειωτες ώρες της αιχμαλωσίας.</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113295286396424781?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1132413684315998362005-11-19T17:18:00.000+02:002005-11-19T17:23:46.800+02:00Αν έχω χάσει τη ζωή, το χρόνο, όλα<br />όσα έριξα, σαν δαχτυλίδι στο νερό,<br />αν έχω χάσει τη φωνή μες στ' αγριόχορτα,<br />μου απομένει η λέξη.<br /><br />Αν έχω υποφέρει για τη δίψα, την πείνα, κι όλα<br />όσα ήταν δικά μου και κατάντησα ένα τίποτα,<br />αν έχω θερίσει τις σκιές στα σιωπηλά,<br />μου απομένει η λέξη.<br /><br />Αν άνοιξα τα χείλη για να δω το πρόσωπο<br />το τρομερό και το καθάριο της πατρίδας μου,<br />αν άνοιξα τα χείλη μέχρι να τα σκίσω,<br />μου απομένει η λέξη.<br /><br /><br />Πεθαίνοντας <span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">στο πλάι σου</span></span>...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113241368431599836?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1131917206039297402005-11-15T17:32:00.000+02:002005-11-15T17:32:58.680+02:00Απροειδοποίητα θα έρθει. Θα με πλησιάσει δίχως να κάνει κανένα παράξενο ήχο, κανένα ήχο που να προκαλέσει ανησυχία στο περιβάλλον που θα παρομοιάζεται εύστοχα σαν την ήρεμη επιφάνεια μιας λακκούβας με νερό στην άκρη του δρόμου, έχοντας όμως ανεπαίσθητες ρίγες από πιθανό θρόισμα του αέρα στην ήρεμη κατά τα άλλα επιφάνειά της. Κάπως έτσι, ο αέρας θα συσπαστεί ξαφνικά, όχι όμως βίαια, μα σαν ένα αόρατο χάδι να τον άγγιξε βιαστικά, και τότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή να με πλησιάσει.<br /><br />Θα έρθει και θα ακουμπήσει σχεδόν φιλικά το χέρι της στον ώμο μου η ΖΩΗ, και θα ψιθυρίσει λίγα μαγικά λόγια για την μεγαλύτερη αμαρτία που μπορεί κανείς να κάνει και δεν είναι άλλη από το να μη ζει. Όχι με ύφος δασκαλίστικο ή ακόμα χειρότερα ενός ιερέα που διακηρύττει την καλύτερη διαδικασία εισαγωγής στο παράδεισο. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί γνωρίζει πια, πως η κόλαση κι ο παράδεισος είναι εδώ και τώρα (βλέπε, ή καλύτερα άκου, ραδιοφωνική διαφήμιση με κρουασάν, που ένας τύπος γίνεται "σο-κόλαση").<br /><br />Εγώ, σαν άλλος ήρωας του στυλ Κολοκοτρώνης (ή καλύτερα σο-Κολοκοτρώνης) θα αρχίσω να κουνιέμαι. Θα Την αφήσω να μπει σιγά σιγά στην συνείδησή μου, στο μυαλό μου και ύστερα στις αισθήσεις μου. Το δίχως άλλο, θα αφήσω την μακροχρόνια ακινησία μου και θα αρχίσω να ΖΩ.Τα βήματά μου, παίρνοντας φόρα, θα αρχίσουν να γίνονται μικρές χορευτικές φιγούρες, και τίποτα από το περιβάλλον χιόνι δεν θα μπορεί να γίνει εμπόδιο. Η ΖΩΗ είναι υπεράνω όλων. Νικάει ακόμα και το σκοτάδι και τη θλίψη, ίσως με τη θλίψη να είναι λίγο φίλες, τόσο μόνο ώστε να μπορεί περίτρανα να είναι νικήτρια η ευτυχία, γίνοντας αισθητή δια της απουσίας της.<br /><br />Ηρωικά μόνο μπορούν να γίνουν όλα αυτά. Δεν θέλει το θάρρος χιλίων γενναίων, όπως απαιτεί η δειλία. Έτσι κι αλλιώς, στο πρόσταγμα της ΖΩΗΣ, που μοιάζει με μυστικό μαγικό ξόρκι, ή σαν τρυφερό ξεκίνημα παραμυθιού, δεν υπάρχουν ανασταλτικοί παράγοντες, εκτός μόνο από τον μεγάλο, από πάντα εχθρό, τον θάνατο.<br /><br />Ο θάνατος συνοδεύεται από μόνιμη ακινησία των συναισθημάτων και αν κάποια στιγμή τον συναντήσετε, προκαλέστε εμετό και καλέστε το τηλέφωνο του κέντρου ειδικών δηλητηριάσεων, το οποίο, να είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Είναι, βέβαια και θέμα εποχής. Αν σας τύχει το καλοκαίρι, μια ματιά προς την ανοιχτή αεικίνητη θάλασσα είναι το γιατρικό. Το φως του ήλιου βοηθά πολύ στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, επίσης. Αν όμως είναι από εκείνα τα απαίσια απογεύματα της αρχής του χειμώνα, με το λιγοστό φως και το επίμονο κρύο-που-ήρθε-να-μείνει-μέχρι-την-άνοιξη, μπορώ μόνο να συστήσω την επιτυχή τεχνική των φιδιών και των αρκούδων: Χειμερία νάρκη. Αρκεί το θύμα, χμ..., μάλλον ο ασθενής, να μη ξεχαστεί και τον προσπεράσει η άνοιξη και μείνει να κοιμάται for ever... Γιατί τότε, ο μεγάλος ύπνος γίνεται θάνατος, κι αν τα συναισθήματα πεθάνουν, μάλλον απογοητευτικά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα, αν φυσικά υπάρχουν αποτελέσματα που έπονται των θανατερών ύπνων.<br /><br />Γι αυτό, συνιστώ ανεπιφύλακτα ΖΩΗ, που θα έρθει, δε μπορεί να μην έρθει. Ίσως, όμως, κάπως απροειδοποίητα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113191720603929740?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1131979939955276812005-11-14T16:47:00.000+02:002005-11-14T16:52:19.956+02:00... ας πειραματιστούμε λοιπόν. Το πιο κατάλληλο μέρος για να γίνει κάτι τέτοιο θα το βρείτε ακολουθώντας το <a href="http://loremipsum.vrypan.net/">link</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14448569-113197993995527681?l=neraida.blogspot.com' alt='' /></div>neraidahttp://www.blogger.com/profile/04413550317012997049noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14448569.post-1131543730308167452005-11-09T15:35:00.000+02:002005-11-09T15:50:33.586+02:00Το μήνυμα αδυνατεί να βρει τον παραλήπτη. Μάλλον είναι άτυχο. Τόσο καιρό βολοδέρνει από δω κι από κει, κάπου θα υπάρχει μια πινακίδα, ένα hint, ένα κάτι τέλος πάντων.<br /><br />Μάλλον φταίει που έχουν ελαττωθεί, μη πω εκλείψει, οι ποιητικές βραδιές. Ή οι βραδιές γεμάτες νοσταλγικές αναμνήσεις, γλυκές ερωτικές απορίες, ή ακόμα καλύτερα, λυτρωτικές αγκαλιές. Η λύτρωση μιας ζεστής αγκαλιάς οφείλεται στην εξουσιαστική ασφάλεια που παρέχει. Το μήνυμα δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Μόνο η αδυναμία να βρεθεί ο παραλήπτης.<br /><br />Τα σύννεφα πυκνώνουν με αιφνιδιαστικές διαθέσεις. Και το μήνυμα δεν έχει που να σταθεί. Δεν είναι ότι βρίσκεται κάπου γραμμένο και θα αντέξει στο χρόνο. Είναι μια υποψία σκέψης, αυτή τη στιγμή. Είναι επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί ο παραλήπτης. Και δεν είναι τόσο εύκολο, αντίθετα η πιθανότητα να γίνει εφικτό τελικά μοιάζει μηδαμινή.<br /><br />Ένα απλό μήνυμα είναι... Χωρίς πολλές λέξεις, κρυμμένα νοήματα ή άτσαλες επιθυμίες. Ουσιαστικά δεν θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις με τη μορφή χιονοστιβάδας, ούτε θα αναγκάσει τον παραλήπτη σε περαιτέρω ενέργειες ή αποφάσεις. Ωστόσο, διαισθάνομαι ότι ο παραλήπτης επιτηδευμένα κρύβεται γιατί φοβάται.<br /><br />Βέβαια, κι αυτό δεν είναι σίγουρο, γιατί το μήνυμα θα γνωρίσει τον παραλήπτη μόλις τον βρει. Ίσως και να μην υπάρχει αυτός που αποκαλούμε παραλήπτης. �